Werk

Een bureau. Een computer. Collega’s die af en toe iets vragen en waar je ook van alles aan kunt vragen. Gezelligheid. Overleg. Even naar het andere kantoor lopen omdat daar wel suiker en melk te vinden is. Het zijn misschien kleine dingen, maar ik heb ze gemist.
De afgelopen drie weken schreef  ik al een blog vanuit huis, en dat vond ik al heerlijk om te doen, maar een eventuele diepe zucht omdat je de juiste woorden niet kunt vinden of de blijdschap dat de juiste woorden zomaar uit je vingers stromen en op het beeldscherm verschijnen, blijven dan ik de lucht hangen. En het blijft thuis bij het schrijven van die blog. Op kantoor kan ik meer doen. Daar kan ik meedenken met collega’s. Ik kan er allerlei andere talenten inzetten, mijn kennis delen. En dat vind ik heerlijk om te doen.

Het feit dat je maatschappelijk mee zou tellen als je aan het werk bent, zegt mij maar weinig. Ik heb de afgelopen jaren echt wel gemerkt dat ik op mijn eigen manier van belang ben voor anderen. Daar heb ik gelukkig geen betaalde baan voor nodig. Die heb ik trouwens nog steeds niet want ik werk op vrijwillige basis. Voor mij is het van belang dat ik op deze manier kan ervaren hoe het is om iedere week iets in mijn agenda te hebben staan. Ik wil er achter komen hoeveel tijd ik nodig heb om te herstellen van vier uur werk per week. Ik wil weten of er in de loop van de weken vooruitgang in zit. Of ik over een tijd wellicht twee keer vier uur kan gaan werken. En daar kom ik natuurlijk alleen maar achter door het te doen. En dus doe ik het. Met veel plezier.

Normaal gesproken werk ik op dinsdag, maar komende week werk ik op woensdag. Want maandag ga ik in Amsterdam naar een voorstelling en mezelf kennende heb ik dinsdag dan héél hard nodig om bij te komen. Woensdag waarschijnlijk eigenlijk ook. Maar dat verschuif ik dan wel naar donderdag. De vrijheid om met die dagen te schuiven heb ik nu. Ruimte voor slechte dagen is er ook. Dan kan ik laten weten dan het niet lukt om te komen, maar dat ik wel een blog kan schrijven. Of dat zelfs dat niet lukt. En het feit dat die ruimte er is zal er waarschijnlijk al voor zorgen dat het niet nodig is. Want het is vaak de druk die ik voel als er iets “moet”, die er voor zorgt dat de energie uit mijn lijf stroomt.

“Nee dinsdag kan ik niet, dan ben ik aan het werk”. Het was lang geleden dat ik dat kon zeggen. En het voelt heel goed dat ik het nu weer kan zeggen. Ik was natuurlijk al aan het werk als ouvreuse, een avond per week ongeveer. Maar dat voelde eigenlijk nooit als werk. Dat was eerder een excuus om vaker naar het theater te kunnen. Nu werk ik 4 uur per week op kantoor. Ook in het theater. Het bevalt me prima. Ik vermoed dat het binnen de kortste keren ook niet meer als werk voelt, eerder als excuus om even de deur uit te komen.

p.s. De blog die ik wekelijks voor het theater schrijf is hier te vinden.

Advertenties

Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: