Slechte dagen

In mijn vorige blog schreef ik dat ik heel slechte dagen had gehad. Vandaag wil ik jullie uitleggen wat zo’n slechte dag nou eigenlijk inhoudt. Maar om dat te kunnen doen wil ik jullie eerst vertellen hoe een heel goede dag er uit ziet.

Goede dagen bevatten minimaal een uitje. Meestal is dat een bezoek aan een theater want daar krijg ik nog steeds veel (mentale) energie van. Maar het kan ook zijn dat ik een paar uur met een vriend op een terras koffie heb gedronken. Op een heel goede dag kan ik het allebei. Heel af en toe lukt het dan ook nog om wat boodschappen te doen of om te koken én af te wassen. En in ieder geval is het rustig in mijn hoofd. Ik weet dat deze dingen in mijn agenda staan of op mijn todo-lijstje, en ik heb daar vrede mee. Of ik zie er zelfs naar uit. (behalve het afwassen dan, daar zal ik waarschijnlijk nooit naar uitkijken)

Een dergelijke dag wordt meestal gevolgd door een slechtere dag. Laat ik het een rustdag noemen. De energie is dan op en er rest mij dan niet veel meer dan de dag thuis door te brengen. Als het meevalt kan ik dan nog wel wat huishoudelijk dingen doen, maar meestal komt het er op neer dat ik op de bank lig, wat tv kijk en voornamelijk wat haak of brei. En ’s avonds schrijf ik een kort gedichtje. Als ik de week goed gepland heb, staat er voor die dag al eten in de koelkast of vriezer en hoeft dat alleen maar opgewarmd te worden. Dit soort dagen vind ik niet eens zo erg. Ik vermaak me wel en kom tot rust.

Maar zo nu en dan lukt het in de planning niet om na een goede dag een rustdag in te plannen. Meestal komt dat omdat ik het nou eenmaal leuk vind om mensen te ontmoeten en naar het theater te gaan. Wat doe je als twee heel goede artiesten op twee achtereenvolgende dagen in het theater staan? Of als die leuke vriendin haar verjaardag viert in een al iets te drukke week? Of als er wat familieomstandigheden zijn en het gewoon even van belang is om met je moeder koffie te drinken?
Soms lukt het me dan om verstandig te zijn. Dan blijf ik lekker thuis en zet een extra kopje thee voor mezelf. Maar zo nu en dan baal ik van de beperkingen die ik heb, doe iets met een kont en een krib en ga ik lekker toch.

k weet natuurlijk wel dat ik dat moet bekopen. De dag daarna -of af en toe als ik heel erg leuke dag heb gehad en het lukt me om de energie nog even vast te houden, twee dagen daarna- komt de heel slechte dag om de hoek kijken.
Ik wordt wakker met het gevoel dat ik nog maar drie uur geslapen heb en het nog midden in de nacht is, maar de wekker geeft dan toch echt aan dat het na achten is. Heel soms ver na achten. Vandaag was het twee uur ’s middags. Vervolgens voel ik dat ik honger heb, maar om de nodige moed te verzamelen om mijn bed uit te komen en ontbijt te maken, kost toch minimaal twee uur. Dan zijn die veertien treden naar beneden een hele opgave, en van te voren moet ik me dan óók nog aankleden. Wat moet ik in ’s hemelsnaams aan?
Het ontbijt maken zelf, kost me ook veel meer moeite dan normaal. Waar ik op een goede dag bijna op gevoel naar de juiste beker reik voor de koffie en alles precies in de juiste volgorde gaat, lukt er deze dag helemaal niets. Wat over kan koken, kookt ook over en wat om kan vallen, valt om. Maar goed, enige tijd later zit ik dan toch met een kop koffie op de bank. Maar dan begint mijn hoofd te malen. Ik raak gefrustreerd omdat de dingen niet gaan zoals ik dat wil, ik vraag me af of ik het allemaal wel goed aan pak, ik ben boos op mezelf dat ik de dag ervoor niet toch wat verstandiger ben geweest. Het lukt niet mezelf tot rust te manen en om na te genieten van de heerlijke avond die ik heb gehad. En als ik dan de energie heb om even rond te kijken op de sociale media, maak ik me boos om de ongenuanceerde reacties van mensen die ik niet eens ken, op onderwerpen die er niet toe doen.
De kans is groot dat ik de weekplanning in een week als deze dan ook niet goed op orde heb en dan blijkt dat ik toch echt nog wat boodschappen in huis moet halen wil ik die avond iets te eten hebben. De korte wandeling naar de winkel voelt dan alsof ik bergop met flinke wind tegen een aantal kilometer moet lopen. Ieder spier in mijn lijf stribbelt tegen. Maar wat moet dat moet en ik zet door.
Zo tegen een uur of acht ’s avonds begint het dan letterlijk te duizelen. Het dagelijkse gedichtje gaat die dag echt niet lukken en van een rustige buikademhaling wil dit lijf niets meer weten. Als ik op de bank lig voel ik dat mijn rug zo gespannen is dat ie de bank niet raakt. En het enige dat er nog opzit is stil blijven liggen en de chaotische gedachten in mijn hoofd onderdrukken door naar zinloze tv-programma’s te staren. En als het mee zit kan ik de dag erna weer ombuigen naar een gewone rustdag. Als ik er daar dan weer een paar van heb gehad, lukt het me wel weer om er op uit te gaan.

Het is dus van groot belang om een goede balans te creëren in het aantal goede dagen en het aantal rustdagen om zo de slechte dagen te voorkomen. Ik zie vooruitgang. Ik kan tegenwoordig een heel goede en een goede dag achter elkaar plannen als ik daarna dan twee rustdagen heb. Voorheen had ik na iedere heel goede dag twee rustdagen nodig. En slechte dagen komen gelukkig steeds minder voor. Als ik me maar aan mijn planning houdt.

Advertenties

Tags: , ,

Eén reactie to “Slechte dagen”

  1. Tineke Says:

    Dank je wel vooR deze inkijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: