Schrijven

2 december,2017

20171014_110122367_ios.jpg

Advertenties

De bel

25 november,2017

Ik zal het maar meteen toegeven: het lukt me niet alleen. Mijn leven op orde houden. Het groeit me boven het hoofd.

Veel dingen lukken wel hoor. Er voor zorgen dat ik iedere dag drie keer (redelijk) gezond eet, dat gaat goed. En dat houdt dus ook in dat t lukt om op tijd de juiste boodschappen in huis te halen en voldoende schone pannen, borden en bestek voorhanden te hebben.

En soms gaat dat een beetje mis, dan vergeet ik te lunchen op een drukke dag, of ik ben ’s avonds echt te moe om te koken. Maar dan let ik er de dagen erna extra op dat ik een lunchpauze inplan en haal ik een eerder bereidde maaltijd uit de vriezer. Geen echt probleem dus.

M’n vrijwilligerswerk gaat ook weer goed. Een paar maanden geleden lukte het niet meer, maar inmiddels heb ik de draad opgepakt en lukt het reizen en schrijven weer.

Maar er schieten heel vaak dingen bij in. Even een praatje maken met de buurvrouw. Gezellig koffie drinken met een vriend, op zoek gaan (online of fysiek) naar een nieuwe koelkast of hometrainer. En ook: de vloer stofzuigen, de badkamer schoonmaken, de zomerkleding opruimen en overbodige spullen weggeven of weggooien. Het zijn dingen die niet direct noodzakelijk zijn en dus blijven liggen. Want eerst moet de was gedaan, is het tijd om te douchen, heb ik slaap nodig of moet er gegeten worden. En als dat dan gedaan is, is m’n energie op.

Was het nou zo geweest dat het maar af en toe niet lukte om de minder noodzakelijke dingen te doen, dan was het niet zo erg. Zo’n anderhalf jaar geleden lukt het redelijk om mijn weekstructuur vast te houden. Ik had een coachmaatje dat daar bij hielp en ik hield de maandagmiddag aan om op te ruimen en schoon te maken. Soms werkte ik op zondag in het theater en was ik op maandag te moe, maar de week daarna lukte het dan wel weer. Ook geen echt probleem dus.

Maar vervolgens kwam er een periode met extra coaching, met tandartsbezoeken en met een moeder die wat vaker behoefte had aan mantelzorg. En dus bleef er in mijn leven meer liggen. Daaruit ontstond een volgend probleem. Als ik dan een keer energie had om wat van het huishouden aan te pakken, was er zo veel te doen dat ik het overzicht kwijt raakte en geen prioriteiten meer kon stellen waardoor ik verlamde en er dus nog steeds niets gebeurde.

En toen in mei het traject van mijn toenmalige coachmaatje langzaamaan ten einde liep, heb ik aan de bel getrokken. Dat was niet makkelijk. Toegeven dat t niet meer lukt. En dat dan niet alleen aan mezelf toegeven maar dat ook nog eens aan een ander vertellen. En vragen om hulp.

Maar daar is het dan niet mee gedaan. Want tegenwoordig krijg je niet zo maar hulp. Ik ben niet fysiek beperkt. Het is niet zo dat ik niet kan stofzuigen of niet op een ladder kan staan. En het is ook niet zo dat ik niet zie wat er in huis zou moeten gebeuren. En dan pas je niet zo maar in een hokje. Dus het duurde even. Maar gisteren kreeg ik het verlossende bericht. Vanuit de wmo is ongeveer vier maanden lang 2uur (en 6 minuten) huishoudelijke hulp per week toegekend. En binnenkort komt het Rode Kruis helpen met het wegbrengen van alle overbodige spullen in mijn huis. Oh en woensdag ga ik kennismaken met een nieuw coachmaatje.

Ik geef toe: ik kan het niet alleen. Maar er is hulp voorhanden. En daarmee prijs ik mij gelukkig.

