Archive for the ‘persoonlijk’ Category

Een mooi jaar

5 januari,2018

Dat was het. Een heel mooi jaar. Een jaar waarin ik allerlei grote stappen zette. Een jaar waar ik met veel plezier en met trots op terugkijk.

Het begon met een goed voornemen. Ik besloot op 1 januari dat ik dit jaar eindelijk de stap zou zetten om naar de tandarts te gaan. Dat was namelijk veel te lang geleden. Over alle redenen waarom ik niet ging wil ik niet al te veel uitweiden maar naast bepaalde angsten was er in de laatste jaren ook de grote angst bij gekomen voor een gepeperde rekening. En ik had niet heel veel geld. Maar inmiddels had ik ook wel door dat die rekening niet kleiner zou worden als ik nog langer zou wachten, behalve wanneer de tandarts zou besluiten alles er dan maar uit te trekken. En dát wilde ik toch koste wat kost voorkomen.

Ik had inmiddels het telefoonnummer van een tandarts die volgens een vriendin heel goed om kon gaan met verschillende angsten, dus op de eerste maandag van het jaar besloot ik te bellen. Het was eng, het bellen, de eerste afspraak, de eerste verdoving, de eerste foto, de eerste behandeling. Maar per bezoek werd het iets minder eng en ongeveer een half jaar later liep ik naar buiten met een gemaakte, maar oprechte brede lach. En half december ging ik voor mijn eerste halfjaarlijkse controle en behalve een losgeraakte vulling was alles oké en ik hoef dus pas weer over een half jaar terug te komen.

De volgende grote stap vond plaats in Mei. Eigenlijk begon deze stap al in december 2016 toen ik besloot een brief te schrijven naar de rechtbank om te vragen om de beeindiging van mijn bewind. En in mei was het zo ver. Ik kreeg weer de beschikking over mijn eigen geld. Er stond plots een -voor mij- behoorlijk bedrag op mijn rekening en ik kon ineens leuke dingen bedenken die ik zou willen aanschaffen. De meeste van die dingen heb ik nog niet aangeschaft, dat blijft nog steeds wel een ding. Alles wat meer kost dan 20 euro vind ik best duur en daar wil ik dan wel een tijd over nadenken. Dat kan in sommige gevallen meer dan een half jaar duren. Maar ik kan me bepaalde dingen in ieder geval weer veroorloven en ik hoef niemand meer te vragen of ik daar dan geld voor mag hebben.

Dat ik vervolgens heel wat uren heb besteed om instanties en bedrijven duidelijk te maken dat ze nu weer met mij mochten communiceren en dat die bewindvoerder hier en daar wat steken had laten vallen (bijvoorbeeld dat ze een paar jaar geleden vergeten waren om een nieuw rekeningnummer door te geven, waardoor bepaalde bedragen bij die bedrijven waren blijven steken en dat ik het op prijs zou stellen als ze die bedragen alsnog op dat inmiddels niet meer zo nieuwe rekeningnummer zouden storten) die ik nu recht mocht breien, dat vergeten we dan maar even. Inmiddels loopt alles, hou ik iedere maand een beetje geld over en ben ik bijna dagelijks nog blij met mijn nieuwe bankpas.

20170923_114845115_iOSDaarna kwam er het tussendoorproject. Al die jaren dat ik veel uren op mijn bank heb doorgebracht, heb ik veel van die uren besteed aan het haken en breien van mutsen, sjaals, babydekens en allerlei andere handwerkprojecten. Inmiddels heb ik een behoorlijke voorraad in huis. En eind september stond ik daarmee op de wijkmarkt om zo veel mogelijk te verkopen voor twee goede doelen. Voor mij een hele stap, want niet alleen moest er in de weken daarvoor nog best wel wat gebeuren, de datum stond vast en ik had dus voor het eerst sinds tijden te maken met een echte deadline en ik heb het gehaald en ik heb het overleefd.

Ik heb tijdens die markt overigens niet heel veel verkocht, maar ieder beetje helpt en ik ben nog na aan het denken over een manier om alles bijvoorbeeld online aan te bieden. Want hoe leuk ik het ook vond op mee te doen aan een wijkproject, een middag op een drukke wijkmarkt staan in toch wel heel erg vermoeiend. Waarschijnlijk zelfs voor mensen die niet te maken hebben met een energieprobleem.

Vrij snel daarna kwam mijn volgende grote stap. Het zat al weer een paar jaar in mijn hoofd dat ik weer naar Noorwegen wilde. Ik was er al veel te lang niet geweest en los van het ontzetten mooie landschap en de fijne sfeer, miste ik ook 20171022_084101909_ios.jpgmijn noorse vrienden.
Maar al die tijd lukte het me niet om een vakantie gepland te krijgen. Er komt zo veel kijken bij het verblijf. En het is natuurlijk niet echt goedkoop.

Maar nu lukte het wel. Prijzen vergelijken en berekenen welke vorm van vervoer het goedkoopst zou zijn. Op zoek naar plaatsen om te overnachten. Vrienden vragen of ik daar terecht zou kunnen. De laatste dingen heb ik zelfs nog tijdens de vakantie geregeld. Maar voor vertrek had ik er alle vertrouwen in dat het wel goed zou komen. En dat kwam het. Heel goed zelfs.

