Archive for the ‘Diversen’ Category

Herfst

16 november,2016

Nu de nachten langer worden
de kou de huizen binnendringt
de bladeren de grond bedekken
en de vogel niet meer zingt

Nu de wind van zich laat horen
de takken kraken door zijn kracht
de spinnen mooie webben weven
de oogst weer binnen is gebracht

Nu de winter dichterbij komt
de regen grote plassen plenst
de natuur zich langzaam afsluit
en iedereen wat warmte wenst

Nu is het tijd om lief te hebben
niet leven als een kluizenaar
om de warmte uit jezelf te halen
en te genieten van elkaar

20160110_134241436_ios

Vechten

21 april,2015

Zoals ik al eens schreef heb ik een bewindvoerder. Het is niet de slechtste van het land, het zijn geen moedwillige fraudeurs, maar ze laten hier en daar nog wel eens een steekje vallen. Of twee. Of hele breiwerken. Zo zijn we in 2012 aan de slag gegaan om een schulddienstverleningstraject op te zetten. Dat wil zeggen: ik ben bij het juiste loket van Gemeente Eindhoven langsgegaan, heb gesprekken gevoerd, heb formulieren meegekregen en lijsten van bijlagen die moesten worden toegevoegd. Ik heb gezocht wat ik had en het vervolgens in handen van de bewindvoerder gelegd, want die hadden inmiddels veel van mijn papieren en dus een beter overzicht. En ik had niet voor niks een bewindvoerder.

Na enige tijd kregen we bericht van de Gemeente dat het enige wat ze nog nodig hadden, de belastingaangifte van 2008 en 2009 was. Mijn bewindvoerder vroeg me vervolgens om alle papieren die daarvoor van belang waren. Ik ben enige tijd bezig geweest om die papieren te verzamelen, en heb vervolgens alles naar de bewindvoerder gestuurd.
Vervolgens gebeurde en niks. Tenminste, ik hoorde er verder niks over. Maar goed, ik had genoeg aan m’n hoofd, was druk bezig met therapie en aanverwante acties om beter te worden.

Afgelopen januari kreeg ik mail van mijn bewindvoerder. Dat er eigenlijk niets meer was gebeurd met dat traject en of het niet slim was dat opnieuw op te pakken. Dat mijn mond open viel van verbazing, moge duidelijk zijn. Het verklaarde natuurlijk wel dat ik er al die tijd niets over had gehoord. Omdat op dit moment nog wat meer onvermogen boven tafel kwam bij die bewindvoerder, heb ik ze gezegd dat ik zelf wel zou gaan informeren wat de mogelijkheden waren omtrent schulddienstverlening en dat als dat duidelijk was, ik zou gaan overwegen of ik dat traject überhaupt nog wel met hen in wilde gaan.

En dus ging ik weer naar dat loket van Gemeente Eindhoven. Alleen bleek dat loket niet meer te bestaan. Ik werd doorverwezen naar WIJEindhoven. Die regelen alles tegenwoordig, werd mij verteld.
En dus belde ik met WIJEindhoven. Daar vertelde ik beknopt mijn verhaal en zij vertelden me dat ik dan het best in gesprek kon gaan met de Sociaal Raadslieden.
En dus maakte ik een afspraak met de Sociaal Raadslieden. Na een fijn gesprek, kwam de dame tot de conclusie dat ze me het best aan kon melden bij Lumens in de buurt.
En dus belde Lumens in de buurt mij enkele dagen later en kon ik daar terecht voor een gesprek.

Ook dat was een prettig gesprek, en de jongedame daar zou voor mij de aanvraag voor de schulddienstverlening regelen. Ze dacht dat alles wel in orde was, en zou alle papieren op sturen naar mijn bewindvoerder. Ze had me namelijk aangeraden voorlopig wél bij deze te blijven, want om in aanmerking te komen voor een regeling, moet je financiële situatie het half jaar voor het begin van de regeling stabiel zijn. En als ik nu zou overstappen of zelf mijn financiën weer zou gaan regelen, zou dat dus niet het geval zijn.

