Archive for the ‘persoonlijk’ Category

Nutteloos?

31 mei,2017

Ik had vandaag een gesprek om te kijken of het voor mij mogelijk zou zijn om hulp te krijgen bij het huishouden. Het gesprek had niet de uitkomst die ik voor ogen had. Degenen die er meer over wisten en dus enige duidelijkheid hadden kunnen geven, waren op vakantie of anderszins onbereikbaar dus het bleef hangen in wat ik dan nodig zou hebben en in welke vorm. 

En dus vertelde ik opnieuw hoe mijn weken eruit zien, wat wel en wat niet lukt en waar ik tegenaan loop. Het probleem zit er met name in dat ik geen fysieke beperking heb en dus alle huishoudelijke taken uit zou kúnnen voeren. Het is alleen zo dat met mijn 8 uur vrijwilligerswerk, mijn ondersteuning thuis, de boodschappen, het koken, het verzorgen van mezelf en af en toe een puur sociaal contact (in combinatie met een mooie voorstelling), mijn week vol zit. Dat als ik meer tijd zou besteden aan huishouden, ik een van de andere activiteiten zou moeten schrappen. 

Ik vertelde dat er in mijn weken geen ruimte is voor onvoorziene gebeurtenissen. En die zijn er natuurlijk wel. Maar het is wel een duidelijke indicatie dat m’n week vol zit, ook al ben ik maar een kleine 30 uur per week actief. Mocht ik plotseling naar mijn moeder moeten omdat er iets met haar gezondheid is bijvoorbeeld, dan kan ik niet zo maar even schuiven in mijn agenda en dan maar de dag erna gaan werken bijvoorbeeld. Het gaat ten koste van andere activiteiten. En mocht er inderdaad iets gebeuren met m’n moeder, dan ga ik natuurlijk helpen. Dáár hoef ik niet over na te denken. 

Ik vertelde dat alles wat ik doe zorgvuldig door mij gepland wordt. Dat ik hoop dat er weer een tijd komt dat ik denk: Hé, laat ik eens iemand bellen om samen te gaan lunchen vanimddag. Dat áls ik met iemand afspreek dat alleen kan als ik die avond niet ook nog hoef te koken omdat daar dan geen energie meer voor is. Dat ik best een keer een dagje naar Amsterdam kan, maar dat dat alleen kan als ik die week verder geen plannen heb buiten het werk om. 

Ik vertelde dat douchen voor mij geen ontspannende activiteit is maar dat ik er voor moet zorgen dat er tussen het douchen en het van huis vertrekken naar een afspraak minimaal een uur moet zitten zodat ik bij kan komen van t douchen. Dat de was doen voor mij een perfecte activiteit is omdat tussen het vullen van de machine en het ophangen van de was een verplichte pauze zit. 

En ik merkte dat mijn gesprekspartner hier toch weer erg verbaasd over was. Dat ze ondertussen wel een beeld dacht te hebben van mijn beperkingen en dat ze ook wel wist dat ik daar goed mee om kon gaan maar dat ze er niet bij stil had gestaan dat het zo veel planning vergde en ik eigenlijk continu overal bij stil moest staan en er maar weinig ruimte is voor spontaniteit. En dat m’n beperkingen dus veel structureler en daarmee ernstiger zijn dan ze eerder dacht. Ze schrok er een beetje van. 

En bij mij zorgde het er opnieuw voor dat ik een beetje afstand kon nemen en daardoor kon zien dat ik de afgelopen jaren behoorlijke stappen heb gezet, dat ik goede manieren heb gevonden om met de situatie om te gaan. Dat ik ondanks alles toch op een redelijk positieve manier in het leven sta. En ik begreep opnieuw dat ik me niet in de meest makkelijke situatie bevind ondanks het feit dat ik het ben gaan accepteren en het voor mij normaal is geworden. Dat dat niet betekent dat het ook normaal is en dat ik er eigenlijk wel heel goed mee om ga.  

En dat hernieuwde inzicht is voor mij heel belangrijk en fijn. Dus ook al gaf het gesprek niet het antwoord waar ik op hoopte, nutteloos was het dus zeker niet. 

Een gewone maandag

13 maart,2017

Het voelde voor het eerst sinds tijden weer als een gewone maandag. Een gewone maandag is een dag waarop ik als het nodig is nog een een beetje bijkom van de activiteiten van het weekend en ik als het lukt wat extra huishoudwerk doe. 

Na de time-out van de afgelopen weken, die hard nodig was nadat ik merkte dat ik de grip op het dagelijkse leven kwijt aan het raken was, voelde het vandaag weer een beetje normaal. Ik snapte ook wel dat het nog niet verstandig was om meteen een avondje theater of een koffiedate te plannen, maar een beetje extra huishouden moest wel lukken. 

En dus besloot ik dat het een goed idee zou zijn om mijn bed te verschonen. En dan daarna uitgebreid douchen zodat ik vanavond lekker schoon in een lekker schoon bed zou kunnen kruipen. 

Het liefst natuurlijk in een lekker schone pyjama. Maar die hing nog op het droogrek. Nou, meteen maar alle was opvouwen en opruimen dan maar. Inclusief dat stapeltje dat nog op het bed lag. Dat lag anders bij het verschonen van het bed toch in de weg. 

Bij die was zat ook wat ondergoed. Dat hoort in de ondergoed-la. Maar die zat al behoorlijk vol. Waarschijnlijk omdat ik zowel mijn bh’s én mijn onderbroeken in dezelfde la probeerde te proppen. Dit dan weer omdat wer geen ander laatje beschikbaar was omdat er twee rommellaatjes boven zaten. Wat ik plotseling eigenlijk best wel veel en onnodig vond. En dus besloot ik die laatjes uit te ruimen en weg te gooien wat ik niet meer nodig had in de hoop van die twee laatjes 1 rommellaatje te maken. Dat lukte. 

Maar wacht, ik zou m’n beddegoed verschonen. Aan de slag. En laat ik het deze keer eens goed doen. Niet uit gemakszucht maar één kant van het tweepersoonsbed slaapklaar maken, ik gebruik immers maar één kant tegelijkertijd, maar beide kanten opmaken. Zodat mijn slaapkamer er in zijn geheel weer mooi uit ziet. Dat verdien ik. En dus op zoek naar twee dezelfde dekbedhoezen. 

Maar wat is die kast een rommeltje. Dekbedhoezen, matrashoezen en kussenslopen liggen doorelkaar en gelijke hoezen liggen niet bij elkaar. Dat kan anders. Even uitzoeken. Op het bed aparte stapeltjes maken en dan alles netjes terug in de kast. Dat is een stuk beter. 

Dan kan ik nu aan de slag met het bed. Eerst natuurlijk het beddengoed afnemen en meteen maar in de wasmand doen. Vaststellen dat ik toch écht een nieuw matras nodig heb en daar dus maar een spaarpotje voor aan moet leggen en voorlopig maar op het andere matras slapen. 

Dat níet als excuus gebruiken om dat bed dan naar niet op te maken en beginnen met het gevecht met matrashoezen, matrassen, dekbedden en dekbedhoezen. Dat houd ik ongeveer tien minuten vol en vervolgens zit in tranen midden op m’n bed tussen de kussen en de dekbedden. 

Time-outje dus maar weer. Met een kop koffie op de bank. Helpen jullie me er aan herinneren dat ik ruim voor bedtijd de klus nog even afmaak?  Dan hoef ik niet meer op dat kapotte matras te slapen. 

Update: 17.00u: Tadaaa!!!!

Toekomstplannen

12 januari,2016

Het is al weer maanden geleden dat ik voor het laatst iets schreef hier. Hoog tijd dus voor een nieuw stukje tekst. Over een nieuwe plannen. En die nieuwe plannen zijn er niet direct omdat het een nieuw jaar is, het is eerder dat het mooi samen valt. Het lijkt alsof er een nieuwe energie is ontstaan in de laatste weken. En omdat ik een paar weken toch een soort van vakantie had, had ik ook de mogelijkheid om die nieuwe energie in nieuwe banen te leiden.

Zo heb ik een boekje ingericht als een soort van logboek. Daarin houdt ik bij waar ik elke dag mijn actieve uren aan besteed. Daarmee hoop ik wat meer inzicht te krijgen in mijn energie verbruik. Wat kost veel energie en wat gaat bijna als vanzelf, en hoe wisselen actieve momenten en rust zich af. En zit er groei in het aantal uren dat ik per week actief kan zijn?
Daarnaast heb ik in dat boekje een lijstje gemaakt van dingen die ik het liefst wekelijks zou doen. En dingen die ik als het goed is sowieso wekelijks doe. Koken en het huishouden bijvoorbeeld. Als ik dat in een week niet heb afgevinkt, dan moet ik daar toch even aandacht aan besteden. Hoe komt het dat het niet is gelukt? Heb ik te veel andere dingen gedaan? Was het een week met net even te veel leuke voorstellingen in het theater? Of heb ik de week ervoor te veel gedaan en moet ik daar nu de tol voor betalen?

Extra huishouden staat ook op dat lijstje. Nu lukt het me om de was en de afwas goed bij te houden, en niet pas ze doen als het echt niet anders kan. Maar met de rest van het huishouden is dat eigenlijk wel het geval. Ik heb nu een dagdeel ingepland om al die andere dingen te doen zodat ik in huis steeds minder achter de feiten aanloop. Maar ik merk nog wel dat dat het eerste dagdeel is dat moet wijken voor ad hoc planningen. Hopelijk wordt dat tijdens de komende maanden steeds minder het geval.

