Indonesie

10 maart,2015

DSC_8770

In 2009 (is dat alweer zo lang geleden?) ben ik samen met mijn moeder naar Indonesie geweest. Voor mij was dat voor het eerst, mijn moeder was er al eerder geweest, samen met mijn vader. We waren er vier weken. Eerst een paar dagen in Jakarta, op bezoek bij een neef van mijn vader. Daarna een week in Sala Tiga, waar die neef een tweede huis heeft (in combinatie met een zelfgebouwde kerk, maar daarover later vast en zeker meer) en vervolgens ruim twee weken in Bandung. Als laatste gingen we weer terug naar Jakarta, om vandaaruit weer terug te vliegen naar huis.

In die vier weken heb ik aardig wat foto’s gemaakt. Meestal niet in de rol van fotograaf, want goed fotograferen terwijl je met je moeder op stap bent, ik vind dat niet altijd even makkelijk. Maar gewoon als toerist, als dochter, als iemand die zo veel mogelijk herinneringen vast wil leggen.

Aan veel van die foto’s zit een verhaal vast. Indonesie zit natuurlijk vol verhalen, en nu ik er geweest ben, zit mijn hoofd ook vol met die verhalen. En die verhalen willen er uit. Verhalen over het land, over de mensen. Maar ook verhalen over mijn familie, over mijn verleden, over mijn roots.

Deze blog lijkt mij een mooie plek om die verhalen te vertellen. En ik hoop dat jullie mee willen lezen. Dat jullie er van genieten. Dat ik jullie als het ware mee kan nemen in een stukje van mijn leven.

Advertenties

Rare dingen doen

6 maart,2015

Mijn laatste blog was van 30 januari, daarin eindigde ik met de opmerking dat ik nog geen rare dingen moest doen. Dat heb ik een maand volgehouden. Soms moet je namelijk juist wél rare dingen doen. Dat maakt het leven leuk.

Het begon met een bericht op Facebook. Egon Kracht liet weten dat hij een korte sonate had geschreven en dat deze uitgevoerd zou worden aan het eind van een ochtendwandeling, bij zonsopkomst. In Beverwijk. Ik las het, dacht: “wat een leuk idee” en legde het toen naast me neer. Ik heb geen auto, en zo ver rijden is trouwens toch niet echt een optie en het openbaar vervoer is rond dat tijdstip niet bepaald actief. Oh en ik ben absoluut geen ochtendmens.

Maar ik wilde het bericht wel delen. En dan is het leuk om er iets bij te schrijven en dus schreef ik: “Mocht er iemand zin hebben om mij midden in de nacht op te halen om daar bij te kunnen zijn, dan hoor ik t graag.” Met een knipoog erachter. Gelukkig heb ik een aantal vrienden die wel in zijn voor iets raars en dus werd ik op 1 maart om vijf uur ’s ochtends opgehaald en reden we naar Beverwijk.

952

Ik kan het je aanraden. Als je net als ik gevoelig bent voor allerlei prikkels, is dit een prima tijdstip om een lange afstand in een auto af te leggen. Het was donker en dus was en weinig te zien. En de kans om in een file te belanden is ook een stuk kleiner. dat scheelt een heleboel in de hoeveelheid prikkels die binnenkomt. Nou geldt dat waarschijnlijk ook voor het late einde van de dag en dat moment zou dan nog meer mijn voorkeur hebben. Zoveel verschil was er trouwens niet, want veel meer dan een half had ik niet geslapen dus voor mijn gevoel was er nog niet echt sprake van een nieuwe dag.Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een wandeling heb gemaakt tijdens het krieken van de dag. Ik maakte wel ooit nachtwandelingen en ook gebeurde het wel eens dat ik na een avond uitgaan, het weer licht zag worden, maar dat was dan vaak niet echt gepland. En dat was het nu wel. En het was fijn. Net als een afsluiting met muziek. Gewoon even zitten en luisteren.

