Een mooi jaar

5 januari,2018

Dat was het. Een heel mooi jaar. Een jaar waarin ik allerlei grote stappen zette. Een jaar waar ik met veel plezier en met trots op terugkijk.

Het begon met een goed voornemen. Ik besloot op 1 januari dat ik dit jaar eindelijk de stap zou zetten om naar de tandarts te gaan. Dat was namelijk veel te lang geleden. Over alle redenen waarom ik niet ging wil ik niet al te veel uitweiden maar naast bepaalde angsten was er in de laatste jaren ook de grote angst bij gekomen voor een gepeperde rekening. En ik had niet heel veel geld. Maar inmiddels had ik ook wel door dat die rekening niet kleiner zou worden als ik nog langer zou wachten, behalve wanneer de tandarts zou besluiten alles er dan maar uit te trekken. En dát wilde ik toch koste wat kost voorkomen.

Ik had inmiddels het telefoonnummer van een tandarts die volgens een vriendin heel goed om kon gaan met verschillende angsten, dus op de eerste maandag van het jaar besloot ik te bellen. Het was eng, het bellen, de eerste afspraak, de eerste verdoving, de eerste foto, de eerste behandeling. Maar per bezoek werd het iets minder eng en ongeveer een half jaar later liep ik naar buiten met een gemaakte, maar oprechte brede lach. En half december ging ik voor mijn eerste halfjaarlijkse controle en behalve een losgeraakte vulling was alles oké en ik hoef dus pas weer over een half jaar terug te komen.

De volgende grote stap vond plaats in Mei. Eigenlijk begon deze stap al in december 2016 toen ik besloot een brief te schrijven naar de rechtbank om te vragen om de beeindiging van mijn bewind. En in mei was het zo ver. Ik kreeg weer de beschikking over mijn eigen geld. Er stond plots een -voor mij- behoorlijk bedrag op mijn rekening en ik kon ineens leuke dingen bedenken die ik zou willen aanschaffen. De meeste van die dingen heb ik nog niet aangeschaft, dat blijft nog steeds wel een ding. Alles wat meer kost dan 20 euro vind ik best duur en daar wil ik dan wel een tijd over nadenken. Dat kan in sommige gevallen meer dan een half jaar duren. Maar ik kan me bepaalde dingen in ieder geval weer veroorloven en ik hoef niemand meer te vragen of ik daar dan geld voor mag hebben.

Dat ik vervolgens heel wat uren heb besteed om instanties en bedrijven duidelijk te maken dat ze nu weer met mij mochten communiceren en dat die bewindvoerder hier en daar wat steken had laten vallen (bijvoorbeeld dat ze een paar jaar geleden vergeten waren om een nieuw rekeningnummer door te geven, waardoor bepaalde bedragen bij die bedrijven waren blijven steken en dat ik het op prijs zou stellen als ze die bedragen alsnog op dat inmiddels niet meer zo nieuwe rekeningnummer zouden storten) die ik nu recht mocht breien, dat vergeten we dan maar even. Inmiddels loopt alles, hou ik iedere maand een beetje geld over en ben ik bijna dagelijks nog blij met mijn nieuwe bankpas.

20170923_114845115_iOSDaarna kwam er het tussendoorproject. Al die jaren dat ik veel uren op mijn bank heb doorgebracht, heb ik veel van die uren besteed aan het haken en breien van mutsen, sjaals, babydekens en allerlei andere handwerkprojecten. Inmiddels heb ik een behoorlijke voorraad in huis. En eind september stond ik daarmee op de wijkmarkt om zo veel mogelijk te verkopen voor twee goede doelen. Voor mij een hele stap, want niet alleen moest er in de weken daarvoor nog best wel wat gebeuren, de datum stond vast en ik had dus voor het eerst sinds tijden te maken met een echte deadline en ik heb het gehaald en ik heb het overleefd.