Ik wil ook dingen af kunnen vinken die nu nog niet iedere week lukken maar waarvan ik hoop dat dat in de toekomst wel gaat lukken. Nu werk ik vier uur per weer bij het theater op kantoor. Dat gaat de laatste maanden heel goed. Ik heb maar 1 keer laten weten dat het niet ging lukken en dat was omdat ik onverwacht met mijn moeder naar het ziekenhuis moest. (Waar overigens niets ernstigs aan de hand bleek te zijn gelukkig.) En dus wil ik langzaamaan werken aan uitbreiding. Maar twee keer per week naar Helmond is nog te veel en zes uur achtereen werken is ook nog geen goed plan. En dus heb ik afgesproken dat ik probeer om de wekelijkse blog thuis al te schrijven zodat ik de uren op kantoor aan andere taken kan besteden. En dus staat die blog ook op mijn lijstje.

Maar er staan vooral ook leuke dingen op de lijst. Zo wil ik weer meer tijd besteden aan tekenen, schrijven, fotograferen en muziek. En hopelijk ben ik daar bewuster mee bezig als ik dat wekelijks aan kan strepen in het boekje. Bij deze week kan ik in ieder geval het schrijven van de persoonlijke blog afvinken.
En om daar nog bewuster mee bezig te zijn heb ik nog een boekje aangeschaft. Daarin hoop ik iedere week een tekening te maken en een gedicht/liedtekst te schrijven over iets dat met die week bezig houd. En dat hoeven niet stuk voor stuk kunstwerkjes te worden, maar oefening baart kunst dus wie weet waar het toe zal leiden.
Want creativiteit is toch wat mij op de been houdt. Als het niet mijn eigen creaties zijn, dan wel die van anderen. Maar ik hoop dat de balans langzaamaan weer door zal slaan naar het zelf maken van mooie dingen. Dat 2016 dus maar een creatief jaar mag worden.

IMG_2867

Golfbeweging

13 maart,2015

Vandaag ging ik aan de slag met mijn weekplanning. Meestal doe ik dat op zaterdagochtend, want uit de planning komt ook een boodschappenlijst voort en die boodschappen kan ik dan op zaterdag doen.
Morgenochtend staat er echter al een andere afspraak in mijn planning. Later op de dag kan ik dan nog wel de boodschappen doen, maar dan is het natuurlijk wel handig als ik dat lijstje al klaar heb. Want in de bus van de afspraak terug richting huis en dus de dichtstbijzijnde supermarkt de planning nog maken, dat gaat fout. En dus ging ik er -heel verstandig- vandaag mee aan de slag.

Ik merkte wel dat ik me er erg toe moest zetten. Het is zo nu en dan zo’n taak waarvan je weet dat het een keer moet gebeuren, dat het veel oplevert als het eenmaal gedaan is, maar waar je tóch geen  zin in hebt. Een beetje zoals de afwas of stofzuigen. Dat is zeker niet altijd het geval, maar vandaag wel. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat ik nogal moe ben. Ik heb twee behoorlijk drukke weken achter de rug. En dan kom ik mezelf natuurlijk weer tegen. Dan wordt bijna alles een opgave. Gelukkig weet ik dat dat ook weer over gaat. Dat het een golfbeweging is. En tijdens het maken van de weekplanning ontdekte ik een schakel in die golfbeweging. De planning. De planning, in combinatie met mijn gevoel.

Vandaag ben ik moe, Ik kijk naar de afspraken voor de komende week en ik krijg de neiging ze allemaal te schrappen. Die afspraken maakte ik toen ik me goed voelde. Op zo’n moment kan ik alles aan. Dan is alles leuk en alles mogelijk. Dan doe ik ook veel en daardoor voel ik me daarna iets minder goed, maar nog lang niet slecht genoeg om afspraken in de volgende weekplanning te schrappen. En dus doe ik de leuke dingen nog steeds en ga ik nog verder over grenzen heen. Dan komt de zaterdag waarop er niets anders op zit dan dat wat niet per se hoeft te schrappen uit de planning. Ik plan dan ook niets nieuws omdat ik te moe ben om aan afspraken te denken. Doordat ik niet zo veel in de planning heb staan, gaat het langzaamaan weer beter. Maar nog niet goed genoeg om een week later meer dan de noodzakelijke dingen in te plannen. Mooi want dan kom ik weer tot rust en gaat het weer steeds beter.

Maar dan slaat de eenzaamheid toe. Dan heb ik er meer dan genoeg van dat ik alleen nog maar communiceer via de sociale media en met de jongens en meisjes achter de kassa van die eerdergenoemde dichtstbijzijnde supermarkt. Inmiddels is er dan vast wel weer een zaterdag die om de hoek komt kijken en dan zie ik de planning van de dan komende week en besluit ik die extra theatervoorstelling eraan toe te voegen omdat ik dat wel verdiend heb na twee weken alleen maar doen wat moet. En als er op dat moment een vriend vraagt of ik zin heb om koffie te gaan drinken, zeg ik natúúrlijk ja. Ook daar is het wel weer tijd voor. Ik zie mijn vrienden véél te weinig. En ik voel me toch goed?

En dan komt vandaag. Ik kijk naar de afspraken voor de komende week en ik krijg de neiging ze allemaal te schrappen. Ik weet dat drie drukke weken achter elkaar te veel van het goede is. Maar helemaal niets doen is ook geen optie. Dus kijk ik nog eens heel kritisch naar de afspraken die er deze week staan en wat daarvan echt moet. Die ene belangrijke afspraak blijft staan. Werken in het theater ook net als de ondersteuning die ik krijg van mijn coachmaatje. Oh en ik wil ook nog gaan stemmen.
Eigenlijk is er dan nog maar ruimte voor één leuke afspraak. Maar er staan er zes. Ik vermoed dat er drie van over zullen blijven. Maar ik ben er nog niet uit welke

In de golfbeweging zit ik nu in het neerwaartse gedeelte. Op zich is dat niet erg. Maar nu ik wat beter door heb hoe die beweging ontstaat, wil ik het liefst ook meteen voorkomen dat ik in korte tijd van al te hoge toppen naar al te diepe dalen schiet. Ik zal er dus vooral op moeten letten dat ik, ook als het heel goed gaat, niet al te veel van mezelf vraag. Hoe lastig dat ook is, want het leven is veel te leuk en er is veel te beleven daarbuiten. Maar als ik op den duur meer energie wil hebben voor al die leuke dingen, moet ik die niet nu al opmaken.

Rare dingen doen

6 maart,2015

Mijn laatste blog was van 30 januari, daarin eindigde ik met de opmerking dat ik nog geen rare dingen moest doen. Dat heb ik een maand volgehouden. Soms moet je namelijk juist wél rare dingen doen. Dat maakt het leven leuk.

Het begon met een bericht op Facebook. Egon Kracht liet weten dat hij een korte sonate had geschreven en dat deze uitgevoerd zou worden aan het eind van een ochtendwandeling, bij zonsopkomst. In Beverwijk. Ik las het, dacht: “wat een leuk idee” en legde het toen naast me neer. Ik heb geen auto, en zo ver rijden is trouwens toch niet echt een optie en het openbaar vervoer is rond dat tijdstip niet bepaald actief. Oh en ik ben absoluut geen ochtendmens.

Maar ik wilde het bericht wel delen. En dan is het leuk om er iets bij te schrijven en dus schreef ik: “Mocht er iemand zin hebben om mij midden in de nacht op te halen om daar bij te kunnen zijn, dan hoor ik t graag.” Met een knipoog erachter. Gelukkig heb ik een aantal vrienden die wel in zijn voor iets raars en dus werd ik op 1 maart om vijf uur ’s ochtends opgehaald en reden we naar Beverwijk.

952

Ik kan het je aanraden. Als je net als ik gevoelig bent voor allerlei prikkels, is dit een prima tijdstip om een lange afstand in een auto af te leggen. Het was donker en dus was en weinig te zien. En de kans om in een file te belanden is ook een stuk kleiner. dat scheelt een heleboel in de hoeveelheid prikkels die binnenkomt. Nou geldt dat waarschijnlijk ook voor het late einde van de dag en dat moment zou dan nog meer mijn voorkeur hebben. Zoveel verschil was er trouwens niet, want veel meer dan een half had ik niet geslapen dus voor mijn gevoel was er nog niet echt sprake van een nieuwe dag.Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een wandeling heb gemaakt tijdens het krieken van de dag. Ik maakte wel ooit nachtwandelingen en ook gebeurde het wel eens dat ik na een avond uitgaan, het weer licht zag worden, maar dat was dan vaak niet echt gepland. En dat was het nu wel. En het was fijn. Net als een afsluiting met muziek. Gewoon even zitten en luisteren.

Na de wandeling, de muziek en een hoognodige koffie zijn we doorgereden naar Wijk aan Zee. Heerlijk om hier weer eens te zijn. Dat was veel te lang geleden. En een vroege ochtend aan het strand is trouwens ook aan te raden. Wel uitkijken voor overstekende paardenwagens en fietsers, maar verder was het er heerlijk rustig. Zo’n weids strand, de meeuwen, de golven, ze zorgen voor nog meer rust in mijn hoofd. Wandelen in het bos geeft ook rust, maar het strand nog meer. Zolang het er tenminste niet bezaaid ligt met handdoeken en strandballen 😉

970

Het was nu dus al een geslaagde dag en het was nog maar negen uur. Na nog een koffie besloten we op zoek te gaan naar een plek waar we wat konden eten. Dat is dan weer wat minder makkelijk op een vroege zondagochtend. Uiteindelijk zijn wel naar Den Bosch gereden waar we netjes op tijd waren voor de lunch. Na de lunch was m’n energie op en zijn we huiswaarts gegaan.