Afgehaakt -ipadhoes

20 november,2017

Het was een snel project voor tussendoor. Ik had nog een stukje fleece over van een eerder project en nog wat garen dat ik kreeg van een lieve twitteraar.

Het maken van een dergelijke hoes is niet heel moeilijk en je kunt op dezelfde manier natuurlijk ook een hoesje maken voor een telefoon op laptop.

img_5038om te beginnen, nam ik een stukje fleece dat iets groter is dan twee keer de oppervlakte van de ipad. Ik wilde namelijk ook ruimte creëren voor een ipencil, zodat die niet al te snel kwijtraakt. Zoals te zien op onderstaande foto, naaide ik na het dubbelvouwen van het stuk stof aan de dichte kant een soort tube, waar de ipencil mooi in past. Twee zijden van de stof naaide ik vervolgens dicht met een festonsteek en aan de open zijde bracht ik ook de festonsteek aan.img_5046Aan de hand van een proeflapje berekende ik hoe veel steken ik nodig had voor de breedte van de hoes. Dat aantal deelde ik door het aantal festonsteken aan de onderzijde van de hoes en zo wist ik dat ik met twee haaksteken per festonsteek de juiste breedte zou bereiken. Dit is natuurlijk afhankelijk van de grootte van je festonsteken de dikte van je garen en de vastheid van je haakwerk.

Vervolgens is het dus een kwestie van het juiste aantal vasten aan de festonsteken haken, en dan rondhaken tot je juiste hoogte is bereikt. Kleuren kun je natuurlijk ook naar eigen smaak aanpassen. img_5048

Wanneer je de juiste hoogte hebt bereikt, zet je daar het haakwerk ook weer vast aan de festonsteken.

Ik heb er voor gekozen er daarna nog een flap aan te maken, maar dit is niet noodzakelijk. Ik heb hiervoor in iedere tweede tour twee steken geminderd door de tweede en derde en de twee-na-laatste en een-na-laatste steken van de tour samen te haken. Toen ik nog vijf steken over had, heb ik een lusje gemaakt van 10 lossen, en heb ik op de juiste plaats op de hoes een passende knoop vastgezet.

Als je er zelf ook mee aan de slag wil: Veel plezier.

Comfortabel

16 november,2017

Ze had er een lange gezellige dag opzitten. Met vriendinnen die ze al veel te lang niet gezien had, was ze een dagje naar Amsterdam geweest. Je kent t wel, beetje shoppen, terrasjes pakken en vooral heel veel praten over alle belangrijke aspecten van het leven. Jongens. Of mannen. En de whatsapp berichten die die jongens stuurden. En wat ze daar vast en zeker mee bedoelden. Ook al schreven ze dat nou juist niet.

Ze keek er met veel plezier op terug. Het was zo’n dag waarvan je dan bij het afscheid zegt: “Dat moeten we vaker doen!” maar waarbij je dan ook wel weet dat de volgende keer toch weer te lang op zich laat wachten.

Het afscheid was ook al weer geweest, want na de middelbare school waren ze in verschillende richtingen uitgevlogen. En van de vriendinnen woonde nu in de buurt van Amsterdam, twee anderen waren naar Utrecht verhuisd en zij was neergestreken in Den Bosch. De volgende keer zouden ze daar afspreken. Dan hoefde zij niet zo ver te reizen.

Maar nu bevond de trein zich tussen Utrecht en Den Bosch en zat ze dus nog maar alleen in de trein. Toch even wennen hoor, zo stil na zo’n hele dag met gezellig gekakel om je heen. En terwijl de aan het nagenieten was, voelde ze de vermoeidheid door haar lijf heen trekken. En merkte ze dat de stoelen toch wat minder comfortabel waren dan ze gehoopt had.