Na de wandeling, de muziek en een hoognodige koffie zijn we doorgereden naar Wijk aan Zee. Heerlijk om hier weer eens te zijn. Dat was veel te lang geleden. En een vroege ochtend aan het strand is trouwens ook aan te raden. Wel uitkijken voor overstekende paardenwagens en fietsers, maar verder was het er heerlijk rustig. Zo’n weids strand, de meeuwen, de golven, ze zorgen voor nog meer rust in mijn hoofd. Wandelen in het bos geeft ook rust, maar het strand nog meer. Zolang het er tenminste niet bezaaid ligt met handdoeken en strandballen 😉

970

Het was nu dus al een geslaagde dag en het was nog maar negen uur. Na nog een koffie besloten we op zoek te gaan naar een plek waar we wat konden eten. Dat is dan weer wat minder makkelijk op een vroege zondagochtend. Uiteindelijk zijn wel naar Den Bosch gereden waar we netjes op tijd waren voor de lunch. Na de lunch was m’n energie op en zijn we huiswaarts gegaan.

Al met al een meer dan fijne dag dus. Wat het nog fijner maakte was dat we na iedere kleine etappe pas besloten wat de volgende stap zou zijn. Het was lang geleden dat ik zo’n dag heb meegemaakt. Vanwege mijn beperkte energie probeer ik dagen met uitstapjes van te voren tot in de details te plannen. Dit heeft vaak ook met het openbaar vervoer te maken. Ik moet zeker weten dat ik aan het eind van een uitstapje nog voldoende energie over heb om thuis te komen. En daarbij houd ik dan natuurlijk wel rekening met een eventuele vertraging en een daardoor gemiste overstap. En even de plannen bijstellen en op zoek gaan naar een buslijn die je bijvoorbeeld tot bij het strand brengt, is vaak een onmogelijke opgave. Zeker op een zondag.

989

En nu hadden we de vrijheid van een auto. Heerlijk was dat. Veel rustiger ook dan een trein. Ik heb genoten.
Niet dat ik voortaan om zeven uur op sta voor een wandeling, of maandelijks naar de vloedlijn ga kijken op een leeg ochtendstrand, want dat ik dat deze keer deed betekende wel dat de energie van de dag om twee uur ’s middags al op was. En ik ben nu eenmaal nog steeds geen ochtendmens. Ik maak graag gebruik van de creatieve energie van de avond.

Maar deze dag was geweldig en deze ervaring stop ik in mijn binnenzak. Om af en toe nog even naar te kijken als het leven er weer eens wat minder leuk uit ziet.

Op de bank

30 januari,2015

Het was wel een beetje afzien hoor. Thuis op de bank. Nou, niet continu op de bank natuurlijk, ik deed twee keer de boodschappen, ik heb een keer staan koken en ik kwam van de bank af om eten en drinken uit de keuken te halen en om naar de wc te gaan.
En ik sliep gewoon in bed.

Maar veel meer was t echt niet. Ik lag en ik handwerkte en deed onnozele spelletjes op m’n telefoon. De trui voor m’n moeder is af en de pinguïn voor een vriendin ook. En ik haalde de 4096-tegel in 2048. Hoera!

IMG_1276

Het helpt trouwens wel zo’n time-out. Ik hoefde van mezelf even nergens over na te denken, al deed ik dat natuurlijk wel, ik hoefde niets te onthouden, ik hoefde nergens naar toe. Dat geeft rust. In mijn hoofd. En na een paar dagen ook in mijn lijf.

En dus wist ik na een dag of vijf weer waar ik stond. En vooral ook weer welke kant ik op wil. Want dat wordt in zo’n weekje ook wel weer duidelijk. “Dit is niet wat ik wil, maar wat wil ik dan wel?”
Ik ben er wel weer even uit. Ik heb m’n grenzen opnieuw herkend, erkend en gemarkeerd. En nu hoop ik dat ik ze een volgende keer eerder op zal merken.

En langzaamaan merkte ik dat mijn lijf zich weer herstelde. Dat ik voelde dat ik weer naar buiten wilde, dat ik de wereld weer vol goede moed tegemoet kon treden.