Vorige week kreeg ik een mail van de dame van Lumens, dat de aanvraag opgestuurd was maar dat ze een mail had gekregen van de gemeente Eindhoven waarin stond “Alleen wanneer zij een medische verklaring kan overleggen waaruit expliciet blijkt dat zij geen betaalde arbeid kan verrichten wordt ontheffing van de sollicitatieplicht verleend”

Ik werd hier niet blij van. Ik snap de regel. Als je wil dat gemeente Eindhoven je helpt met het betalen van je schulden, dan moet je je best doen om inkomen te genereren. Dat snap ik heel goed. Maar ik ben heel blij dat ik na jaren heel hard vechten, tegen mezelf en de wereld om me heen, nu op het punt ben dat ik ongeveer twee dagdelen in de week vrijwilligerswerk kan doen. Dat kan ik doen omdat ik weer dat ik daar kan zeggen: “jongens, vandaag heb ik een heel slechte dag, die twee uur reizen en vier uur werken vandaag, dat gaat helaas niet lukken”.

Ik weet dat ik er keihard mijn best voor heb gedaan om op dit punt terecht te komen. En ik weet dat ik er alles voor zou doen om weer betaald werk te kunnen verrichten. Want ik ervaar al jaren dat het echt geen lolletje is om dagenlang uitgeput op de bank te liggen omdat ik toch weer over mijn grenzen heen ben gegaan. Omdat ik toch én naar de verjaardag van mijn moeder én naar de verjaardag van mijn allerliefste achterneefje ben gegaan in een week tijd.
En ik weet (of denk te weten) dat het verkrijgen van een dergelijke verklaring niet iets is wat in een middag geregeld is.

Maar goed, regels zijn regels en zo, en dus heb ik de dag na het ontvangen van het mailtje mijn huisarts gebeld. Leek mij logisch als er gevraagd wordt om een medische verklaring. Ik kon er een dag later al terecht maar helaas kon zij me niet verder helpen en ze verwees me door naar WIJEindhoven.
En dus belde ik diezelfde middag nog naar WijEIndhoven maar daar zeiden ze dat als ik al een contactpersoon had bij Lumens in de buurt, ik daar toch echt contact mee op moest nemen.
En dus mailde ik naar die contactpersoon met de vraag hoe ik dan aan een medische verklaring kon komen en daar kreeg ik vandaag mail van:
“Een medische verklaring moet door een niet behandelend arts afgegeven worden.
Volgens mij kan het GGD het ook. Je zou het eens bij je bewindvoerder kunnen
navragen, want volgens mij zijn hier wel kosten aan verbonden… ”

Omdat ik dit niet echt een duidelijk antwoord vond en ze in haar eerdere mail verwees naar een mail van de Gemeente Eindhoven, besloot ik daar maar een heen te bellen. Degene die die mail had gestuurd, zou mij toch wel kunnen vertellen hoe ik dan aan een medische verklaring kon komen.
“Nee, dan moet ik u toch echt doorverwijzen naar WIJEindhoven, die regelen voortaan alles rond schulddienstverlening”
“Maar de aanvragen komen toch wel bij de Gemeente terecht?”
“Nee, alles ligt tegenwoordig bij WIJEindhoven”
“Maar die hebben me doorverwezen naar Lumens, en daar kreeg ik ook geen duidelijk antwoord”
En na nog een tijdje heen en weer pingpongen en nogmaals in tranen mijn verhaal verteld te hebben, zou ze het na gaan vragen.

Vervolgens heb ik tien minuten lang naar een geestdodend pauzemuziekje geluisterd en daarna kreeg ik een andere dame aan de lijn. Van WIJEindhoven.
Daar heb ik dus nóg een keer mijn verhaal verteld. Dit keer werd er goed geluisterd en meegedacht. “Ik zou denken dat je daarvoor bij de huisarts zou moeten zijn, gek dat dat niet zo is”
Maar ze zou het voor me uitzoeken en ze zou me vandaag nog terug bellen. “Maar ik weet niet zeker of ik dan het antwoord heb”

Ik besloot dat ik er even tussenuit moest. Dit soort gesprekken kosten mij veel te veel energie en dus bedacht ik dat ik met een grote omweg naar de supermarkt kon lopen, dan kon ik mijn hoofd leeg lopen en daarna de nodige boodschappen doen.
Maar nog voor ik de deur uit was werd ik al weer teruggebeld.

“Ik heb gesproken met de dame van de gemeente die de aanvragen behandeld”

(Hé wacht, was mij eerder vandaag niet door de gemeente verteld dat de gemeente daar niets meer mee deed?)

Het komt er dus op neer dat een medische verklaring moet worden opgesteld door een medisch specialist. Maar dan nog is het heel moeilijk om vrijstelling van sollicitatieplicht te krijgen. En ik ben op het moment niet onder behandeling van een medisch specialist. Nou zou ik kunnen vragen of de psychiater van het Pec (waar ik tot september wel onder behandeling was) een verklaring op kan stellen. Maar het is nog steeds niet duidelijk of dit dan genoeg is.

Maar voor mij is het wel genoeg. Ik ben op.
Beste Gemeente EIndhoven,
Ik kan dit gevecht niet aan.
Ik kan niet nóg eens aantonen dat ik niet voor mijn plezier doodmoe op de bank lig.
Na de gesprekken van vandaag heb ik twee uur lang huilend door en om deze gemeente heen gelopen. Ik heb op het punt gestaan de crisisdienst te bellen omdat ik op het punt stond mijn belangrijkste spullen in te pakken en te verdwijnen. Omdat ik het niet meer kan.
Ik vecht al jaren om me enigszins staande te houden, maar op deze manier lukt dat niet.

Het gevecht van vandaag heeft me weer heel veel energie gekost. Ik schrijf het op omdat het anders door mijn hoofd blijft razen en dan kom ik helemaal niet meer tot rust. En die rust heb ik nodig. Want volgende week wil ik weer mijn vrijwilligerswerk uit kunnen voeren, zodat ik daar langzaamaan mijn werkzaamheden op kan bouwen en toe kan werken naar betaald werk.
Maar nu zit dat er echt nog niet in. Hoe graag ik dat ook zou willen.

Paastijd

21 maart,2015

Een tijdje geleden vroeg een vriendin of ik misschien wat eierwarmers voor haar kon haken. Dat was vast wel te doen dacht ik en ik zocht op internet naar plaatjes van gehaakte eierwarmers. Bij het mutsje dat ik vond, hoorde zelfs een patroon. Helaas werd het maar een heel klein mutsje, maar met wat aanpassingen aan t patroon had ik al snel het gewenste resultaat.  

   Vervolgens kreeg ik de smaak te pakken en haakte ik nog wat mutsjes. Door te combineren met kleuren krijg je best leuke setjes. Ik vermoed dat ik uiteindelijk zo’n 50 mutsjes gehaakt heb. Pompommetje erboven op en voilá!

   Op internet zag ik ook wel wat foto’s langskomen van eierwarmers in de vorm van kippen, eenden en haasjes. Helaas was dat allemaal zonder patroon en dus ben ik maar wat uit gaan proberen. Beetje meerderen, beetje minderen, hoe moeilijk kan het zijn? Wat asseccoires eraan haken en het vrolijke zestal was geboren. Omdat deze eierwarmers wat bewerkelijker zijn, heb ik het wat beestjes betreft voorlopig hierbij gehouden. Ik had namelijk nog wat ideeën die ik uit wilde voeren. 

   Ik had op twitter gevraagd of er nog meer mensen waren die interesse hadden. Ik liet weten welke kleuren katoen ik nog beschikbaar had en een twittervriendin wilde wel mutsjes met de kleuren oranje, rood wit en blauw. Ik had daar al snel een bepaalde associatie bij en dus werd dit het volgende resultaat. 

   Vervolgens bedacht ik me dat het ook wel leuk zou zijn om een mandje te haken waar de eieren in zouden passen. Ik had nog wat pasteltinten over en maakte daarmee dit mandje waar vier eieren in passen. 

   Alle deze eierwarmers hadden eigenlijk dezelfde basis, en omdat ik van afwisseling hou, wilde ik iets anders proberen. In plaats van een muts, maakte ik een hoed. Een hoge. Voor de zondagse eieren. 

   En terwijl ik al deze eierwarmers aan het haken was, kreeg ik nog een idee. Ik wilde proberen een minion te haken. Daar past immers, qua vorm precies een ei in. En na wat gefröbel, een paar keer opnieuw beginnen en wat aanpassingen, was er een minion geboren. 

   Om er een ei in kwijt te kunnen, is t natuurlijk wel handig als ie uit twee delen bestaat. 

   En omdat je een minion bijna nooit alleen tegenkomt, maakte ik er wat meer. 

 

De meeste eierwarmers hebben inmiddels kennis gemaakt met hun nieuwe eigenaar. Maar ik heb er nog een paar over. En ik heb ook nog wat katoen. Mocht je dus nog wat eierwarmers willen voor Pasen, laat dan maar iets weten. Ik heb nog een paar avonden niets gepland, en per avond kan ik ongeveer 6 mutsjes maken (of 3 minions).   

Op de bank

30 januari,2015

Het was wel een beetje afzien hoor. Thuis op de bank. Nou, niet continu op de bank natuurlijk, ik deed twee keer de boodschappen, ik heb een keer staan koken en ik kwam van de bank af om eten en drinken uit de keuken te halen en om naar de wc te gaan.
En ik sliep gewoon in bed.

Maar veel meer was t echt niet. Ik lag en ik handwerkte en deed onnozele spelletjes op m’n telefoon. De trui voor m’n moeder is af en de pinguïn voor een vriendin ook. En ik haalde de 4096-tegel in 2048. Hoera!

IMG_1276

Het helpt trouwens wel zo’n time-out. Ik hoefde van mezelf even nergens over na te denken, al deed ik dat natuurlijk wel, ik hoefde niets te onthouden, ik hoefde nergens naar toe. Dat geeft rust. In mijn hoofd. En na een paar dagen ook in mijn lijf.

En dus wist ik na een dag of vijf weer waar ik stond. En vooral ook weer welke kant ik op wil. Want dat wordt in zo’n weekje ook wel weer duidelijk. “Dit is niet wat ik wil, maar wat wil ik dan wel?”
Ik ben er wel weer even uit. Ik heb m’n grenzen opnieuw herkend, erkend en gemarkeerd. En nu hoop ik dat ik ze een volgende keer eerder op zal merken.

En langzaamaan merkte ik dat mijn lijf zich weer herstelde. Dat ik voelde dat ik weer naar buiten wilde, dat ik de wereld weer vol goede moed tegemoet kon treden.

En dus heb ik mezelf woensdagavond beloond met een mooie theatervoorstelling. Ik twijfelde lang of ik zou gaan maar ik heb t gedaan. En hoewel na afloop mijn benen trilde van vermoeidheid, had ik in de bus op weg naar huis zo’n grote glimlach op mijn gezicht dat er met geen mogelijkheid sprake kon zijn van spijt.

Het gaat nu weer een stuk beter. Mijn gedachten zijn helderder en ik laat minder dingen uit m’n handen vallen. Ik krijg mijn todo-lijstje weer geordend en de afwas is geen opgave meer.
Ik moet natuurlijk nog geen rare dingen gaan doen en voldoende ruimte in m’n agenda open laten maar ik kan weer vooruit en daar ben ik blij mee.

Omdat

9 januari,2015

En opeens zijn ze er weer. De tranen. Ze waren er een hele tijd niet. Omdat het best goed ging allemaal. Maar nu zijn ze terug.

Omdat ik moe ben. Omdat ik nog niet helemaal ben bijgekomen van de drukte rondom de feestdagen. Omdat ik verdrietig word van al het wereldleed.

Omdat de hulp die ik nodig heb (nog) niet geboden kan worden. Omdat ik niet weet wie ik dan wel moet vragen te helpen. Omdat ik het allemaal even niet meer weet.

Omdat er drukke tijden aan gaan komen. Omdat ik het overzicht kwijt ben. Omdat ik niet kan helpen waar ik zou willen helpen.

Daarom.