En na de vakantie kwam de laatste grote stap waar jullie eerder al over hebben kunnen lezen. Het resultaat van het durven vragen om hulp. Sinds een paar weken heb ik met enige regelmaat mensen van het Rode Kruis en van de thuiszorg over de vloer die er samem met mij voor gaan zorgen dat mijn huis straks weer helemaal netjes opgeruimd is.

Al  met al dus een jaar om met veel plezier en trots en dankbaarheid op terug te kijken. En dat doe ik dus ook. En al zullen de stappen in het nieuwe jaar iets minder groot zijn (ik ben niet van plan om een huis te kopen of om dit jaar op wereldreis te gaan), ik wil wel weer verder vooruit. En ik hoop jullie hiervan op deze plek op de hoogte te kunnen blijven houden.

Advertenties

De bel

25 november,2017

Ik zal het maar meteen toegeven: het lukt me niet alleen. Mijn leven op orde houden. Het groeit me boven het hoofd.

Veel dingen lukken wel hoor. Er voor zorgen dat ik iedere dag drie keer (redelijk) gezond eet, dat gaat goed. En dat houdt dus ook in dat t lukt om op tijd de juiste boodschappen in huis te halen en voldoende schone pannen, borden en bestek voorhanden te hebben.

En soms gaat dat een beetje mis, dan vergeet ik te lunchen op een drukke dag, of ik ben ’s avonds echt te moe om te koken. Maar dan let ik er de dagen erna extra op dat ik een lunchpauze inplan en haal ik een eerder bereidde maaltijd uit de vriezer. Geen echt probleem dus.

M’n vrijwilligerswerk gaat ook weer goed. Een paar maanden geleden lukte het niet meer, maar inmiddels heb ik de draad opgepakt en lukt het reizen en schrijven weer.

Maar er schieten heel vaak dingen bij in. Even een praatje maken met de buurvrouw. Gezellig koffie drinken met een vriend, op zoek gaan (online of fysiek) naar een nieuwe koelkast of hometrainer. En ook: de vloer stofzuigen, de badkamer schoonmaken, de zomerkleding opruimen en overbodige spullen weggeven of weggooien. Het zijn dingen die niet direct noodzakelijk zijn en dus blijven liggen. Want eerst moet de was gedaan, is het tijd om te douchen, heb ik slaap nodig of moet er gegeten worden. En als dat dan gedaan is, is m’n energie op.

Was het nou zo geweest dat het maar af en toe niet lukte om de minder noodzakelijke dingen te doen, dan was het niet zo erg. Zo’n anderhalf jaar geleden lukt het redelijk om mijn weekstructuur vast te houden. Ik had een coachmaatje dat daar bij hielp en ik hield de maandagmiddag aan om op te ruimen en schoon te maken. Soms werkte ik op zondag in het theater en was ik op maandag te moe, maar de week daarna lukte het dan wel weer. Ook geen echt probleem dus.

Maar vervolgens kwam er een periode met extra coaching, met tandartsbezoeken en met een moeder die wat vaker behoefte had aan mantelzorg. En dus bleef er in mijn leven meer liggen. Daaruit ontstond een volgend probleem. Als ik dan een keer energie had om wat van het huishouden aan te pakken, was er zo veel te doen dat ik het overzicht kwijt raakte en geen prioriteiten meer kon stellen waardoor ik verlamde en er dus nog steeds niets gebeurde.

En toen in mei het traject van mijn toenmalige coachmaatje langzaamaan ten einde liep, heb ik aan de bel getrokken. Dat was niet makkelijk. Toegeven dat t niet meer lukt. En dat dan niet alleen aan mezelf toegeven maar dat ook nog eens aan een ander vertellen. En vragen om hulp.

Maar daar is het dan niet mee gedaan. Want tegenwoordig krijg je niet zo maar hulp. Ik ben niet fysiek beperkt. Het is niet zo dat ik niet kan stofzuigen of niet op een ladder kan staan. En het is ook niet zo dat ik niet zie wat er in huis zou moeten gebeuren. En dan pas je niet zo maar in een hokje. Dus het duurde even. Maar gisteren kreeg ik het verlossende bericht. Vanuit de wmo is ongeveer vier maanden lang 2uur (en 6 minuten) huishoudelijke hulp per week toegekend. En binnenkort komt het Rode Kruis helpen met het wegbrengen van alle overbodige spullen in mijn huis. Oh en woensdag ga ik kennismaken met een nieuw coachmaatje.

Ik geef toe: ik kan het niet alleen. Maar er is hulp voorhanden. En daarmee prijs ik mij gelukkig.

Nutteloos?

31 mei,2017

Ik had vandaag een gesprek om te kijken of het voor mij mogelijk zou zijn om hulp te krijgen bij het huishouden. Het gesprek had niet de uitkomst die ik voor ogen had. Degenen die er meer over wisten en dus enige duidelijkheid hadden kunnen geven, waren op vakantie of anderszins onbereikbaar dus het bleef hangen in wat ik dan nodig zou hebben en in welke vorm. 