Toch maar even gaan verzitten dan.

img_4936

Esceedeelie

12 november,2017

Als je horloge niet meer liep

Belde je 002

Dan hoorde je de stem van Brill

En daarna kwam dan die piep

Nu zeggen we helaas: Tabee

Want haar klok staat eeuwig stil

https://nos.nl/artikel/2202331-stem-achter-nummer-002-van-de-telefonische-tijdmelding-overleden.html

Hegra

8 november,2017

20171015_103526538_iOSDe eigenaar van het oude huis moest de dag dat ik wilde gaan wandelen toevallig bij het huis en in de buurt ervan aan het werk. Iets met hout begreep ik, maar wat dan precies? Mijn Noors is best goed, maar zijn wat volkse dialect en het feit dat de helft van zijn mond niet meebewoog bij het praten, legden de beperkingen van mijn taalkennis toch wel enigszins bloot.

“Ik kan je wel tot bovenaan de berg brengen met de auto”. Ik was dan vlakbij de vesting die ik wilde bezoeken. En dat scheelde me toch snel een wandeling bergop van zo’n vijf kilometer. Daarnaast was de afgelopen dagen het contact met andere mensen toch wel grotendeels beperkt gebleven tot het bevestigend antwoorden op de caissière wanneer ze vroeg of ik het bonnetje wilde hebben dus met een gezellig autoritje in het vooruitzicht besloot ik gretig op zijn aanbod in te gaan.

“De vesting is daarboven en mijn grootvader bouwde dit huis omdat hij daar aan het werk kon. Hij was metaalbewerker en onderhield onder andere de kanonnen. Hij liep elke dag hier naar boven. Je kunt dat pad ook naar boven volgen als je wilt. Kijk, het loopt daar. Zie je?”
Ik zag het begin wel maar ik had geen idee waar het dan verder heen zou meanderen dus het leek me een beter idee dat ik met de auto mee naar boven zou gaan en dan rustig wandelend via de geasfalteerde weg weer naar beneden.

“Je kunt ook het pad naar beneden wandelen. Zijn dat de enigen schoenen die je bij je hebt? Het heeft nogal geregend de afgelopen dagen dus dat pad zal wel modderig en nat zijn. Misschien staan hier nog wel wat laarzen die je past. Probeer deze eens?” Ze pasten perfect.

Onderweg in de auto vertelde hij honderduit over de tijd dat hij hier woonde, dat er nu wel een schoolbus rijdt maar dat hij elke dag die drie kilometer twee keer moest lopen. Of langlaufen in de winter natuurlijk. En dat het bos toen nog tot vlak achter het huis reikte en dat ze er zelf groenten verbouwden en dat de tijden toch echt wel veranderd zijn maar dat ze wel heel blij waren toen ze op het stromend water werden aangesloten.

Toen we de eindbestemming naderden, wees hij naar beneden: “Kijk, hier begint het pad. Als je dat volgt, dan kom je vanzelf weer bij het huis uit. Dus even onthouden, vlak na deze bocht en die regenplas, begint dus het pad.” Stiekem had ik gehoopt op een wandelpad met bewegwijzering in de vorm van een anwb-paddestoel en toch minimaal wat grint om enerzijds de richting duidelijk aan te geven en anderzijds wat meer grip te bieden bij het wandelen, maar het enige wat ik zag was wat ruimte tussen de bomen waar de begroeiing minder hoog was. 20171014_122931704_iOS

“Ik zet hier de auto neer want ik moet hier naar boven het bos in. Als je de weg hier volgt, kom je vanzelf bij de vesting. Ik denk dat het restaurant niet meer open is nu het seizoen voorbij is. En onthoudt: na de bocht en de regenplas is het pad. Vi sees.” Dat laatste betekent letterlijk we zien ons. Een soort tot ziens dus. Gelukkig vertrouwde hij er op dat het wel goed zou komen.

 

20171014_125516644_iOS

 

 

 

Hamar

4 november,2017

Nutteloos?

31 mei,2017

Ik had vandaag een gesprek om te kijken of het voor mij mogelijk zou zijn om hulp te krijgen bij het huishouden. Het gesprek had niet de uitkomst die ik voor ogen had. Degenen die er meer over wisten en dus enige duidelijkheid hadden kunnen geven, waren op vakantie of anderszins onbereikbaar dus het bleef hangen in wat ik dan nodig zou hebben en in welke vorm. 