Planning

19 december,2014

Zoals ik al eerder schreef ben ik sinds een tijdje één dagdeel per week aan het werk. Ik vind het heerlijk. Liefst zou ik per januari wat meer uren  gaan maken. Maar ik weet dat dat niet verstandig zou zijn. Als ik heel eerlijk ben, merk ik namelijk dat het veel is. Te veel misschien wel. Of in ieder geval te veel achter elkaar.

Het werken zelf niet hoor. Ik kom vrolijk thuis, heb het gevoel dat ik nuttig bezig ben geweest. Ik heb het naar mijn zin gehad. En dat ik vier uur later merk dat ik eigenlijk heel erg moe ben, dat hoort er ook bij. Ik baal daarvan, en kan er moeilijk aan wennen dat die moeheid dan pas toeslaat en ik niet tijdens het werken merk dat er een grens is bereikt, maar het is vooralsnog niet anders.

Het gaat vooral om de combinatie van allerlei activiteiten. Het werk is op dinsdag. Op woensdagmiddag komt mijn coachmaatje. Ook daar wordt ik blij van. We doen samen dingen die me alleen niet lukken én het is een moment van evalueren. Ze is nog maar een paar keer geweest maar ik ben heel blij met haar.

Deze week hebben we een planning gemaakt voor de komende weken. Hard nodig, want direct na de kerst ga ik een paar dagen weg, en dus moet er ingepakt worden. Maar voor de kerst zelf moet er ook nog het een en ander gebeuren en vergeet niet dat tijdens de kerstdagen de openingstijden van de winkels gewijzigd zijn. Dat zorgt dus voor chaos in mijn hoofd en in anderhalf uur tijd hebben we dat verholpen met wat lijstjes.

Maar woensdagmiddag ben in eigenlijk nog niet hersteld van het werken op dinsdag. Dat betekent dus dat op woensdag de grenzen van mijn energievoorziening zeker overschreden worden. En dat betekent dan weer dat ik donderdag niet meer vooruit te branden ben, dat ik met een pijnlijk, gespannen lijf op de bank lig en te moe ben om te kunnen slapen.

Uiteindelijk val ik ergens in de nacht van donderdag op vrijdag wel in slaap, maar mijn vrijdag begint niet voor 12uur ’s middags. En de vrijdag is ook een dag waarop ik rustig aan moet doen. Vandaag heb ik de was gedaan en nu schrijf ik deze blog. Ik wilde -net als gisteravond- eigenlijk naar het theater maar dat zit er dus niet in. Het avondeten hoeft gelukkig alleen maar opgewarmd.

Op zich is het allemaal best logisch. Ik schreef er al eerder over. Als ik twee dagen achter elkaar iets doe, moet ik dat bekopen met een heel slechte dag, gevolgd door een minder slechte dag. Maar met dit weekschema betekent dat dus dat ik iedere week die twee dagen door moet maken. Dat is niet verstandig.
Daarom ga ik in het nieuwe jaar de weekplanning omgooien. Kijken of ik op maandag kan werken in plaats van dinsdag en anders mijn coachmaatje op vrijdag laten komen. Er is vast een oplossing voor te vinden.

Maar eerst heb ik twee weken vakantie. Geen werk en geen coachmaatje. Blijft er tijd en energie over om vrienden en familie te ontmoeten, op katten te passen en uit te rusten.

Fijne kerstdagen!

Mooie muziek, mooie mensen en mooie omgeving

23 juni,2011

Wie mij ook maar een heel klein beetje kent, zal het niet ontgaan zijn dat ik blij word van mooie muziek, van mooie mensen en van mooie plekken. En dus word ik blij van het Juttersfestival. Dit festival combineert deze dingen namelijk.

De mooie muziek is waar het allemaal om draait. In alle jaren dat ik bij het Juttersfestival ben geweest, heb ik geloof ik geen slechte muziek gehoord. Wel muziek waar ik niet zo van houd, maar mijn smaak is natuurlijk geen graadmeter voor de kwaliteit van de muziek.
Ik heb het idee dat als je het geluk hebt dat je op het Juttersfestival mag spelen, dat automatisch betekent dat je talent hebt. En dat je het lef hebt de muziekwereld op een geheel eigen wijze te betreden.
Dat resulteert erin dat de programmering bijna altijd verrassend is, dat er ruimte is voor beginnend talent, maar dat je er zeker ook gevestigde namen tegen kunt komen.

