Comfortabel

16 november,2017

Ze had er een lange gezellige dag opzitten. Met vriendinnen die ze al veel te lang niet gezien had, was ze een dagje naar Amsterdam geweest. Je kent t wel, beetje shoppen, terrasjes pakken en vooral heel veel praten over alle belangrijke aspecten van het leven. Jongens. Of mannen. En de whatsapp berichten die die jongens stuurden. En wat ze daar vast en zeker mee bedoelden. Ook al schreven ze dat nou juist niet.

Ze keek er met veel plezier op terug. Het was zo’n dag waarvan je dan bij het afscheid zegt: “Dat moeten we vaker doen!” maar waarbij je dan ook wel weet dat de volgende keer toch weer te lang op zich laat wachten.

Het afscheid was ook al weer geweest, want na de middelbare school waren ze in verschillende richtingen uitgevlogen. En van de vriendinnen woonde nu in de buurt van Amsterdam, twee anderen waren naar Utrecht verhuisd en zij was neergestreken in Den Bosch. De volgende keer zouden ze daar afspreken. Dan hoefde zij niet zo ver te reizen.

Maar nu bevond de trein zich tussen Utrecht en Den Bosch en zat ze dus nog maar alleen in de trein. Toch even wennen hoor, zo stil na zo’n hele dag met gezellig gekakel om je heen. En terwijl de aan het nagenieten was, voelde ze de vermoeidheid door haar lijf heen trekken. En merkte ze dat de stoelen toch wat minder comfortabel waren dan ze gehoopt had.

Toch maar even gaan verzitten dan.

Advertenties

Esceedeelie

12 november,2017

Als je horloge niet meer liep

Belde je 002

Dan hoorde je de stem van Brill

En daarna kwam dan die piep

Nu zeggen we helaas: Tabee

Want haar klok staat eeuwig stil

https://nos.nl/artikel/2202331-stem-achter-nummer-002-van-de-telefonische-tijdmelding-overleden.html

Hegra

8 november,2017

20171015_103526538_iOSDe eigenaar van het oude huis moest de dag dat ik wilde gaan wandelen toevallig bij het huis en in de buurt ervan aan het werk. Iets met hout begreep ik, maar wat dan precies? Mijn Noors is best goed, maar zijn wat volkse dialect en het feit dat de helft van zijn mond niet meebewoog bij het praten, legden de beperkingen van mijn taalkennis toch wel enigszins bloot.

“Ik kan je wel tot bovenaan de berg brengen met de auto”. Ik was dan vlakbij de vesting die ik wilde bezoeken. En dat scheelde me toch snel een wandeling bergop van zo’n vijf kilometer. Daarnaast was de afgelopen dagen het contact met andere mensen toch wel grotendeels beperkt gebleven tot het bevestigend antwoorden op de caissière wanneer ze vroeg of ik het bonnetje wilde hebben dus met een gezellig autoritje in het vooruitzicht besloot ik gretig op zijn aanbod in te gaan.

“De vesting is daarboven en mijn grootvader bouwde dit huis omdat hij daar aan het werk kon. Hij was metaalbewerker en onderhield onder andere de kanonnen. Hij liep elke dag hier naar boven. Je kunt dat pad ook naar boven volgen als je wilt. Kijk, het loopt daar. Zie je?”
Ik zag het begin wel maar ik had geen idee waar het dan verder heen zou meanderen dus het leek me een beter idee dat ik met de auto mee naar boven zou gaan en dan rustig wandelend via de geasfalteerde weg weer naar beneden.

“Je kunt ook het pad naar beneden wandelen. Zijn dat de enigen schoenen die je bij je hebt? Het heeft nogal geregend de afgelopen dagen dus dat pad zal wel modderig en nat zijn. Misschien staan hier nog wel wat laarzen die je past. Probeer deze eens?” Ze pasten perfect.