En dus heb ik mezelf woensdagavond beloond met een mooie theatervoorstelling. Ik twijfelde lang of ik zou gaan maar ik heb t gedaan. En hoewel na afloop mijn benen trilde van vermoeidheid, had ik in de bus op weg naar huis zo’n grote glimlach op mijn gezicht dat er met geen mogelijkheid sprake kon zijn van spijt.

Het gaat nu weer een stuk beter. Mijn gedachten zijn helderder en ik laat minder dingen uit m’n handen vallen. Ik krijg mijn todo-lijstje weer geordend en de afwas is geen opgave meer.
Ik moet natuurlijk nog geen rare dingen gaan doen en voldoende ruimte in m’n agenda open laten maar ik kan weer vooruit en daar ben ik blij mee.

Moest

23 januari,2015

Ruim een week geleden werd mijn moeder geopereerd. Het is goed gegaan en ze heeft nu een nieuwe heup. En als ze doet wat de dokter zegt, loopt ze over een paar maanden weer als een kievit. Al zou ze liefst morgen al zonder krukken of rollator lopen. Ze wil te snel en te veel. En ze denkt dat ze het allemaal wel kan. Ik weet nu waar ik dat van heb.

Nog voor de operatie ging ik even bij haar op bezoek, om haar succes te wensen. Na de operatie ging ik naar het ziekenhuis. De volgende dag ook. Daarna heb ik twee nachten bij haar geslapen. Gewoon voor de zekerheid. En voor de gemoedsrust van mensen om me heen die nog veel meer aan hun hoofd hadden dan een moeder die wat extra zorg nodig had.

Dit was allemaal natuurlijk veel te veel voor me. Maar ik deed het toch. Want nou ja, het is je moeder en zo. Je kent het waarschijnlijk wel. Dat ik zelf niet alles kan doen wat ik zou willen doen is voor mijn wel te behappen. Maar dat ik anderen, naasten, niet zou kunnen helpen…

Ik heb al minder gedaan dan ik zou willen doen. Aangegeven dat ik een aantal uur naar huis ging om daar te slapen. Omdat ik weet dat ik in het huis van mijn moeder niet aan slapen toe kom. En die slaap had ik nodig. Niet bij m’n moeder gebleven toen ik wist dat een paar uur later mijn net verjaarde nichtje langs zou komen. Door nare omstandigheden was haar verjaardag heel anders uitgevallen dan gepland en ik had haar graag persoonlijk mijn cadeautje willen overhandigen. Maar ik besloot verstandig te zijn, het cadeautje achter te laten en naar huis te gaan.

Pas 48 uur  later ben ik weer naar mijn moeder gegaan. Omdat de fysio voor het eerst langs kwam en zij het fijn vinden als er dan nog iemand aanwezig is. Een paar uur later ging ik weer naar huis. En ik voelde me redelijk, dacht ik.

Ik heb mezelf nog een paar dagen voor de gek kunnen houden maar gisteren kon ik het niet meer ontkennen. De buurvrouw kwam even langs en ik was te moe om haar te kunnen vertellen dat ik te moe was voor haar gezelschap. En zij was te enthousiast om mijn signalen te kunnen herkennen.

Daarna heb ik de knoop doorgehakt. Voor de komende dagen heb ik mijn agenda leeg gemaakt. Als ik dat netjes volhoud, kan ik misschien woensdagavond naar het theater. Tot die tijd doe ik alleen wat er echt gedaan moet worden. De boodschappen en zorgen dat ik voldoende en enigszins gezond eet. En als het lukt doe ik heel misschien de afwas.

Moe
Moeder
Omdat ik het idee had dat t
Moest

Omdat

9 januari,2015

En opeens zijn ze er weer. De tranen. Ze waren er een hele tijd niet. Omdat het best goed ging allemaal. Maar nu zijn ze terug.

Omdat ik moe ben. Omdat ik nog niet helemaal ben bijgekomen van de drukte rondom de feestdagen. Omdat ik verdrietig word van al het wereldleed.

Omdat de hulp die ik nodig heb (nog) niet geboden kan worden. Omdat ik niet weet wie ik dan wel moet vragen te helpen. Omdat ik het allemaal even niet meer weet.