Al met al een meer dan fijne dag dus. Wat het nog fijner maakte was dat we na iedere kleine etappe pas besloten wat de volgende stap zou zijn. Het was lang geleden dat ik zo’n dag heb meegemaakt. Vanwege mijn beperkte energie probeer ik dagen met uitstapjes van te voren tot in de details te plannen. Dit heeft vaak ook met het openbaar vervoer te maken. Ik moet zeker weten dat ik aan het eind van een uitstapje nog voldoende energie over heb om thuis te komen. En daarbij houd ik dan natuurlijk wel rekening met een eventuele vertraging en een daardoor gemiste overstap. En even de plannen bijstellen en op zoek gaan naar een buslijn die je bijvoorbeeld tot bij het strand brengt, is vaak een onmogelijke opgave. Zeker op een zondag.

989

En nu hadden we de vrijheid van een auto. Heerlijk was dat. Veel rustiger ook dan een trein. Ik heb genoten.
Niet dat ik voortaan om zeven uur op sta voor een wandeling, of maandelijks naar de vloedlijn ga kijken op een leeg ochtendstrand, want dat ik dat deze keer deed betekende wel dat de energie van de dag om twee uur ’s middags al op was. En ik ben nu eenmaal nog steeds geen ochtendmens. Ik maak graag gebruik van de creatieve energie van de avond.

Maar deze dag was geweldig en deze ervaring stop ik in mijn binnenzak. Om af en toe nog even naar te kijken als het leven er weer eens wat minder leuk uit ziet.

Moest

23 januari,2015

Ruim een week geleden werd mijn moeder geopereerd. Het is goed gegaan en ze heeft nu een nieuwe heup. En als ze doet wat de dokter zegt, loopt ze over een paar maanden weer als een kievit. Al zou ze liefst morgen al zonder krukken of rollator lopen. Ze wil te snel en te veel. En ze denkt dat ze het allemaal wel kan. Ik weet nu waar ik dat van heb.

Nog voor de operatie ging ik even bij haar op bezoek, om haar succes te wensen. Na de operatie ging ik naar het ziekenhuis. De volgende dag ook. Daarna heb ik twee nachten bij haar geslapen. Gewoon voor de zekerheid. En voor de gemoedsrust van mensen om me heen die nog veel meer aan hun hoofd hadden dan een moeder die wat extra zorg nodig had.

Dit was allemaal natuurlijk veel te veel voor me. Maar ik deed het toch. Want nou ja, het is je moeder en zo. Je kent het waarschijnlijk wel. Dat ik zelf niet alles kan doen wat ik zou willen doen is voor mijn wel te behappen. Maar dat ik anderen, naasten, niet zou kunnen helpen…

Ik heb al minder gedaan dan ik zou willen doen. Aangegeven dat ik een aantal uur naar huis ging om daar te slapen. Omdat ik weet dat ik in het huis van mijn moeder niet aan slapen toe kom. En die slaap had ik nodig. Niet bij m’n moeder gebleven toen ik wist dat een paar uur later mijn net verjaarde nichtje langs zou komen. Door nare omstandigheden was haar verjaardag heel anders uitgevallen dan gepland en ik had haar graag persoonlijk mijn cadeautje willen overhandigen. Maar ik besloot verstandig te zijn, het cadeautje achter te laten en naar huis te gaan.

Pas 48 uur  later ben ik weer naar mijn moeder gegaan. Omdat de fysio voor het eerst langs kwam en zij het fijn vinden als er dan nog iemand aanwezig is. Een paar uur later ging ik weer naar huis. En ik voelde me redelijk, dacht ik.

Ik heb mezelf nog een paar dagen voor de gek kunnen houden maar gisteren kon ik het niet meer ontkennen. De buurvrouw kwam even langs en ik was te moe om haar te kunnen vertellen dat ik te moe was voor haar gezelschap. En zij was te enthousiast om mijn signalen te kunnen herkennen.

Daarna heb ik de knoop doorgehakt. Voor de komende dagen heb ik mijn agenda leeg gemaakt. Als ik dat netjes volhoud, kan ik misschien woensdagavond naar het theater. Tot die tijd doe ik alleen wat er echt gedaan moet worden. De boodschappen en zorgen dat ik voldoende en enigszins gezond eet. En als het lukt doe ik heel misschien de afwas.