En dus vertelde ik opnieuw hoe mijn weken eruit zien, wat wel en wat niet lukt en waar ik tegenaan loop. Het probleem zit er met name in dat ik geen fysieke beperking heb en dus alle huishoudelijke taken uit zou kúnnen voeren. Het is alleen zo dat met mijn 8 uur vrijwilligerswerk, mijn ondersteuning thuis, de boodschappen, het koken, het verzorgen van mezelf en af en toe een puur sociaal contact (in combinatie met een mooie voorstelling), mijn week vol zit. Dat als ik meer tijd zou besteden aan huishouden, ik een van de andere activiteiten zou moeten schrappen. 

Ik vertelde dat er in mijn weken geen ruimte is voor onvoorziene gebeurtenissen. En die zijn er natuurlijk wel. Maar het is wel een duidelijke indicatie dat m’n week vol zit, ook al ben ik maar een kleine 30 uur per week actief. Mocht ik plotseling naar mijn moeder moeten omdat er iets met haar gezondheid is bijvoorbeeld, dan kan ik niet zo maar even schuiven in mijn agenda en dan maar de dag erna gaan werken bijvoorbeeld. Het gaat ten koste van andere activiteiten. En mocht er inderdaad iets gebeuren met m’n moeder, dan ga ik natuurlijk helpen. Dáár hoef ik niet over na te denken. 

Ik vertelde dat alles wat ik doe zorgvuldig door mij gepland wordt. Dat ik hoop dat er weer een tijd komt dat ik denk: Hé, laat ik eens iemand bellen om samen te gaan lunchen vanimddag. Dat áls ik met iemand afspreek dat alleen kan als ik die avond niet ook nog hoef te koken omdat daar dan geen energie meer voor is. Dat ik best een keer een dagje naar Amsterdam kan, maar dat dat alleen kan als ik die week verder geen plannen heb buiten het werk om. 

Ik vertelde dat douchen voor mij geen ontspannende activiteit is maar dat ik er voor moet zorgen dat er tussen het douchen en het van huis vertrekken naar een afspraak minimaal een uur moet zitten zodat ik bij kan komen van t douchen. Dat de was doen voor mij een perfecte activiteit is omdat tussen het vullen van de machine en het ophangen van de was een verplichte pauze zit. 

En ik merkte dat mijn gesprekspartner hier toch weer erg verbaasd over was. Dat ze ondertussen wel een beeld dacht te hebben van mijn beperkingen en dat ze ook wel wist dat ik daar goed mee om kon gaan maar dat ze er niet bij stil had gestaan dat het zo veel planning vergde en ik eigenlijk continu overal bij stil moest staan en er maar weinig ruimte is voor spontaniteit. En dat m’n beperkingen dus veel structureler en daarmee ernstiger zijn dan ze eerder dacht. Ze schrok er een beetje van. 

En bij mij zorgde het er opnieuw voor dat ik een beetje afstand kon nemen en daardoor kon zien dat ik de afgelopen jaren behoorlijke stappen heb gezet, dat ik goede manieren heb gevonden om met de situatie om te gaan. Dat ik ondanks alles toch op een redelijk positieve manier in het leven sta. En ik begreep opnieuw dat ik me niet in de meest makkelijke situatie bevind ondanks het feit dat ik het ben gaan accepteren en het voor mij normaal is geworden. Dat dat niet betekent dat het ook normaal is en dat ik er eigenlijk wel heel goed mee om ga.  

En dat hernieuwde inzicht is voor mij heel belangrijk en fijn. Dus ook al gaf het gesprek niet het antwoord waar ik op hoopte, nutteloos was het dus zeker niet. 

Een gewone maandag

13 maart,2017

Het voelde voor het eerst sinds tijden weer als een gewone maandag. Een gewone maandag is een dag waarop ik als het nodig is nog een een beetje bijkom van de activiteiten van het weekend en ik als het lukt wat extra huishoudwerk doe. 

Na de time-out van de afgelopen weken, die hard nodig was nadat ik merkte dat ik de grip op het dagelijkse leven kwijt aan het raken was, voelde het vandaag weer een beetje normaal. Ik snapte ook wel dat het nog niet verstandig was om meteen een avondje theater of een koffiedate te plannen, maar een beetje extra huishouden moest wel lukken. 

En dus besloot ik dat het een goed idee zou zijn om mijn bed te verschonen. En dan daarna uitgebreid douchen zodat ik vanavond lekker schoon in een lekker schoon bed zou kunnen kruipen. 

Het liefst natuurlijk in een lekker schone pyjama. Maar die hing nog op het droogrek. Nou, meteen maar alle was opvouwen en opruimen dan maar. Inclusief dat stapeltje dat nog op het bed lag. Dat lag anders bij het verschonen van het bed toch in de weg. 