Omdat er drukke tijden aan gaan komen. Omdat ik het overzicht kwijt ben. Omdat ik niet kan helpen waar ik zou willen helpen.

Daarom.

Planning

19 december,2014

Zoals ik al eerder schreef ben ik sinds een tijdje één dagdeel per week aan het werk. Ik vind het heerlijk. Liefst zou ik per januari wat meer uren  gaan maken. Maar ik weet dat dat niet verstandig zou zijn. Als ik heel eerlijk ben, merk ik namelijk dat het veel is. Te veel misschien wel. Of in ieder geval te veel achter elkaar.

Het werken zelf niet hoor. Ik kom vrolijk thuis, heb het gevoel dat ik nuttig bezig ben geweest. Ik heb het naar mijn zin gehad. En dat ik vier uur later merk dat ik eigenlijk heel erg moe ben, dat hoort er ook bij. Ik baal daarvan, en kan er moeilijk aan wennen dat die moeheid dan pas toeslaat en ik niet tijdens het werken merk dat er een grens is bereikt, maar het is vooralsnog niet anders.

Het gaat vooral om de combinatie van allerlei activiteiten. Het werk is op dinsdag. Op woensdagmiddag komt mijn coachmaatje. Ook daar wordt ik blij van. We doen samen dingen die me alleen niet lukken én het is een moment van evalueren. Ze is nog maar een paar keer geweest maar ik ben heel blij met haar.

Deze week hebben we een planning gemaakt voor de komende weken. Hard nodig, want direct na de kerst ga ik een paar dagen weg, en dus moet er ingepakt worden. Maar voor de kerst zelf moet er ook nog het een en ander gebeuren en vergeet niet dat tijdens de kerstdagen de openingstijden van de winkels gewijzigd zijn. Dat zorgt dus voor chaos in mijn hoofd en in anderhalf uur tijd hebben we dat verholpen met wat lijstjes.

Maar woensdagmiddag ben in eigenlijk nog niet hersteld van het werken op dinsdag. Dat betekent dus dat op woensdag de grenzen van mijn energievoorziening zeker overschreden worden. En dat betekent dan weer dat ik donderdag niet meer vooruit te branden ben, dat ik met een pijnlijk, gespannen lijf op de bank lig en te moe ben om te kunnen slapen.

Uiteindelijk val ik ergens in de nacht van donderdag op vrijdag wel in slaap, maar mijn vrijdag begint niet voor 12uur ’s middags. En de vrijdag is ook een dag waarop ik rustig aan moet doen. Vandaag heb ik de was gedaan en nu schrijf ik deze blog. Ik wilde -net als gisteravond- eigenlijk naar het theater maar dat zit er dus niet in. Het avondeten hoeft gelukkig alleen maar opgewarmd.

Op zich is het allemaal best logisch. Ik schreef er al eerder over. Als ik twee dagen achter elkaar iets doe, moet ik dat bekopen met een heel slechte dag, gevolgd door een minder slechte dag. Maar met dit weekschema betekent dat dus dat ik iedere week die twee dagen door moet maken. Dat is niet verstandig.
Daarom ga ik in het nieuwe jaar de weekplanning omgooien. Kijken of ik op maandag kan werken in plaats van dinsdag en anders mijn coachmaatje op vrijdag laten komen. Er is vast een oplossing voor te vinden.

Maar eerst heb ik twee weken vakantie. Geen werk en geen coachmaatje. Blijft er tijd en energie over om vrienden en familie te ontmoeten, op katten te passen en uit te rusten.

Fijne kerstdagen!

Sparen

12 december,2014

Sinds april 2011 heb ik een bewindvoerder. Vrijwillig. Mijn hoofd liep zodanig over dat ik vergat om rekeningen te betalen. Ik kan je vertellen dat dat niet handig is. Dan kreeg ik op vrijdag een rekening binnen en bedacht me dat ik die dan woensdag kon betalen omdat er dan weer geld binnen kwam. Maar de eerstvolgende keer dat ik er dan weer aan dacht, was wanneer de herinnering binnen kwam. Dat ging te vaak fout en kostte me geld dat ik niet had.