Onderweg in de auto vertelde hij honderduit over de tijd dat hij hier woonde, dat er nu wel een schoolbus rijdt maar dat hij elke dag die drie kilometer twee keer moest lopen. Of langlaufen in de winter natuurlijk. En dat het bos toen nog tot vlak achter het huis reikte en dat ze er zelf groenten verbouwden en dat de tijden toch echt wel veranderd zijn maar dat ze wel heel blij waren toen ze op het stromend water werden aangesloten.

Toen we de eindbestemming naderden, wees hij naar beneden: “Kijk, hier begint het pad. Als je dat volgt, dan kom je vanzelf weer bij het huis uit. Dus even onthouden, vlak na deze bocht en die regenplas, begint dus het pad.” Stiekem had ik gehoopt op een wandelpad met bewegwijzering in de vorm van een anwb-paddestoel en toch minimaal wat grint om enerzijds de richting duidelijk aan te geven en anderzijds wat meer grip te bieden bij het wandelen, maar het enige wat ik zag was wat ruimte tussen de bomen waar de begroeiing minder hoog was. 20171014_122931704_iOS

“Ik zet hier de auto neer want ik moet hier naar boven het bos in. Als je de weg hier volgt, kom je vanzelf bij de vesting. Ik denk dat het restaurant niet meer open is nu het seizoen voorbij is. En onthoudt: na de bocht en de regenplas is het pad. Vi sees.” Dat laatste betekent letterlijk we zien ons. Een soort tot ziens dus. Gelukkig vertrouwde hij er op dat het wel goed zou komen.

 

20171014_125516644_iOS

 

 

 

Hamar

4 november,2017

Nutteloos?

31 mei,2017

Ik had vandaag een gesprek om te kijken of het voor mij mogelijk zou zijn om hulp te krijgen bij het huishouden. Het gesprek had niet de uitkomst die ik voor ogen had. Degenen die er meer over wisten en dus enige duidelijkheid hadden kunnen geven, waren op vakantie of anderszins onbereikbaar dus het bleef hangen in wat ik dan nodig zou hebben en in welke vorm. 

En dus vertelde ik opnieuw hoe mijn weken eruit zien, wat wel en wat niet lukt en waar ik tegenaan loop. Het probleem zit er met name in dat ik geen fysieke beperking heb en dus alle huishoudelijke taken uit zou kúnnen voeren. Het is alleen zo dat met mijn 8 uur vrijwilligerswerk, mijn ondersteuning thuis, de boodschappen, het koken, het verzorgen van mezelf en af en toe een puur sociaal contact (in combinatie met een mooie voorstelling), mijn week vol zit. Dat als ik meer tijd zou besteden aan huishouden, ik een van de andere activiteiten zou moeten schrappen. 

Ik vertelde dat er in mijn weken geen ruimte is voor onvoorziene gebeurtenissen. En die zijn er natuurlijk wel. Maar het is wel een duidelijke indicatie dat m’n week vol zit, ook al ben ik maar een kleine 30 uur per week actief. Mocht ik plotseling naar mijn moeder moeten omdat er iets met haar gezondheid is bijvoorbeeld, dan kan ik niet zo maar even schuiven in mijn agenda en dan maar de dag erna gaan werken bijvoorbeeld. Het gaat ten koste van andere activiteiten. En mocht er inderdaad iets gebeuren met m’n moeder, dan ga ik natuurlijk helpen. Dáár hoef ik niet over na te denken. 

Ik vertelde dat alles wat ik doe zorgvuldig door mij gepland wordt. Dat ik hoop dat er weer een tijd komt dat ik denk: Hé, laat ik eens iemand bellen om samen te gaan lunchen vanimddag. Dat áls ik met iemand afspreek dat alleen kan als ik die avond niet ook nog hoef te koken omdat daar dan geen energie meer voor is. Dat ik best een keer een dagje naar Amsterdam kan, maar dat dat alleen kan als ik die week verder geen plannen heb buiten het werk om. 

Ik vertelde dat douchen voor mij geen ontspannende activiteit is maar dat ik er voor moet zorgen dat er tussen het douchen en het van huis vertrekken naar een afspraak minimaal een uur moet zitten zodat ik bij kan komen van t douchen. Dat de was doen voor mij een perfecte activiteit is omdat tussen het vullen van de machine en het ophangen van de was een verplichte pauze zit. 