Bij die was zat ook wat ondergoed. Dat hoort in de ondergoed-la. Maar die zat al behoorlijk vol. Waarschijnlijk omdat ik zowel mijn bh’s én mijn onderbroeken in dezelfde la probeerde te proppen. Dit dan weer omdat wer geen ander laatje beschikbaar was omdat er twee rommellaatjes boven zaten. Wat ik plotseling eigenlijk best wel veel en onnodig vond. En dus besloot ik die laatjes uit te ruimen en weg te gooien wat ik niet meer nodig had in de hoop van die twee laatjes 1 rommellaatje te maken. Dat lukte. 

Maar wacht, ik zou m’n beddegoed verschonen. Aan de slag. En laat ik het deze keer eens goed doen. Niet uit gemakszucht maar één kant van het tweepersoonsbed slaapklaar maken, ik gebruik immers maar één kant tegelijkertijd, maar beide kanten opmaken. Zodat mijn slaapkamer er in zijn geheel weer mooi uit ziet. Dat verdien ik. En dus op zoek naar twee dezelfde dekbedhoezen. 

Maar wat is die kast een rommeltje. Dekbedhoezen, matrashoezen en kussenslopen liggen doorelkaar en gelijke hoezen liggen niet bij elkaar. Dat kan anders. Even uitzoeken. Op het bed aparte stapeltjes maken en dan alles netjes terug in de kast. Dat is een stuk beter. 

Dan kan ik nu aan de slag met het bed. Eerst natuurlijk het beddengoed afnemen en meteen maar in de wasmand doen. Vaststellen dat ik toch écht een nieuw matras nodig heb en daar dus maar een spaarpotje voor aan moet leggen en voorlopig maar op het andere matras slapen. 

Dat níet als excuus gebruiken om dat bed dan naar niet op te maken en beginnen met het gevecht met matrashoezen, matrassen, dekbedden en dekbedhoezen. Dat houd ik ongeveer tien minuten vol en vervolgens zit in tranen midden op m’n bed tussen de kussen en de dekbedden. 

Time-outje dus maar weer. Met een kop koffie op de bank. Helpen jullie me er aan herinneren dat ik ruim voor bedtijd de klus nog even afmaak?  Dan hoef ik niet meer op dat kapotte matras te slapen. 

Update: 17.00u: Tadaaa!!!!

Toekomstplannen

12 januari,2016

Het is al weer maanden geleden dat ik voor het laatst iets schreef hier. Hoog tijd dus voor een nieuw stukje tekst. Over een nieuwe plannen. En die nieuwe plannen zijn er niet direct omdat het een nieuw jaar is, het is eerder dat het mooi samen valt. Het lijkt alsof er een nieuwe energie is ontstaan in de laatste weken. En omdat ik een paar weken toch een soort van vakantie had, had ik ook de mogelijkheid om die nieuwe energie in nieuwe banen te leiden.

Zo heb ik een boekje ingericht als een soort van logboek. Daarin houdt ik bij waar ik elke dag mijn actieve uren aan besteed. Daarmee hoop ik wat meer inzicht te krijgen in mijn energie verbruik. Wat kost veel energie en wat gaat bijna als vanzelf, en hoe wisselen actieve momenten en rust zich af. En zit er groei in het aantal uren dat ik per week actief kan zijn?
Daarnaast heb ik in dat boekje een lijstje gemaakt van dingen die ik het liefst wekelijks zou doen. En dingen die ik als het goed is sowieso wekelijks doe. Koken en het huishouden bijvoorbeeld. Als ik dat in een week niet heb afgevinkt, dan moet ik daar toch even aandacht aan besteden. Hoe komt het dat het niet is gelukt? Heb ik te veel andere dingen gedaan? Was het een week met net even te veel leuke voorstellingen in het theater? Of heb ik de week ervoor te veel gedaan en moet ik daar nu de tol voor betalen?

Extra huishouden staat ook op dat lijstje. Nu lukt het me om de was en de afwas goed bij te houden, en niet pas ze doen als het echt niet anders kan. Maar met de rest van het huishouden is dat eigenlijk wel het geval. Ik heb nu een dagdeel ingepland om al die andere dingen te doen zodat ik in huis steeds minder achter de feiten aanloop. Maar ik merk nog wel dat dat het eerste dagdeel is dat moet wijken voor ad hoc planningen. Hopelijk wordt dat tijdens de komende maanden steeds minder het geval.

Ik wil ook dingen af kunnen vinken die nu nog niet iedere week lukken maar waarvan ik hoop dat dat in de toekomst wel gaat lukken. Nu werk ik vier uur per weer bij het theater op kantoor. Dat gaat de laatste maanden heel goed. Ik heb maar 1 keer laten weten dat het niet ging lukken en dat was omdat ik onverwacht met mijn moeder naar het ziekenhuis moest. (Waar overigens niets ernstigs aan de hand bleek te zijn gelukkig.) En dus wil ik langzaamaan werken aan uitbreiding. Maar twee keer per week naar Helmond is nog te veel en zes uur achtereen werken is ook nog geen goed plan. En dus heb ik afgesproken dat ik probeer om de wekelijkse blog thuis al te schrijven zodat ik de uren op kantoor aan andere taken kan besteden. En dus staat die blog ook op mijn lijstje.