De mooie mensen zijn natuurlijk de bezoekers, mensen die het fijn vinden om verrast te worden door cultuur. Maar ook de medewerkers zijn mooie mensen en zorgen net als de bezoekers voor een flinke dosis gezelligheid. En natuurlijk de artiesten, dat zijn sowieso vaak mooie mensen.
En omdat het een kleinschalig festival is, loopt iedereen hier door elkaar. Als bezoeker heb je snel genoeg door wie er van de organisatie is, welke vrijwilligers je aan kunt spreken als je een vraag hebt, of wanneer je gewoon gezellig een praatje wilt maken, en welke artiesten je kunt verblijden met een biertje. Want er is natuurlijk wel een backstage-area, maar daar bevinden de artiesten zich eigenlijk alleen wanneer ze zich voorbereiden op hun optreden of als ze een hapje willen eten. De meeste artiesten blijven veel langer dan strikt noodzakelijk om ook de andere optredens mee te kunnen pikken. Of gewoon omdat het zo gezellig is.

De mooie plek is een gegeven. Het festival slaat zijn tenten op in Wijk aan Zee. Jarenlang stonden die op de centrale dorpsweide, op loopafstand van het strand. Dus tussen de optredens door voel je de zeewind door je haren en op de dagdelen dat er geen programmering is, kun je uitwaaien in de duinen. En dit jaar worden de tenten iets verderop opgeslagen. In de Zee van Staal. Een plek met aan de ene kant de duinen en aan de andere kant het staalbedrijf. En deze twee zeer verschillende landschappen raken elkaar op een manier waarop ze elkaar in hun waarde laten: een mooi stuk natuur met daarin stalen sculpturen gemaakt door verschillende artiesten met ieder hun eigen stijl. En ieder beeld heeft zijn eigen ruimte en komt zo perfect tot zijn recht. En samen vormen ze een fantastische beeldentuin.

En dat is precies waarom dit zo’n ideale plek is voor het Juttersfestival. Een plek waar muziek en publiek elkaar raken en waar ieder artiest met zijn eigen stijl de ruimte krijgt. En samen vormen ze een fantastisch festival.

Helaas wordt het Juttersfestival dit jaar beperkt tot 1 dag, in tegenstelling tot de normale drie dagen. De grootste sponsor heeft zich teruggetrokken waardoor de organisatie zich genoodzaakt zag de programmering van de andere twee dagen volledig te schrappen.


Maar die ene dag die overblijft wordt een groot feest. Letterlijk. Het wordt de 50-ste verjaardag van de Bintangs. De avond begint met een superworkshop waarbij iedereen die mee wil doen en een muziekinstrument meeneemt in 45 minuten en nummer van de Bintangs instudeert. Het uitvoeren van dit muziekstuk door al deze mensen is vervolgens de officiële opening van het festival en het begin van een avond volledig georganiseerd rond de Bintangs. Met natuurlijk de Bintangs zelf, maar ook met het bassenkollektief KraKraSound waar Frank Kraayeveld deel van uit maakt.

Mooie muziek, gezelligheid én een mooie plek gegarandeerd dus. En je kunt erbij zijn. Op vrijdag 1 juli. In Wijk aan Zee. En het zou mooi zijn als jullie allemaal zouden komen om samen met mij en al die andere gezellige mensen dit feestje te vieren.

En om de organisatie te laten zien dat het publiek behoefte heeft aan een Juttersfestival.

Twitterkalender

9 december,2009

Wie doet er mee, wie durft het aan?
Bloot op een kalender, maar dan in onderdelen.
Om een beetje een idee te krijgen, hier een paar foto’s die ik een paar jaar geleden van mezelf heb gemaakt.
Als je mee doet mag je natuurlijk zelf bepalen in hoeverre je jezelf blootgeeft.

Meedoen? Neem via twitter contact met me op:
http://twitter.com/esceedee