Ik heb tijdens die markt overigens niet heel veel verkocht, maar ieder beetje helpt en ik ben nog na aan het denken over een manier om alles bijvoorbeeld online aan te bieden. Want hoe leuk ik het ook vond op mee te doen aan een wijkproject, een middag op een drukke wijkmarkt staan in toch wel heel erg vermoeiend. Waarschijnlijk zelfs voor mensen die niet te maken hebben met een energieprobleem.

Vrij snel daarna kwam mijn volgende grote stap. Het zat al weer een paar jaar in mijn hoofd dat ik weer naar Noorwegen wilde. Ik was er al veel te lang niet geweest en los van het ontzetten mooie landschap en de fijne sfeer, miste ik ook 20171022_084101909_ios.jpgmijn noorse vrienden.
Maar al die tijd lukte het me niet om een vakantie gepland te krijgen. Er komt zo veel kijken bij het verblijf. En het is natuurlijk niet echt goedkoop.

Maar nu lukte het wel. Prijzen vergelijken en berekenen welke vorm van vervoer het goedkoopst zou zijn. Op zoek naar plaatsen om te overnachten. Vrienden vragen of ik daar terecht zou kunnen. De laatste dingen heb ik zelfs nog tijdens de vakantie geregeld. Maar voor vertrek had ik er alle vertrouwen in dat het wel goed zou komen. En dat kwam het. Heel goed zelfs.

En na de vakantie kwam de laatste grote stap waar jullie eerder al over hebben kunnen lezen. Het resultaat van het durven vragen om hulp. Sinds een paar weken heb ik met enige regelmaat mensen van het Rode Kruis en van de thuiszorg over de vloer die er samem met mij voor gaan zorgen dat mijn huis straks weer helemaal netjes opgeruimd is.

Al  met al dus een jaar om met veel plezier en trots en dankbaarheid op terug te kijken. En dat doe ik dus ook. En al zullen de stappen in het nieuwe jaar iets minder groot zijn (ik ben niet van plan om een huis te kopen of om dit jaar op wereldreis te gaan), ik wil wel weer verder vooruit. En ik hoop jullie hiervan op deze plek op de hoogte te kunnen blijven houden.

Advertenties

Levenslust

2 januari,2018

Vandaag een ritje met de auto
Maar waarheen dat weet ik niet
Ik laat me leiden door ’t verlangen
Schoonheid in de dag te vangen
Kleurenpracht in het verschiet

Vandaag een ritje met de auto
Een dag die levenslust omvat
Ik wil wegen gaan ontdekken
Door onbekend gebied gaan trekken
Symbolisch voor mijn levenspad

Vandaag een ritje met de auto
Kerkjes glijden langs mijn raam
Deze dag mag eeuwig duren
Waar ze mij ook heen mag sturen
Het blijft altijd aangenaam

 

Vandaag een ritje met de auto
Het pad wordt  smaller en met pech
Kan ik hier straks niet meer keren
Ik moest en zou het tóch proberen
Maar kom ik hier nu ooit nog weg?

Vandaag een ritje met de auto
Had ik die kaart nou maar gepakt
Want ik wil hier niet verdwalen
Vanavond nog mijn slaapplaats halen
En het liefst geheel intact

Vandaag een ritje met de auto
Ben bij het eindpunt aangeland
Hier staat nog een tweede wagen
Wil de bestuurder wel wat vragen
Is hij hier soms óók gestrand?

Dus ik loop weg bij mijn auto
En ik zie een waterstroom
Naast ’t water mooie bloemen
Met geen woorden te benoemen
Een landschap als mijn fijnste droom

 

En ik zit weer in mijn auto
Het keren? Ach, dat ging gewoon
Deze dag mag eeuwig duren
Waar ze me ook heen mag sturen
Het blijkt altijd wonderschoon

Schrijven

2 december,2017

20171014_110122367_ios.jpg

De bel

25 november,2017

Ik zal het maar meteen toegeven: het lukt me niet alleen. Mijn leven op orde houden. Het groeit me boven het hoofd.