Maar er staan vooral ook leuke dingen op de lijst. Zo wil ik weer meer tijd besteden aan tekenen, schrijven, fotograferen en muziek. En hopelijk ben ik daar bewuster mee bezig als ik dat wekelijks aan kan strepen in het boekje. Bij deze week kan ik in ieder geval het schrijven van de persoonlijke blog afvinken.
En om daar nog bewuster mee bezig te zijn heb ik nog een boekje aangeschaft. Daarin hoop ik iedere week een tekening te maken en een gedicht/liedtekst te schrijven over iets dat met die week bezig houd. En dat hoeven niet stuk voor stuk kunstwerkjes te worden, maar oefening baart kunst dus wie weet waar het toe zal leiden.
Want creativiteit is toch wat mij op de been houdt. Als het niet mijn eigen creaties zijn, dan wel die van anderen. Maar ik hoop dat de balans langzaamaan weer door zal slaan naar het zelf maken van mooie dingen. Dat 2016 dus maar een creatief jaar mag worden.

IMG_2867

Golfbeweging

13 maart,2015

Vandaag ging ik aan de slag met mijn weekplanning. Meestal doe ik dat op zaterdagochtend, want uit de planning komt ook een boodschappenlijst voort en die boodschappen kan ik dan op zaterdag doen.
Morgenochtend staat er echter al een andere afspraak in mijn planning. Later op de dag kan ik dan nog wel de boodschappen doen, maar dan is het natuurlijk wel handig als ik dat lijstje al klaar heb. Want in de bus van de afspraak terug richting huis en dus de dichtstbijzijnde supermarkt de planning nog maken, dat gaat fout. En dus ging ik er -heel verstandig- vandaag mee aan de slag.

Ik merkte wel dat ik me er erg toe moest zetten. Het is zo nu en dan zo’n taak waarvan je weet dat het een keer moet gebeuren, dat het veel oplevert als het eenmaal gedaan is, maar waar je tóch geen  zin in hebt. Een beetje zoals de afwas of stofzuigen. Dat is zeker niet altijd het geval, maar vandaag wel. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat ik nogal moe ben. Ik heb twee behoorlijk drukke weken achter de rug. En dan kom ik mezelf natuurlijk weer tegen. Dan wordt bijna alles een opgave. Gelukkig weet ik dat dat ook weer over gaat. Dat het een golfbeweging is. En tijdens het maken van de weekplanning ontdekte ik een schakel in die golfbeweging. De planning. De planning, in combinatie met mijn gevoel.

Vandaag ben ik moe, Ik kijk naar de afspraken voor de komende week en ik krijg de neiging ze allemaal te schrappen. Die afspraken maakte ik toen ik me goed voelde. Op zo’n moment kan ik alles aan. Dan is alles leuk en alles mogelijk. Dan doe ik ook veel en daardoor voel ik me daarna iets minder goed, maar nog lang niet slecht genoeg om afspraken in de volgende weekplanning te schrappen. En dus doe ik de leuke dingen nog steeds en ga ik nog verder over grenzen heen. Dan komt de zaterdag waarop er niets anders op zit dan dat wat niet per se hoeft te schrappen uit de planning. Ik plan dan ook niets nieuws omdat ik te moe ben om aan afspraken te denken. Doordat ik niet zo veel in de planning heb staan, gaat het langzaamaan weer beter. Maar nog niet goed genoeg om een week later meer dan de noodzakelijke dingen in te plannen. Mooi want dan kom ik weer tot rust en gaat het weer steeds beter.

Maar dan slaat de eenzaamheid toe. Dan heb ik er meer dan genoeg van dat ik alleen nog maar communiceer via de sociale media en met de jongens en meisjes achter de kassa van die eerdergenoemde dichtstbijzijnde supermarkt. Inmiddels is er dan vast wel weer een zaterdag die om de hoek komt kijken en dan zie ik de planning van de dan komende week en besluit ik die extra theatervoorstelling eraan toe te voegen omdat ik dat wel verdiend heb na twee weken alleen maar doen wat moet. En als er op dat moment een vriend vraagt of ik zin heb om koffie te gaan drinken, zeg ik natúúrlijk ja. Ook daar is het wel weer tijd voor. Ik zie mijn vrienden véél te weinig. En ik voel me toch goed?

En dan komt vandaag. Ik kijk naar de afspraken voor de komende week en ik krijg de neiging ze allemaal te schrappen. Ik weet dat drie drukke weken achter elkaar te veel van het goede is. Maar helemaal niets doen is ook geen optie. Dus kijk ik nog eens heel kritisch naar de afspraken die er deze week staan en wat daarvan echt moet. Die ene belangrijke afspraak blijft staan. Werken in het theater ook net als de ondersteuning die ik krijg van mijn coachmaatje. Oh en ik wil ook nog gaan stemmen.
Eigenlijk is er dan nog maar ruimte voor één leuke afspraak. Maar er staan er zes. Ik vermoed dat er drie van over zullen blijven. Maar ik ben er nog niet uit welke

In de golfbeweging zit ik nu in het neerwaartse gedeelte. Op zich is dat niet erg. Maar nu ik wat beter door heb hoe die beweging ontstaat, wil ik het liefst ook meteen voorkomen dat ik in korte tijd van al te hoge toppen naar al te diepe dalen schiet. Ik zal er dus vooral op moeten letten dat ik, ook als het heel goed gaat, niet al te veel van mezelf vraag. Hoe lastig dat ook is, want het leven is veel te leuk en er is veel te beleven daarbuiten. Maar als ik op den duur meer energie wil hebben voor al die leuke dingen, moet ik die niet nu al opmaken.