Moe
Moeder
Omdat ik het idee had dat t
Moest

Planning

19 december,2014

Zoals ik al eerder schreef ben ik sinds een tijdje één dagdeel per week aan het werk. Ik vind het heerlijk. Liefst zou ik per januari wat meer uren  gaan maken. Maar ik weet dat dat niet verstandig zou zijn. Als ik heel eerlijk ben, merk ik namelijk dat het veel is. Te veel misschien wel. Of in ieder geval te veel achter elkaar.

Het werken zelf niet hoor. Ik kom vrolijk thuis, heb het gevoel dat ik nuttig bezig ben geweest. Ik heb het naar mijn zin gehad. En dat ik vier uur later merk dat ik eigenlijk heel erg moe ben, dat hoort er ook bij. Ik baal daarvan, en kan er moeilijk aan wennen dat die moeheid dan pas toeslaat en ik niet tijdens het werken merk dat er een grens is bereikt, maar het is vooralsnog niet anders.

Het gaat vooral om de combinatie van allerlei activiteiten. Het werk is op dinsdag. Op woensdagmiddag komt mijn coachmaatje. Ook daar wordt ik blij van. We doen samen dingen die me alleen niet lukken én het is een moment van evalueren. Ze is nog maar een paar keer geweest maar ik ben heel blij met haar.

Deze week hebben we een planning gemaakt voor de komende weken. Hard nodig, want direct na de kerst ga ik een paar dagen weg, en dus moet er ingepakt worden. Maar voor de kerst zelf moet er ook nog het een en ander gebeuren en vergeet niet dat tijdens de kerstdagen de openingstijden van de winkels gewijzigd zijn. Dat zorgt dus voor chaos in mijn hoofd en in anderhalf uur tijd hebben we dat verholpen met wat lijstjes.

Maar woensdagmiddag ben in eigenlijk nog niet hersteld van het werken op dinsdag. Dat betekent dus dat op woensdag de grenzen van mijn energievoorziening zeker overschreden worden. En dat betekent dan weer dat ik donderdag niet meer vooruit te branden ben, dat ik met een pijnlijk, gespannen lijf op de bank lig en te moe ben om te kunnen slapen.

Uiteindelijk val ik ergens in de nacht van donderdag op vrijdag wel in slaap, maar mijn vrijdag begint niet voor 12uur ’s middags. En de vrijdag is ook een dag waarop ik rustig aan moet doen. Vandaag heb ik de was gedaan en nu schrijf ik deze blog. Ik wilde -net als gisteravond- eigenlijk naar het theater maar dat zit er dus niet in. Het avondeten hoeft gelukkig alleen maar opgewarmd.

Op zich is het allemaal best logisch. Ik schreef er al eerder over. Als ik twee dagen achter elkaar iets doe, moet ik dat bekopen met een heel slechte dag, gevolgd door een minder slechte dag. Maar met dit weekschema betekent dat dus dat ik iedere week die twee dagen door moet maken. Dat is niet verstandig.
Daarom ga ik in het nieuwe jaar de weekplanning omgooien. Kijken of ik op maandag kan werken in plaats van dinsdag en anders mijn coachmaatje op vrijdag laten komen. Er is vast een oplossing voor te vinden.

Maar eerst heb ik twee weken vakantie. Geen werk en geen coachmaatje. Blijft er tijd en energie over om vrienden en familie te ontmoeten, op katten te passen en uit te rusten.

Fijne kerstdagen!

Sparen

12 december,2014

Sinds april 2011 heb ik een bewindvoerder. Vrijwillig. Mijn hoofd liep zodanig over dat ik vergat om rekeningen te betalen. Ik kan je vertellen dat dat niet handig is. Dan kreeg ik op vrijdag een rekening binnen en bedacht me dat ik die dan woensdag kon betalen omdat er dan weer geld binnen kwam. Maar de eerstvolgende keer dat ik er dan weer aan dacht, was wanneer de herinnering binnen kwam. Dat ging te vaak fout en kostte me geld dat ik niet had.

Sinds die tijd betaalt de bewindvoerder mijn rekeningen en krijg ik iedere week leefgeld. Daar doe ik de boodschappen van en daar betaal ik de kosten van het openbaar vervoer van. Maar ook kleding, cadeautjes en andere dingen die ik nodig heb, of wil hebben moet ik daar van betalen.

Ik krijg iedere week 50 euro. Het is niet heel erg veel, maar ik kan er goed van rondkomen. Aan wekelijkse boodschappen ben ik tussen de 20 en 30 euro kwijt, afhankelijk van wat er nodig is die week. Koffie en kaas zijn duur, een wasmiddel ook, dus als die op het lijstje staan, is het een wat duurdere week.
Iedere week ga ik twee of drie keer naar Helmond, dat kost me ongeveer 10 euro. Een deel daarvan krijg ik terug via de vrijwilligersvergoeding maar die wordt eens in de paar maanden uitbetaald, dus daar heb ik in de week zelf niet zo veel aan.