Veel dingen lukken wel hoor. Er voor zorgen dat ik iedere dag drie keer (redelijk) gezond eet, dat gaat goed. En dat houdt dus ook in dat t lukt om op tijd de juiste boodschappen in huis te halen en voldoende schone pannen, borden en bestek voorhanden te hebben.

En soms gaat dat een beetje mis, dan vergeet ik te lunchen op een drukke dag, of ik ben ’s avonds echt te moe om te koken. Maar dan let ik er de dagen erna extra op dat ik een lunchpauze inplan en haal ik een eerder bereidde maaltijd uit de vriezer. Geen echt probleem dus.

M’n vrijwilligerswerk gaat ook weer goed. Een paar maanden geleden lukte het niet meer, maar inmiddels heb ik de draad opgepakt en lukt het reizen en schrijven weer.

Maar er schieten heel vaak dingen bij in. Even een praatje maken met de buurvrouw. Gezellig koffie drinken met een vriend, op zoek gaan (online of fysiek) naar een nieuwe koelkast of hometrainer. En ook: de vloer stofzuigen, de badkamer schoonmaken, de zomerkleding opruimen en overbodige spullen weggeven of weggooien. Het zijn dingen die niet direct noodzakelijk zijn en dus blijven liggen. Want eerst moet de was gedaan, is het tijd om te douchen, heb ik slaap nodig of moet er gegeten worden. En als dat dan gedaan is, is m’n energie op.

Was het nou zo geweest dat het maar af en toe niet lukte om de minder noodzakelijke dingen te doen, dan was het niet zo erg. Zo’n anderhalf jaar geleden lukt het redelijk om mijn weekstructuur vast te houden. Ik had een coachmaatje dat daar bij hielp en ik hield de maandagmiddag aan om op te ruimen en schoon te maken. Soms werkte ik op zondag in het theater en was ik op maandag te moe, maar de week daarna lukte het dan wel weer. Ook geen echt probleem dus.

Maar vervolgens kwam er een periode met extra coaching, met tandartsbezoeken en met een moeder die wat vaker behoefte had aan mantelzorg. En dus bleef er in mijn leven meer liggen. Daaruit ontstond een volgend probleem. Als ik dan een keer energie had om wat van het huishouden aan te pakken, was er zo veel te doen dat ik het overzicht kwijt raakte en geen prioriteiten meer kon stellen waardoor ik verlamde en er dus nog steeds niets gebeurde.

En toen in mei het traject van mijn toenmalige coachmaatje langzaamaan ten einde liep, heb ik aan de bel getrokken. Dat was niet makkelijk. Toegeven dat t niet meer lukt. En dat dan niet alleen aan mezelf toegeven maar dat ook nog eens aan een ander vertellen. En vragen om hulp.

Maar daar is het dan niet mee gedaan. Want tegenwoordig krijg je niet zo maar hulp. Ik ben niet fysiek beperkt. Het is niet zo dat ik niet kan stofzuigen of niet op een ladder kan staan. En het is ook niet zo dat ik niet zie wat er in huis zou moeten gebeuren. En dan pas je niet zo maar in een hokje. Dus het duurde even. Maar gisteren kreeg ik het verlossende bericht. Vanuit de wmo is ongeveer vier maanden lang 2uur (en 6 minuten) huishoudelijke hulp per week toegekend. En binnenkort komt het Rode Kruis helpen met het wegbrengen van alle overbodige spullen in mijn huis. Oh en woensdag ga ik kennismaken met een nieuw coachmaatje.

Ik geef toe: ik kan het niet alleen. Maar er is hulp voorhanden. En daarmee prijs ik mij gelukkig.

Afgehaakt -ipadhoes

20 november,2017

Het was een snel project voor tussendoor. Ik had nog een stukje fleece over van een eerder project en nog wat garen dat ik kreeg van een lieve twitteraar.