Rare dingen doen

6 maart,2015

Mijn laatste blog was van 30 januari, daarin eindigde ik met de opmerking dat ik nog geen rare dingen moest doen. Dat heb ik een maand volgehouden. Soms moet je namelijk juist wél rare dingen doen. Dat maakt het leven leuk.

Het begon met een bericht op Facebook. Egon Kracht liet weten dat hij een korte sonate had geschreven en dat deze uitgevoerd zou worden aan het eind van een ochtendwandeling, bij zonsopkomst. In Beverwijk. Ik las het, dacht: “wat een leuk idee” en legde het toen naast me neer. Ik heb geen auto, en zo ver rijden is trouwens toch niet echt een optie en het openbaar vervoer is rond dat tijdstip niet bepaald actief. Oh en ik ben absoluut geen ochtendmens.

Maar ik wilde het bericht wel delen. En dan is het leuk om er iets bij te schrijven en dus schreef ik: “Mocht er iemand zin hebben om mij midden in de nacht op te halen om daar bij te kunnen zijn, dan hoor ik t graag.” Met een knipoog erachter. Gelukkig heb ik een aantal vrienden die wel in zijn voor iets raars en dus werd ik op 1 maart om vijf uur ’s ochtends opgehaald en reden we naar Beverwijk.

952

Ik kan het je aanraden. Als je net als ik gevoelig bent voor allerlei prikkels, is dit een prima tijdstip om een lange afstand in een auto af te leggen. Het was donker en dus was en weinig te zien. En de kans om in een file te belanden is ook een stuk kleiner. dat scheelt een heleboel in de hoeveelheid prikkels die binnenkomt. Nou geldt dat waarschijnlijk ook voor het late einde van de dag en dat moment zou dan nog meer mijn voorkeur hebben. Zoveel verschil was er trouwens niet, want veel meer dan een half had ik niet geslapen dus voor mijn gevoel was er nog niet echt sprake van een nieuwe dag.Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een wandeling heb gemaakt tijdens het krieken van de dag. Ik maakte wel ooit nachtwandelingen en ook gebeurde het wel eens dat ik na een avond uitgaan, het weer licht zag worden, maar dat was dan vaak niet echt gepland. En dat was het nu wel. En het was fijn. Net als een afsluiting met muziek. Gewoon even zitten en luisteren.

Na de wandeling, de muziek en een hoognodige koffie zijn we doorgereden naar Wijk aan Zee. Heerlijk om hier weer eens te zijn. Dat was veel te lang geleden. En een vroege ochtend aan het strand is trouwens ook aan te raden. Wel uitkijken voor overstekende paardenwagens en fietsers, maar verder was het er heerlijk rustig. Zo’n weids strand, de meeuwen, de golven, ze zorgen voor nog meer rust in mijn hoofd. Wandelen in het bos geeft ook rust, maar het strand nog meer. Zolang het er tenminste niet bezaaid ligt met handdoeken en strandballen 😉

970

Het was nu dus al een geslaagde dag en het was nog maar negen uur. Na nog een koffie besloten we op zoek te gaan naar een plek waar we wat konden eten. Dat is dan weer wat minder makkelijk op een vroege zondagochtend. Uiteindelijk zijn wel naar Den Bosch gereden waar we netjes op tijd waren voor de lunch. Na de lunch was m’n energie op en zijn we huiswaarts gegaan.

Al met al een meer dan fijne dag dus. Wat het nog fijner maakte was dat we na iedere kleine etappe pas besloten wat de volgende stap zou zijn. Het was lang geleden dat ik zo’n dag heb meegemaakt. Vanwege mijn beperkte energie probeer ik dagen met uitstapjes van te voren tot in de details te plannen. Dit heeft vaak ook met het openbaar vervoer te maken. Ik moet zeker weten dat ik aan het eind van een uitstapje nog voldoende energie over heb om thuis te komen. En daarbij houd ik dan natuurlijk wel rekening met een eventuele vertraging en een daardoor gemiste overstap. En even de plannen bijstellen en op zoek gaan naar een buslijn die je bijvoorbeeld tot bij het strand brengt, is vaak een onmogelijke opgave. Zeker op een zondag.