Bijna iedere week hou ik dus wel een beetje over. Daar kan ik dan zo nu en dan met een vriend koffie van gaan drinken of een cadeautje kopen voor een jarige. Soms gaat het ook in een potje om een buffer van aan te leggen. Voor die week waarin het wasmiddel op is én ik medicijnen moet betalen. Of om wasmiddel alvast te kopen omdat die week de tweede fles gratis is, dat scheelt toch een heleboel.
Of om te sparen voor iets leuks voor mezelf.

Maar na een aantal jaar leven van betrekkelijk weinig geld, merk ik dat geld uitgeven moeilijk is. Zelfs als ik het bij elkaar heb gespaard, vraag ik me af hoe hard ik iets eigenlijk nodig heb en of ik dat geld niet beter aan iets anders kan besteden. Want je weet maar nooit, de televisie zou zo maar kapot kunnen gaan en de koelkast ook. Het beeld van de tv flikkert immers al met enige regelmaat en de koelkast is zeker al meer dan 7 jaar oud. En een minister zei een tijd geleden dat je dan toch eigenlijk wel een nieuwe moest kopen.

Toch besloot ik maar eens een overzichtje te maken van de dingen die ik zou willen kopen, en van de hoeveelheid geld die ik inmiddels opzij had gelegd. En wat blijkt? Ik kan mezelf dit jaar een paar kerstcadeautjes geven. De eerste -een DVD die ik al een hele tijd wil- is al besteld. De tweede -een goede vulpen- ga ik wellicht komende dinsdag aanschaffen. Ik ga in ieder geval kijken wat een mooie pen kost, en of dat dan in het cadeautjesbudget past.

Ik ga ze denk ik ook maar inpakken. En dan ga ik ze op 1e Kerstdag openmaken. Dat ik al weet wat erin zit, neemt de blijdschap niet weg. Het feit dat ik ze aan kan schaffen zorgt al voor voldoende blijdschap.

Fotograferen

6 december,2014

Twee maanden geleden schreef ik dat ik dit theaterseizoen minimaal zes voorstellingen wilde fotograferen. Twee weken geleden hDSC_5419ad ik een en ander geregeld om ervoor te zorgen dat de eerste keer dit seizoen zou gaan lukken. Helaas ging toen de voorstelling niet door. Gelukkig heb ik me op dat moment niet uit het veld laten slaan en ben ik gaan kijken naar andere mogelijkheden. En afgelopen week vond ik die: Ik mocht Rebel van Leon van der Zanden fotograferen.

Stiekem vond ik het toch wel weer spannend. Zou het allemaal wel goed gaan? Zou ik het nog kunnen? Zou ik na een middag werken op kantoor niet te moe zijn om de camera stil genoeg te houden? De twijfel sloeg aan alle kanten toe. Maar het hield me niet tegen.
Gelukkig kon ik na het werk bij een collega in de buurt eten en daar werd goed voor me gezorgd. Gevuld met energie en caffeine gingen we op weg naar het theater.DSC_5344

En ik ken het theater inmiddels natuurlijk goed, maar het podium bekijken door een camera is toch weer net even anders. Wat is de beste plek om te gaan staan? Hoe zorg ik ervoor dat ik voldoende bewegingsruimte heb om interessante foto’s te kunnen maken, maar zonder dat het hinderlijk is voor de artiest en het publiek?
En dus maakt ik een orienterend rondje, voordat ik me definitief installeerde.

Ik had de luxe dat ik de voorstelling al eens gezien had. En dat ik toen al in mijn hoofd verschillende foto’s had gemaakt. “Als ik nu daar in die hoek had gestaan had ik dit moment heel mooi in beeld kunnen brengen”. Het enige nadeel was dat ik de voorstelling maanden geleden zag en ik dus moest vertrouwen op mijDSC_5478n geheugen en daarop moest beslissen of ik voor de pauze links of rechts van het podium moest gaan staan.

Ik geloof dat ik de juiste beslissing heb genomen. Dat ik op de juiste momenten op de juiste plekken stond. Dat ik op de juiste momenten dat ene knopje op mijn camera heb ingedrukt. Na afloop heb ik de foto’s even snel bekeken op de camera. De momenten waren goed. Maar hoe was de kwaliteit, hoe scherp waren de foto’s? Dat is best lastig te zien op zo’n schermpje.