Het maken van een dergelijke hoes is niet heel moeilijk en je kunt op dezelfde manier natuurlijk ook een hoesje maken voor een telefoon op laptop.

img_5038om te beginnen, nam ik een stukje fleece dat iets groter is dan twee keer de oppervlakte van de ipad. Ik wilde namelijk ook ruimte creëren voor een ipencil, zodat die niet al te snel kwijtraakt. Zoals te zien op onderstaande foto, naaide ik na het dubbelvouwen van het stuk stof aan de dichte kant een soort tube, waar de ipencil mooi in past. Twee zijden van de stof naaide ik vervolgens dicht met een festonsteek en aan de open zijde bracht ik ook de festonsteek aan.img_5046Aan de hand van een proeflapje berekende ik hoe veel steken ik nodig had voor de breedte van de hoes. Dat aantal deelde ik door het aantal festonsteken aan de onderzijde van de hoes en zo wist ik dat ik met twee haaksteken per festonsteek de juiste breedte zou bereiken. Dit is natuurlijk afhankelijk van de grootte van je festonsteken de dikte van je garen en de vastheid van je haakwerk.

Vervolgens is het dus een kwestie van het juiste aantal vasten aan de festonsteken haken, en dan rondhaken tot je juiste hoogte is bereikt. Kleuren kun je natuurlijk ook naar eigen smaak aanpassen. img_5048

Wanneer je de juiste hoogte hebt bereikt, zet je daar het haakwerk ook weer vast aan de festonsteken.

Ik heb er voor gekozen er daarna nog een flap aan te maken, maar dit is niet noodzakelijk. Ik heb hiervoor in iedere tweede tour twee steken geminderd door de tweede en derde en de twee-na-laatste en een-na-laatste steken van de tour samen te haken. Toen ik nog vijf steken over had, heb ik een lusje gemaakt van 10 lossen, en heb ik op de juiste plaats op de hoes een passende knoop vastgezet.

Als je er zelf ook mee aan de slag wil: Veel plezier.

Comfortabel

16 november,2017

Ze had er een lange gezellige dag opzitten. Met vriendinnen die ze al veel te lang niet gezien had, was ze een dagje naar Amsterdam geweest. Je kent t wel, beetje shoppen, terrasjes pakken en vooral heel veel praten over alle belangrijke aspecten van het leven. Jongens. Of mannen. En de whatsapp berichten die die jongens stuurden. En wat ze daar vast en zeker mee bedoelden. Ook al schreven ze dat nou juist niet.

Ze keek er met veel plezier op terug. Het was zo’n dag waarvan je dan bij het afscheid zegt: “Dat moeten we vaker doen!” maar waarbij je dan ook wel weet dat de volgende keer toch weer te lang op zich laat wachten.

Het afscheid was ook al weer geweest, want na de middelbare school waren ze in verschillende richtingen uitgevlogen. En van de vriendinnen woonde nu in de buurt van Amsterdam, twee anderen waren naar Utrecht verhuisd en zij was neergestreken in Den Bosch. De volgende keer zouden ze daar afspreken. Dan hoefde zij niet zo ver te reizen.

Maar nu bevond de trein zich tussen Utrecht en Den Bosch en zat ze dus nog maar alleen in de trein. Toch even wennen hoor, zo stil na zo’n hele dag met gezellig gekakel om je heen. En terwijl de aan het nagenieten was, voelde ze de vermoeidheid door haar lijf heen trekken. En merkte ze dat de stoelen toch wat minder comfortabel waren dan ze gehoopt had.