En ik merkte dat mijn gesprekspartner hier toch weer erg verbaasd over was. Dat ze ondertussen wel een beeld dacht te hebben van mijn beperkingen en dat ze ook wel wist dat ik daar goed mee om kon gaan maar dat ze er niet bij stil had gestaan dat het zo veel planning vergde en ik eigenlijk continu overal bij stil moest staan en er maar weinig ruimte is voor spontaniteit. En dat m’n beperkingen dus veel structureler en daarmee ernstiger zijn dan ze eerder dacht. Ze schrok er een beetje van. 

En bij mij zorgde het er opnieuw voor dat ik een beetje afstand kon nemen en daardoor kon zien dat ik de afgelopen jaren behoorlijke stappen heb gezet, dat ik goede manieren heb gevonden om met de situatie om te gaan. Dat ik ondanks alles toch op een redelijk positieve manier in het leven sta. En ik begreep opnieuw dat ik me niet in de meest makkelijke situatie bevind ondanks het feit dat ik het ben gaan accepteren en het voor mij normaal is geworden. Dat dat niet betekent dat het ook normaal is en dat ik er eigenlijk wel heel goed mee om ga.  

En dat hernieuwde inzicht is voor mij heel belangrijk en fijn. Dus ook al gaf het gesprek niet het antwoord waar ik op hoopte, nutteloos was het dus zeker niet. 

Een gewone maandag

13 maart,2017

Het voelde voor het eerst sinds tijden weer als een gewone maandag. Een gewone maandag is een dag waarop ik als het nodig is nog een een beetje bijkom van de activiteiten van het weekend en ik als het lukt wat extra huishoudwerk doe. 

Na de time-out van de afgelopen weken, die hard nodig was nadat ik merkte dat ik de grip op het dagelijkse leven kwijt aan het raken was, voelde het vandaag weer een beetje normaal. Ik snapte ook wel dat het nog niet verstandig was om meteen een avondje theater of een koffiedate te plannen, maar een beetje extra huishouden moest wel lukken. 

En dus besloot ik dat het een goed idee zou zijn om mijn bed te verschonen. En dan daarna uitgebreid douchen zodat ik vanavond lekker schoon in een lekker schoon bed zou kunnen kruipen. 

Het liefst natuurlijk in een lekker schone pyjama. Maar die hing nog op het droogrek. Nou, meteen maar alle was opvouwen en opruimen dan maar. Inclusief dat stapeltje dat nog op het bed lag. Dat lag anders bij het verschonen van het bed toch in de weg. 

Bij die was zat ook wat ondergoed. Dat hoort in de ondergoed-la. Maar die zat al behoorlijk vol. Waarschijnlijk omdat ik zowel mijn bh’s én mijn onderbroeken in dezelfde la probeerde te proppen. Dit dan weer omdat wer geen ander laatje beschikbaar was omdat er twee rommellaatjes boven zaten. Wat ik plotseling eigenlijk best wel veel en onnodig vond. En dus besloot ik die laatjes uit te ruimen en weg te gooien wat ik niet meer nodig had in de hoop van die twee laatjes 1 rommellaatje te maken. Dat lukte. 

Maar wacht, ik zou m’n beddegoed verschonen. Aan de slag. En laat ik het deze keer eens goed doen. Niet uit gemakszucht maar één kant van het tweepersoonsbed slaapklaar maken, ik gebruik immers maar één kant tegelijkertijd, maar beide kanten opmaken. Zodat mijn slaapkamer er in zijn geheel weer mooi uit ziet. Dat verdien ik. En dus op zoek naar twee dezelfde dekbedhoezen. 

Maar wat is die kast een rommeltje. Dekbedhoezen, matrashoezen en kussenslopen liggen doorelkaar en gelijke hoezen liggen niet bij elkaar. Dat kan anders. Even uitzoeken. Op het bed aparte stapeltjes maken en dan alles netjes terug in de kast. Dat is een stuk beter. 