En dus keek ik thuis snel op mijn laptopje. Zo’n  kleine, een netboekje. Daar kun je iets meer op zien. Meer zit er trouwens even niet in want de pc krijg ik op  t moment niet aan de praat.
Maar goed, ik bekeekDSC_5447 de foto’s. En ik was tevreden. En een minuut later was ik niet tevreden. En toen weer wel. en toen weer niet.Mijn hoofd gaat op zo’n moment als een razende tekeer. Had ik toch niet beter…. Als ik de volgende keer nou eens….

Uiteindelijk ben ik blij met het resultaat. Tot aan het eind van de avond heb ik volgens mij de camera stil kunnen houden. Dat na het fotograferen mijn handen trilden van vermoeidheid, dat maakte mij niets meer uit. Het is me gelukt. En wellicht kan het nog beter, maar voor dit moment ben in tevreden. Alleen plan ik de volgende keer fotograferen op een dag dat ik niet hoef te werken.
 

Chaoshoofd

28 november,2014

p_115Je zou het ook een associatief brein kunnen noemen. In ieder geval heb ik het. Het houdt van hakken en takken, het heeft heel veel laatjes die onderling met elkaar verbonden zijn.

Vaak ben ik er erg blij mee. Het zorgt er voor dat ik redelijk wat creatieve ideeën heb. Vaak. Veel.
Zo heb ik in mijn hoofd al zelf een kerstboom gemaakt. Iets wat ik op internet nog niet voorbij heb zien komen. Iets wat niet eens zo lastig te maken is. Maar of het er van komt is een tweede. Want ik heb er materiaal voor nodig. Dat moet dus in huis gehaald worden. Daar is dan energie en tijd voor nodig. Maar wie weet heb ik over een tijdje een zelfgemaakte kerstboom in mijn huiskamer.

Het zorgt er ook voor dat ik met talloze handwerkprojecten bezig ben. Tegelijkertijd. En dat ik soms niet meer weet wat ik nou eigenlijk wilde met dat half afgemaakte breiwerk. Dat ik dan weer opnieuw begin. Omdat ik inmiddels al weer meerdere nieuwe ideeën heb.

Over het algemeen ben ik er dus blij mee. En het feit dat ik inmiddels meer ideeën in mijn hoofd heb zitten dan dat ik ik mijn hele leven uit kan voeren, dat vind ik niet eens zo erg. De leukste ideeën worden zeer waarschijnlijk nog wel uitgevoerd.

Het heeft echter ook een keerzijde. Die komt vooral om de hoek kijken als het iets minder goed met me gaat. Dan draait mijn brein ook overuren en dan gaat dat vaak de verkeerde kant op. Zo kan in in mijn hoofd hele gesprekken voeren met mensen die wel eens boos zouden kunnen worden over een opmerking die ik zou kunnen maken. Maar die opmerking maak ik zeer waarschijnlijk niet. En dus wordt die ander niet boos. Maar zelfs als ik de opmerking wel zou maken, is de kans nog steeds aanwezig dat de ander niet boos wordt.

Maar in mijn hoofd heeft dat hele gesprek zich al afgespeeld en dan kan het zelfs gebeuren dat ik het lastig ga vinden om die ander aan te spreken, ook al is er geen sprake meer van dat ik die opmerking ooit zal maken en gaat het inmiddels over een heel ander onderwerp.

Wat ook gebeurd is dat ik me zorgen maak over dingen die zouden kunnen gaan gebeuren. Zo ga ik over een maand bij een vriendin een paar dagen op de katten passen. Geen probleem, ik heb dat vaker gedaan. Niet op dat adres, maar ik ben er wel al vaker geweest, ik weet om welke vriendin het gaat en dat het allemaal wel goed gaat komen.
En toch betrap ik mezelf op gedachten die het allemaal moeilijk lijken te willen maken. Zo stond ik vandaag te douchen, pakte de shampoofles en maakte me plots zorgen of ik tegen die tijd nog wel voldoende shampoo zou hebben en dat ik dan niet moet vergeten die in te pakken. Over ruim vier weken.

En ja, ik weet dat er daar ook gewoon winkels zijn, dus zelfs áls ik de shampoo zou zijn vergeten, en bij die vriendin in huis is toevallig ook nog eens alles op, dan kan ik daar gewoon een fles shampoo kopen.
Er is dus geen probleem, er is rationeel ook eigenlijk geen enkele situatie te bedenken waarin het wel een probleem zou zijn, en toch schiet zo’n gedachte dan in mijn hoofd.

Ik krijg het inmiddels wel gestopt op zo’n moment. Ik verlies me niet meer in dat soort gedachten. Maar toch, het kost me nog steeds energie. En waarschijnlijk zal het er toch toe leiden dat ik binnenkort maar een lijstje ga maken van de dingen die ik -over ruim vier weken- mee moet nemen. Want dan kan ik echt tegen mezelf zeggen dat het al geregeld is en ik me er dus geen zorgen meer over hoef te maken.