Toch maar even gaan verzitten dan.

img_4936

Esceedeelie

12 november,2017

Als je horloge niet meer liep

Belde je 002

Dan hoorde je de stem van Brill

En daarna kwam dan die piep

Nu zeggen we helaas: Tabee

Want haar klok staat eeuwig stil

https://nos.nl/artikel/2202331-stem-achter-nummer-002-van-de-telefonische-tijdmelding-overleden.html

Hegra

8 november,2017

20171015_103526538_iOSDe eigenaar van het oude huis moest de dag dat ik wilde gaan wandelen toevallig bij het huis en in de buurt ervan aan het werk. Iets met hout begreep ik, maar wat dan precies? Mijn Noors is best goed, maar zijn wat volkse dialect en het feit dat de helft van zijn mond niet meebewoog bij het praten, legden de beperkingen van mijn taalkennis toch wel enigszins bloot.

“Ik kan je wel tot bovenaan de berg brengen met de auto”. Ik was dan vlakbij de vesting die ik wilde bezoeken. En dat scheelde me toch snel een wandeling bergop van zo’n vijf kilometer. Daarnaast was de afgelopen dagen het contact met andere mensen toch wel grotendeels beperkt gebleven tot het bevestigend antwoorden op de caissière wanneer ze vroeg of ik het bonnetje wilde hebben dus met een gezellig autoritje in het vooruitzicht besloot ik gretig op zijn aanbod in te gaan.

“De vesting is daarboven en mijn grootvader bouwde dit huis omdat hij daar aan het werk kon. Hij was metaalbewerker en onderhield onder andere de kanonnen. Hij liep elke dag hier naar boven. Je kunt dat pad ook naar boven volgen als je wilt. Kijk, het loopt daar. Zie je?”
Ik zag het begin wel maar ik had geen idee waar het dan verder heen zou meanderen dus het leek me een beter idee dat ik met de auto mee naar boven zou gaan en dan rustig wandelend via de geasfalteerde weg weer naar beneden.

“Je kunt ook het pad naar beneden wandelen. Zijn dat de enigen schoenen die je bij je hebt? Het heeft nogal geregend de afgelopen dagen dus dat pad zal wel modderig en nat zijn. Misschien staan hier nog wel wat laarzen die je past. Probeer deze eens?” Ze pasten perfect.

Onderweg in de auto vertelde hij honderduit over de tijd dat hij hier woonde, dat er nu wel een schoolbus rijdt maar dat hij elke dag die drie kilometer twee keer moest lopen. Of langlaufen in de winter natuurlijk. En dat het bos toen nog tot vlak achter het huis reikte en dat ze er zelf groenten verbouwden en dat de tijden toch echt wel veranderd zijn maar dat ze wel heel blij waren toen ze op het stromend water werden aangesloten.

Toen we de eindbestemming naderden, wees hij naar beneden: “Kijk, hier begint het pad. Als je dat volgt, dan kom je vanzelf weer bij het huis uit. Dus even onthouden, vlak na deze bocht en die regenplas, begint dus het pad.” Stiekem had ik gehoopt op een wandelpad met bewegwijzering in de vorm van een anwb-paddestoel en toch minimaal wat grint om enerzijds de richting duidelijk aan te geven en anderzijds wat meer grip te bieden bij het wandelen, maar het enige wat ik zag was wat ruimte tussen de bomen waar de begroeiing minder hoog was. 20171014_122931704_iOS

“Ik zet hier de auto neer want ik moet hier naar boven het bos in. Als je de weg hier volgt, kom je vanzelf bij de vesting. Ik denk dat het restaurant niet meer open is nu het seizoen voorbij is. En onthoudt: na de bocht en de regenplas is het pad. Vi sees.” Dat laatste betekent letterlijk we zien ons. Een soort tot ziens dus. Gelukkig vertrouwde hij er op dat het wel goed zou komen.

 

20171014_125516644_iOS

 

 

 

Hamar

4 november,2017

Nutteloos?