Sinds die tijd betaalt de bewindvoerder mijn rekeningen en krijg ik iedere week leefgeld. Daar doe ik de boodschappen van en daar betaal ik de kosten van het openbaar vervoer van. Maar ook kleding, cadeautjes en andere dingen die ik nodig heb, of wil hebben moet ik daar van betalen.

Ik krijg iedere week 50 euro. Het is niet heel erg veel, maar ik kan er goed van rondkomen. Aan wekelijkse boodschappen ben ik tussen de 20 en 30 euro kwijt, afhankelijk van wat er nodig is die week. Koffie en kaas zijn duur, een wasmiddel ook, dus als die op het lijstje staan, is het een wat duurdere week.
Iedere week ga ik twee of drie keer naar Helmond, dat kost me ongeveer 10 euro. Een deel daarvan krijg ik terug via de vrijwilligersvergoeding maar die wordt eens in de paar maanden uitbetaald, dus daar heb ik in de week zelf niet zo veel aan.

Bijna iedere week hou ik dus wel een beetje over. Daar kan ik dan zo nu en dan met een vriend koffie van gaan drinken of een cadeautje kopen voor een jarige. Soms gaat het ook in een potje om een buffer van aan te leggen. Voor die week waarin het wasmiddel op is én ik medicijnen moet betalen. Of om wasmiddel alvast te kopen omdat die week de tweede fles gratis is, dat scheelt toch een heleboel.
Of om te sparen voor iets leuks voor mezelf.

Maar na een aantal jaar leven van betrekkelijk weinig geld, merk ik dat geld uitgeven moeilijk is. Zelfs als ik het bij elkaar heb gespaard, vraag ik me af hoe hard ik iets eigenlijk nodig heb en of ik dat geld niet beter aan iets anders kan besteden. Want je weet maar nooit, de televisie zou zo maar kapot kunnen gaan en de koelkast ook. Het beeld van de tv flikkert immers al met enige regelmaat en de koelkast is zeker al meer dan 7 jaar oud. En een minister zei een tijd geleden dat je dan toch eigenlijk wel een nieuwe moest kopen.

Toch besloot ik maar eens een overzichtje te maken van de dingen die ik zou willen kopen, en van de hoeveelheid geld die ik inmiddels opzij had gelegd. En wat blijkt? Ik kan mezelf dit jaar een paar kerstcadeautjes geven. De eerste -een DVD die ik al een hele tijd wil- is al besteld. De tweede -een goede vulpen- ga ik wellicht komende dinsdag aanschaffen. Ik ga in ieder geval kijken wat een mooie pen kost, en of dat dan in het cadeautjesbudget past.

Ik ga ze denk ik ook maar inpakken. En dan ga ik ze op 1e Kerstdag openmaken. Dat ik al weet wat erin zit, neemt de blijdschap niet weg. Het feit dat ik ze aan kan schaffen zorgt al voor voldoende blijdschap.

Fotograferen

6 december,2014

Twee maanden geleden schreef ik dat ik dit theaterseizoen minimaal zes voorstellingen wilde fotograferen. Twee weken geleden hDSC_5419ad ik een en ander geregeld om ervoor te zorgen dat de eerste keer dit seizoen zou gaan lukken. Helaas ging toen de voorstelling niet door. Gelukkig heb ik me op dat moment niet uit het veld laten slaan en ben ik gaan kijken naar andere mogelijkheden. En afgelopen week vond ik die: Ik mocht Rebel van Leon van der Zanden fotograferen.

Stiekem vond ik het toch wel weer spannend. Zou het allemaal wel goed gaan? Zou ik het nog kunnen? Zou ik na een middag werken op kantoor niet te moe zijn om de camera stil genoeg te houden? De twijfel sloeg aan alle kanten toe. Maar het hield me niet tegen.
Gelukkig kon ik na het werk bij een collega in de buurt eten en daar werd goed voor me gezorgd. Gevuld met energie en caffeine gingen we op weg naar het theater.DSC_5344

En ik ken het theater inmiddels natuurlijk goed, maar het podium bekijken door een camera is toch weer net even anders. Wat is de beste plek om te gaan staan? Hoe zorg ik ervoor dat ik voldoende bewegingsruimte heb om interessante foto’s te kunnen maken, maar zonder dat het hinderlijk is voor de artiest en het publiek?
En dus maakt ik een orienterend rondje, voordat ik me definitief installeerde.