989

En nu hadden we de vrijheid van een auto. Heerlijk was dat. Veel rustiger ook dan een trein. Ik heb genoten.
Niet dat ik voortaan om zeven uur op sta voor een wandeling, of maandelijks naar de vloedlijn ga kijken op een leeg ochtendstrand, want dat ik dat deze keer deed betekende wel dat de energie van de dag om twee uur ’s middags al op was. En ik ben nu eenmaal nog steeds geen ochtendmens. Ik maak graag gebruik van de creatieve energie van de avond.

Maar deze dag was geweldig en deze ervaring stop ik in mijn binnenzak. Om af en toe nog even naar te kijken als het leven er weer eens wat minder leuk uit ziet.

Moest

23 januari,2015

Ruim een week geleden werd mijn moeder geopereerd. Het is goed gegaan en ze heeft nu een nieuwe heup. En als ze doet wat de dokter zegt, loopt ze over een paar maanden weer als een kievit. Al zou ze liefst morgen al zonder krukken of rollator lopen. Ze wil te snel en te veel. En ze denkt dat ze het allemaal wel kan. Ik weet nu waar ik dat van heb.

Nog voor de operatie ging ik even bij haar op bezoek, om haar succes te wensen. Na de operatie ging ik naar het ziekenhuis. De volgende dag ook. Daarna heb ik twee nachten bij haar geslapen. Gewoon voor de zekerheid. En voor de gemoedsrust van mensen om me heen die nog veel meer aan hun hoofd hadden dan een moeder die wat extra zorg nodig had.

Dit was allemaal natuurlijk veel te veel voor me. Maar ik deed het toch. Want nou ja, het is je moeder en zo. Je kent het waarschijnlijk wel. Dat ik zelf niet alles kan doen wat ik zou willen doen is voor mijn wel te behappen. Maar dat ik anderen, naasten, niet zou kunnen helpen…

Ik heb al minder gedaan dan ik zou willen doen. Aangegeven dat ik een aantal uur naar huis ging om daar te slapen. Omdat ik weet dat ik in het huis van mijn moeder niet aan slapen toe kom. En die slaap had ik nodig. Niet bij m’n moeder gebleven toen ik wist dat een paar uur later mijn net verjaarde nichtje langs zou komen. Door nare omstandigheden was haar verjaardag heel anders uitgevallen dan gepland en ik had haar graag persoonlijk mijn cadeautje willen overhandigen. Maar ik besloot verstandig te zijn, het cadeautje achter te laten en naar huis te gaan.

Pas 48 uur  later ben ik weer naar mijn moeder gegaan. Omdat de fysio voor het eerst langs kwam en zij het fijn vinden als er dan nog iemand aanwezig is. Een paar uur later ging ik weer naar huis. En ik voelde me redelijk, dacht ik.

Ik heb mezelf nog een paar dagen voor de gek kunnen houden maar gisteren kon ik het niet meer ontkennen. De buurvrouw kwam even langs en ik was te moe om haar te kunnen vertellen dat ik te moe was voor haar gezelschap. En zij was te enthousiast om mijn signalen te kunnen herkennen.

Daarna heb ik de knoop doorgehakt. Voor de komende dagen heb ik mijn agenda leeg gemaakt. Als ik dat netjes volhoud, kan ik misschien woensdagavond naar het theater. Tot die tijd doe ik alleen wat er echt gedaan moet worden. De boodschappen en zorgen dat ik voldoende en enigszins gezond eet. En als het lukt doe ik heel misschien de afwas.

Moe
Moeder
Omdat ik het idee had dat t
Moest

Planning

19 december,2014

Zoals ik al eerder schreef ben ik sinds een tijdje één dagdeel per week aan het werk. Ik vind het heerlijk. Liefst zou ik per januari wat meer uren  gaan maken. Maar ik weet dat dat niet verstandig zou zijn. Als ik heel eerlijk ben, merk ik namelijk dat het veel is. Te veel misschien wel. Of in ieder geval te veel achter elkaar.

Het werken zelf niet hoor. Ik kom vrolijk thuis, heb het gevoel dat ik nuttig bezig ben geweest. Ik heb het naar mijn zin gehad. En dat ik vier uur later merk dat ik eigenlijk heel erg moe ben, dat hoort er ook bij. Ik baal daarvan, en kan er moeilijk aan wennen dat die moeheid dan pas toeslaat en ik niet tijdens het werken merk dat er een grens is bereikt, maar het is vooralsnog niet anders.

Het gaat vooral om de combinatie van allerlei activiteiten. Het werk is op dinsdag. Op woensdagmiddag komt mijn coachmaatje. Ook daar wordt ik blij van. We doen samen dingen die me alleen niet lukken én het is een moment van evalueren. Ze is nog maar een paar keer geweest maar ik ben heel blij met haar.

Deze week hebben we een planning gemaakt voor de komende weken. Hard nodig, want direct na de kerst ga ik een paar dagen weg, en dus moet er ingepakt worden. Maar voor de kerst zelf moet er ook nog het een en ander gebeuren en vergeet niet dat tijdens de kerstdagen de openingstijden van de winkels gewijzigd zijn. Dat zorgt dus voor chaos in mijn hoofd en in anderhalf uur tijd hebben we dat verholpen met wat lijstjes.