31 mei,2017

Ik had vandaag een gesprek om te kijken of het voor mij mogelijk zou zijn om hulp te krijgen bij het huishouden. Het gesprek had niet de uitkomst die ik voor ogen had. Degenen die er meer over wisten en dus enige duidelijkheid hadden kunnen geven, waren op vakantie of anderszins onbereikbaar dus het bleef hangen in wat ik dan nodig zou hebben en in welke vorm. 

En dus vertelde ik opnieuw hoe mijn weken eruit zien, wat wel en wat niet lukt en waar ik tegenaan loop. Het probleem zit er met name in dat ik geen fysieke beperking heb en dus alle huishoudelijke taken uit zou kúnnen voeren. Het is alleen zo dat met mijn 8 uur vrijwilligerswerk, mijn ondersteuning thuis, de boodschappen, het koken, het verzorgen van mezelf en af en toe een puur sociaal contact (in combinatie met een mooie voorstelling), mijn week vol zit. Dat als ik meer tijd zou besteden aan huishouden, ik een van de andere activiteiten zou moeten schrappen. 

Ik vertelde dat er in mijn weken geen ruimte is voor onvoorziene gebeurtenissen. En die zijn er natuurlijk wel. Maar het is wel een duidelijke indicatie dat m’n week vol zit, ook al ben ik maar een kleine 30 uur per week actief. Mocht ik plotseling naar mijn moeder moeten omdat er iets met haar gezondheid is bijvoorbeeld, dan kan ik niet zo maar even schuiven in mijn agenda en dan maar de dag erna gaan werken bijvoorbeeld. Het gaat ten koste van andere activiteiten. En mocht er inderdaad iets gebeuren met m’n moeder, dan ga ik natuurlijk helpen. Dáár hoef ik niet over na te denken. 

Ik vertelde dat alles wat ik doe zorgvuldig door mij gepland wordt. Dat ik hoop dat er weer een tijd komt dat ik denk: Hé, laat ik eens iemand bellen om samen te gaan lunchen vanimddag. Dat áls ik met iemand afspreek dat alleen kan als ik die avond niet ook nog hoef te koken omdat daar dan geen energie meer voor is. Dat ik best een keer een dagje naar Amsterdam kan, maar dat dat alleen kan als ik die week verder geen plannen heb buiten het werk om. 

Ik vertelde dat douchen voor mij geen ontspannende activiteit is maar dat ik er voor moet zorgen dat er tussen het douchen en het van huis vertrekken naar een afspraak minimaal een uur moet zitten zodat ik bij kan komen van t douchen. Dat de was doen voor mij een perfecte activiteit is omdat tussen het vullen van de machine en het ophangen van de was een verplichte pauze zit. 

En ik merkte dat mijn gesprekspartner hier toch weer erg verbaasd over was. Dat ze ondertussen wel een beeld dacht te hebben van mijn beperkingen en dat ze ook wel wist dat ik daar goed mee om kon gaan maar dat ze er niet bij stil had gestaan dat het zo veel planning vergde en ik eigenlijk continu overal bij stil moest staan en er maar weinig ruimte is voor spontaniteit. En dat m’n beperkingen dus veel structureler en daarmee ernstiger zijn dan ze eerder dacht. Ze schrok er een beetje van. 

En bij mij zorgde het er opnieuw voor dat ik een beetje afstand kon nemen en daardoor kon zien dat ik de afgelopen jaren behoorlijke stappen heb gezet, dat ik goede manieren heb gevonden om met de situatie om te gaan. Dat ik ondanks alles toch op een redelijk positieve manier in het leven sta. En ik begreep opnieuw dat ik me niet in de meest makkelijke situatie bevind ondanks het feit dat ik het ben gaan accepteren en het voor mij normaal is geworden. Dat dat niet betekent dat het ook normaal is en dat ik er eigenlijk wel heel goed mee om ga.  

En dat hernieuwde inzicht is voor mij heel belangrijk en fijn. Dus ook al gaf het gesprek niet het antwoord waar ik op hoopte, nutteloos was het dus zeker niet.