Dan kan ik nu aan de slag met het bed. Eerst natuurlijk het beddengoed afnemen en meteen maar in de wasmand doen. Vaststellen dat ik toch écht een nieuw matras nodig heb en daar dus maar een spaarpotje voor aan moet leggen en voorlopig maar op het andere matras slapen. 

Dat níet als excuus gebruiken om dat bed dan naar niet op te maken en beginnen met het gevecht met matrashoezen, matrassen, dekbedden en dekbedhoezen. Dat houd ik ongeveer tien minuten vol en vervolgens zit in tranen midden op m’n bed tussen de kussen en de dekbedden. 

Time-outje dus maar weer. Met een kop koffie op de bank. Helpen jullie me er aan herinneren dat ik ruim voor bedtijd de klus nog even afmaak?  Dan hoef ik niet meer op dat kapotte matras te slapen. 

Update: 17.00u: Tadaaa!!!!

Herfst

16 november,2016

Nu de nachten langer worden
de kou de huizen binnendringt
de bladeren de grond bedekken
en de vogel niet meer zingt

Nu de wind van zich laat horen
de takken kraken door zijn kracht
de spinnen mooie webben weven
de oogst weer binnen is gebracht

Nu de winter dichterbij komt
de regen grote plassen plenst
de natuur zich langzaam afsluit
en iedereen wat warmte wenst

Nu is het tijd om lief te hebben
niet leven als een kluizenaar
om de warmte uit jezelf te halen
en te genieten van elkaar

20160110_134241436_ios

Beren

8 juni,2016

Het is zo lastig met het leven
Want ik zie beren op de weg
En die liggen daar te zonnen
Mijn lente is nog niet begonnen
Maar hun winterslaap voorbij

Het maakt niet uit wat ik ze zeg
Ze geven zich tóch niet gewonnen
Nee, ze gaan zomaar niet opzij
Hierdoor voel ik me dus onvrij
Ik wil de wereld gaan beleven

Ik zoek dus inspiratiebronnen
Iets wat het makk’lijk maakt voor mij
Mijn wil mag het niet gaan begeven
Die beesten moeten écht verdreven
Voordat ík het loodje leg

Ik wil naar voorspoed en hoogtij
En doorgaan waar ik was gebleven
Een einde aan de lijdensweg
Pas als ze gaan als ík het zeg
Dan heb ik alles overwonnen

 

Afgehaakt

19 januari,2016

125De Blogpauze hier was niet voor niks. Laten we het er op houden dan de afgelopen zomer niet in het rijtje fijnste zomers terecht gaat komen. En de paar maanden ervoor en erna waren ook niet altijd even makkelijk. Maar inmiddels gaat het weer een stuk beter en heb ik weer energie om te schrijven.

Echt helemaal niks doen kan ik echter niet zo heel goed, dus ook in die mindere maanden hield ik mezelf wel bezig. Wat ik nogal veel deed was haken. Het is een prima tijdverdrijf en je kunt t ook doen als je plat op de bank ligt. En vooral dat laatste is vrij lastig met allerlei andere bezigheden. Nu wil ik, als ik ga koken, de boontjes nog wel eens liggend op de bank schoonmaken maar een uitje snijden is een heel stuk lastiger.

128Maar haken gaat dus wel. Breien trouwens ook wel, maar dat is toch al weer een stukje lastiger omdat de lange breipennen dan nog wel eens in de weg willen zitten. En dus houd ik het veelal bij haken.

Het voordeel van haken is dat het nogal veelzijdig is. Je kunt heel verschillende dingen maken. Wat is daarnaast erg fijn vind is dat je al snel resultaat ziet. Zelfs als je met een grote deken bezig bent, zie je die onder je handen groeien. Voor de kleinere projecten geldt dat ze binnen een paar avonden af zijn. En dat motiveert.1018

Het afgelopen half jaar heb ik dan ook veel projecten af kunnen ronden. Ik hou ervan om met verschillende dingen tegelijk bezig te zijn, en op een bepaald moment liep  dat een beetje de spuigaten uit, en ik besloot even aan niks nieuws te beginnen. De resultaten zal ik hier de komende tijd plaatsen. In de categorie “Uitgebreid en afgehaakt”.