Maar woensdagmiddag ben in eigenlijk nog niet hersteld van het werken op dinsdag. Dat betekent dus dat op woensdag de grenzen van mijn energievoorziening zeker overschreden worden. En dat betekent dan weer dat ik donderdag niet meer vooruit te branden ben, dat ik met een pijnlijk, gespannen lijf op de bank lig en te moe ben om te kunnen slapen.

Uiteindelijk val ik ergens in de nacht van donderdag op vrijdag wel in slaap, maar mijn vrijdag begint niet voor 12uur ’s middags. En de vrijdag is ook een dag waarop ik rustig aan moet doen. Vandaag heb ik de was gedaan en nu schrijf ik deze blog. Ik wilde -net als gisteravond- eigenlijk naar het theater maar dat zit er dus niet in. Het avondeten hoeft gelukkig alleen maar opgewarmd.

Op zich is het allemaal best logisch. Ik schreef er al eerder over. Als ik twee dagen achter elkaar iets doe, moet ik dat bekopen met een heel slechte dag, gevolgd door een minder slechte dag. Maar met dit weekschema betekent dat dus dat ik iedere week die twee dagen door moet maken. Dat is niet verstandig.
Daarom ga ik in het nieuwe jaar de weekplanning omgooien. Kijken of ik op maandag kan werken in plaats van dinsdag en anders mijn coachmaatje op vrijdag laten komen. Er is vast een oplossing voor te vinden.

Maar eerst heb ik twee weken vakantie. Geen werk en geen coachmaatje. Blijft er tijd en energie over om vrienden en familie te ontmoeten, op katten te passen en uit te rusten.

Fijne kerstdagen!

Sparen

12 december,2014

Sinds april 2011 heb ik een bewindvoerder. Vrijwillig. Mijn hoofd liep zodanig over dat ik vergat om rekeningen te betalen. Ik kan je vertellen dat dat niet handig is. Dan kreeg ik op vrijdag een rekening binnen en bedacht me dat ik die dan woensdag kon betalen omdat er dan weer geld binnen kwam. Maar de eerstvolgende keer dat ik er dan weer aan dacht, was wanneer de herinnering binnen kwam. Dat ging te vaak fout en kostte me geld dat ik niet had.

Sinds die tijd betaalt de bewindvoerder mijn rekeningen en krijg ik iedere week leefgeld. Daar doe ik de boodschappen van en daar betaal ik de kosten van het openbaar vervoer van. Maar ook kleding, cadeautjes en andere dingen die ik nodig heb, of wil hebben moet ik daar van betalen.

Ik krijg iedere week 50 euro. Het is niet heel erg veel, maar ik kan er goed van rondkomen. Aan wekelijkse boodschappen ben ik tussen de 20 en 30 euro kwijt, afhankelijk van wat er nodig is die week. Koffie en kaas zijn duur, een wasmiddel ook, dus als die op het lijstje staan, is het een wat duurdere week.
Iedere week ga ik twee of drie keer naar Helmond, dat kost me ongeveer 10 euro. Een deel daarvan krijg ik terug via de vrijwilligersvergoeding maar die wordt eens in de paar maanden uitbetaald, dus daar heb ik in de week zelf niet zo veel aan.

Bijna iedere week hou ik dus wel een beetje over. Daar kan ik dan zo nu en dan met een vriend koffie van gaan drinken of een cadeautje kopen voor een jarige. Soms gaat het ook in een potje om een buffer van aan te leggen. Voor die week waarin het wasmiddel op is én ik medicijnen moet betalen. Of om wasmiddel alvast te kopen omdat die week de tweede fles gratis is, dat scheelt toch een heleboel.
Of om te sparen voor iets leuks voor mezelf.

Maar na een aantal jaar leven van betrekkelijk weinig geld, merk ik dat geld uitgeven moeilijk is. Zelfs als ik het bij elkaar heb gespaard, vraag ik me af hoe hard ik iets eigenlijk nodig heb en of ik dat geld niet beter aan iets anders kan besteden. Want je weet maar nooit, de televisie zou zo maar kapot kunnen gaan en de koelkast ook. Het beeld van de tv flikkert immers al met enige regelmaat en de koelkast is zeker al meer dan 7 jaar oud. En een minister zei een tijd geleden dat je dan toch eigenlijk wel een nieuwe moest kopen.

Toch besloot ik maar eens een overzichtje te maken van de dingen die ik zou willen kopen, en van de hoeveelheid geld die ik inmiddels opzij had gelegd. En wat blijkt? Ik kan mezelf dit jaar een paar kerstcadeautjes geven. De eerste -een DVD die ik al een hele tijd wil- is al besteld. De tweede -een goede vulpen- ga ik wellicht komende dinsdag aanschaffen. Ik ga in ieder geval kijken wat een mooie pen kost, en of dat dan in het cadeautjesbudget past.

Ik ga ze denk ik ook maar inpakken. En dan ga ik ze op 1e Kerstdag openmaken. Dat ik al weet wat erin zit, neemt de blijdschap niet weg. Het feit dat ik ze aan kan schaffen zorgt al voor voldoende blijdschap.