En dus vertelde ik opnieuw hoe mijn weken eruit zien, wat wel en wat niet lukt en waar ik tegenaan loop. Het probleem zit er met name in dat ik geen fysieke beperking heb en dus alle huishoudelijke taken uit zou kúnnen voeren. Het is alleen zo dat met mijn 8 uur vrijwilligerswerk, mijn ondersteuning thuis, de boodschappen, het koken, het verzorgen van mezelf en af en toe een puur sociaal contact (in combinatie met een mooie voorstelling), mijn week vol zit. Dat als ik meer tijd zou besteden aan huishouden, ik een van de andere activiteiten zou moeten schrappen. 

Ik vertelde dat er in mijn weken geen ruimte is voor onvoorziene gebeurtenissen. En die zijn er natuurlijk wel. Maar het is wel een duidelijke indicatie dat m’n week vol zit, ook al ben ik maar een kleine 30 uur per week actief. Mocht ik plotseling naar mijn moeder moeten omdat er iets met haar gezondheid is bijvoorbeeld, dan kan ik niet zo maar even schuiven in mijn agenda en dan maar de dag erna gaan werken bijvoorbeeld. Het gaat ten koste van andere activiteiten. En mocht er inderdaad iets gebeuren met m’n moeder, dan ga ik natuurlijk helpen. Dáár hoef ik niet over na te denken. 

Ik vertelde dat alles wat ik doe zorgvuldig door mij gepland wordt. Dat ik hoop dat er weer een tijd komt dat ik denk: Hé, laat ik eens iemand bellen om samen te gaan lunchen vanimddag. Dat áls ik met iemand afspreek dat alleen kan als ik die avond niet ook nog hoef te koken omdat daar dan geen energie meer voor is. Dat ik best een keer een dagje naar Amsterdam kan, maar dat dat alleen kan als ik die week verder geen plannen heb buiten het werk om. 

Ik vertelde dat douchen voor mij geen ontspannende activiteit is maar dat ik er voor moet zorgen dat er tussen het douchen en het van huis vertrekken naar een afspraak minimaal een uur moet zitten zodat ik bij kan komen van t douchen. Dat de was doen voor mij een perfecte activiteit is omdat tussen het vullen van de machine en het ophangen van de was een verplichte pauze zit. 

En ik merkte dat mijn gesprekspartner hier toch weer erg verbaasd over was. Dat ze ondertussen wel een beeld dacht te hebben van mijn beperkingen en dat ze ook wel wist dat ik daar goed mee om kon gaan maar dat ze er niet bij stil had gestaan dat het zo veel planning vergde en ik eigenlijk continu overal bij stil moest staan en er maar weinig ruimte is voor spontaniteit. En dat m’n beperkingen dus veel structureler en daarmee ernstiger zijn dan ze eerder dacht. Ze schrok er een beetje van. 

En bij mij zorgde het er opnieuw voor dat ik een beetje afstand kon nemen en daardoor kon zien dat ik de afgelopen jaren behoorlijke stappen heb gezet, dat ik goede manieren heb gevonden om met de situatie om te gaan. Dat ik ondanks alles toch op een redelijk positieve manier in het leven sta. En ik begreep opnieuw dat ik me niet in de meest makkelijke situatie bevind ondanks het feit dat ik het ben gaan accepteren en het voor mij normaal is geworden. Dat dat niet betekent dat het ook normaal is en dat ik er eigenlijk wel heel goed mee om ga.  

En dat hernieuwde inzicht is voor mij heel belangrijk en fijn. Dus ook al gaf het gesprek niet het antwoord waar ik op hoopte, nutteloos was het dus zeker niet. 