 

 

 

Toekomstplannen

12 januari,2016

Het is al weer maanden geleden dat ik voor het laatst iets schreef hier. Hoog tijd dus voor een nieuw stukje tekst. Over een nieuwe plannen. En die nieuwe plannen zijn er niet direct omdat het een nieuw jaar is, het is eerder dat het mooi samen valt. Het lijkt alsof er een nieuwe energie is ontstaan in de laatste weken. En omdat ik een paar weken toch een soort van vakantie had, had ik ook de mogelijkheid om die nieuwe energie in nieuwe banen te leiden.

Zo heb ik een boekje ingericht als een soort van logboek. Daarin houdt ik bij waar ik elke dag mijn actieve uren aan besteed. Daarmee hoop ik wat meer inzicht te krijgen in mijn energie verbruik. Wat kost veel energie en wat gaat bijna als vanzelf, en hoe wisselen actieve momenten en rust zich af. En zit er groei in het aantal uren dat ik per week actief kan zijn?
Daarnaast heb ik in dat boekje een lijstje gemaakt van dingen die ik het liefst wekelijks zou doen. En dingen die ik als het goed is sowieso wekelijks doe. Koken en het huishouden bijvoorbeeld. Als ik dat in een week niet heb afgevinkt, dan moet ik daar toch even aandacht aan besteden. Hoe komt het dat het niet is gelukt? Heb ik te veel andere dingen gedaan? Was het een week met net even te veel leuke voorstellingen in het theater? Of heb ik de week ervoor te veel gedaan en moet ik daar nu de tol voor betalen?

Extra huishouden staat ook op dat lijstje. Nu lukt het me om de was en de afwas goed bij te houden, en niet pas ze doen als het echt niet anders kan. Maar met de rest van het huishouden is dat eigenlijk wel het geval. Ik heb nu een dagdeel ingepland om al die andere dingen te doen zodat ik in huis steeds minder achter de feiten aanloop. Maar ik merk nog wel dat dat het eerste dagdeel is dat moet wijken voor ad hoc planningen. Hopelijk wordt dat tijdens de komende maanden steeds minder het geval.

Ik wil ook dingen af kunnen vinken die nu nog niet iedere week lukken maar waarvan ik hoop dat dat in de toekomst wel gaat lukken. Nu werk ik vier uur per weer bij het theater op kantoor. Dat gaat de laatste maanden heel goed. Ik heb maar 1 keer laten weten dat het niet ging lukken en dat was omdat ik onverwacht met mijn moeder naar het ziekenhuis moest. (Waar overigens niets ernstigs aan de hand bleek te zijn gelukkig.) En dus wil ik langzaamaan werken aan uitbreiding. Maar twee keer per week naar Helmond is nog te veel en zes uur achtereen werken is ook nog geen goed plan. En dus heb ik afgesproken dat ik probeer om de wekelijkse blog thuis al te schrijven zodat ik de uren op kantoor aan andere taken kan besteden. En dus staat die blog ook op mijn lijstje.

Maar er staan vooral ook leuke dingen op de lijst. Zo wil ik weer meer tijd besteden aan tekenen, schrijven, fotograferen en muziek. En hopelijk ben ik daar bewuster mee bezig als ik dat wekelijks aan kan strepen in het boekje. Bij deze week kan ik in ieder geval het schrijven van de persoonlijke blog afvinken.
En om daar nog bewuster mee bezig te zijn heb ik nog een boekje aangeschaft. Daarin hoop ik iedere week een tekening te maken en een gedicht/liedtekst te schrijven over iets dat met die week bezig houd. En dat hoeven niet stuk voor stuk kunstwerkjes te worden, maar oefening baart kunst dus wie weet waar het toe zal leiden.
Want creativiteit is toch wat mij op de been houdt. Als het niet mijn eigen creaties zijn, dan wel die van anderen. Maar ik hoop dat de balans langzaamaan weer door zal slaan naar het zelf maken van mooie dingen. Dat 2016 dus maar een creatief jaar mag worden.

IMG_2867