Een gewone maandag

13 maart,2017

Het voelde voor het eerst sinds tijden weer als een gewone maandag. Een gewone maandag is een dag waarop ik als het nodig is nog een een beetje bijkom van de activiteiten van het weekend en ik als het lukt wat extra huishoudwerk doe. 

Na de time-out van de afgelopen weken, die hard nodig was nadat ik merkte dat ik de grip op het dagelijkse leven kwijt aan het raken was, voelde het vandaag weer een beetje normaal. Ik snapte ook wel dat het nog niet verstandig was om meteen een avondje theater of een koffiedate te plannen, maar een beetje extra huishouden moest wel lukken. 

En dus besloot ik dat het een goed idee zou zijn om mijn bed te verschonen. En dan daarna uitgebreid douchen zodat ik vanavond lekker schoon in een lekker schoon bed zou kunnen kruipen. 

Het liefst natuurlijk in een lekker schone pyjama. Maar die hing nog op het droogrek. Nou, meteen maar alle was opvouwen en opruimen dan maar. Inclusief dat stapeltje dat nog op het bed lag. Dat lag anders bij het verschonen van het bed toch in de weg. 

Bij die was zat ook wat ondergoed. Dat hoort in de ondergoed-la. Maar die zat al behoorlijk vol. Waarschijnlijk omdat ik zowel mijn bh’s én mijn onderbroeken in dezelfde la probeerde te proppen. Dit dan weer omdat wer geen ander laatje beschikbaar was omdat er twee rommellaatjes boven zaten. Wat ik plotseling eigenlijk best wel veel en onnodig vond. En dus besloot ik die laatjes uit te ruimen en weg te gooien wat ik niet meer nodig had in de hoop van die twee laatjes 1 rommellaatje te maken. Dat lukte. 

Maar wacht, ik zou m’n beddegoed verschonen. Aan de slag. En laat ik het deze keer eens goed doen. Niet uit gemakszucht maar één kant van het tweepersoonsbed slaapklaar maken, ik gebruik immers maar één kant tegelijkertijd, maar beide kanten opmaken. Zodat mijn slaapkamer er in zijn geheel weer mooi uit ziet. Dat verdien ik. En dus op zoek naar twee dezelfde dekbedhoezen. 

Maar wat is die kast een rommeltje. Dekbedhoezen, matrashoezen en kussenslopen liggen doorelkaar en gelijke hoezen liggen niet bij elkaar. Dat kan anders. Even uitzoeken. Op het bed aparte stapeltjes maken en dan alles netjes terug in de kast. Dat is een stuk beter. 

Dan kan ik nu aan de slag met het bed. Eerst natuurlijk het beddengoed afnemen en meteen maar in de wasmand doen. Vaststellen dat ik toch écht een nieuw matras nodig heb en daar dus maar een spaarpotje voor aan moet leggen en voorlopig maar op het andere matras slapen. 

Dat níet als excuus gebruiken om dat bed dan naar niet op te maken en beginnen met het gevecht met matrashoezen, matrassen, dekbedden en dekbedhoezen. Dat houd ik ongeveer tien minuten vol en vervolgens zit in tranen midden op m’n bed tussen de kussen en de dekbedden. 

Time-outje dus maar weer. Met een kop koffie op de bank. Helpen jullie me er aan herinneren dat ik ruim voor bedtijd de klus nog even afmaak?  Dan hoef ik niet meer op dat kapotte matras te slapen. 

Update: 17.00u: Tadaaa!!!!

Herfst

16 november,2016

Nu de nachten langer worden
de kou de huizen binnendringt
de bladeren de grond bedekken
en de vogel niet meer zingt

Nu de wind van zich laat horen
de takken kraken door zijn kracht
de spinnen mooie webben weven
de oogst weer binnen is gebracht

Nu de winter dichterbij komt
de regen grote plassen plenst
de natuur zich langzaam afsluit
en iedereen wat warmte wenst

Nu is het tijd om lief te hebben
niet leven als een kluizenaar
om de warmte uit jezelf te halen
en te genieten van elkaar

20160110_134241436_ios