Ik had de luxe dat ik de voorstelling al eens gezien had. En dat ik toen al in mijn hoofd verschillende foto’s had gemaakt. “Als ik nu daar in die hoek had gestaan had ik dit moment heel mooi in beeld kunnen brengen”. Het enige nadeel was dat ik de voorstelling maanden geleden zag en ik dus moest vertrouwen op mijDSC_5478n geheugen en daarop moest beslissen of ik voor de pauze links of rechts van het podium moest gaan staan.

Ik geloof dat ik de juiste beslissing heb genomen. Dat ik op de juiste momenten op de juiste plekken stond. Dat ik op de juiste momenten dat ene knopje op mijn camera heb ingedrukt. Na afloop heb ik de foto’s even snel bekeken op de camera. De momenten waren goed. Maar hoe was de kwaliteit, hoe scherp waren de foto’s? Dat is best lastig te zien op zo’n schermpje.

En dus keek ik thuis snel op mijn laptopje. Zo’n  kleine, een netboekje. Daar kun je iets meer op zien. Meer zit er trouwens even niet in want de pc krijg ik op  t moment niet aan de praat.
Maar goed, ik bekeekDSC_5447 de foto’s. En ik was tevreden. En een minuut later was ik niet tevreden. En toen weer wel. en toen weer niet.Mijn hoofd gaat op zo’n moment als een razende tekeer. Had ik toch niet beter…. Als ik de volgende keer nou eens….

Uiteindelijk ben ik blij met het resultaat. Tot aan het eind van de avond heb ik volgens mij de camera stil kunnen houden. Dat na het fotograferen mijn handen trilden van vermoeidheid, dat maakte mij niets meer uit. Het is me gelukt. En wellicht kan het nog beter, maar voor dit moment ben in tevreden. Alleen plan ik de volgende keer fotograferen op een dag dat ik niet hoef te werken.
 

Chaoshoofd

28 november,2014

p_115Je zou het ook een associatief brein kunnen noemen. In ieder geval heb ik het. Het houdt van hakken en takken, het heeft heel veel laatjes die onderling met elkaar verbonden zijn.

Vaak ben ik er erg blij mee. Het zorgt er voor dat ik redelijk wat creatieve ideeën heb. Vaak. Veel.
Zo heb ik in mijn hoofd al zelf een kerstboom gemaakt. Iets wat ik op internet nog niet voorbij heb zien komen. Iets wat niet eens zo lastig te maken is. Maar of het er van komt is een tweede. Want ik heb er materiaal voor nodig. Dat moet dus in huis gehaald worden. Daar is dan energie en tijd voor nodig. Maar wie weet heb ik over een tijdje een zelfgemaakte kerstboom in mijn huiskamer.

Het zorgt er ook voor dat ik met talloze handwerkprojecten bezig ben. Tegelijkertijd. En dat ik soms niet meer weet wat ik nou eigenlijk wilde met dat half afgemaakte breiwerk. Dat ik dan weer opnieuw begin. Omdat ik inmiddels al weer meerdere nieuwe ideeën heb.

Over het algemeen ben ik er dus blij mee. En het feit dat ik inmiddels meer ideeën in mijn hoofd heb zitten dan dat ik ik mijn hele leven uit kan voeren, dat vind ik niet eens zo erg. De leukste ideeën worden zeer waarschijnlijk nog wel uitgevoerd.

Het heeft echter ook een keerzijde. Die komt vooral om de hoek kijken als het iets minder goed met me gaat. Dan draait mijn brein ook overuren en dan gaat dat vaak de verkeerde kant op. Zo kan in in mijn hoofd hele gesprekken voeren met mensen die wel eens boos zouden kunnen worden over een opmerking die ik zou kunnen maken. Maar die opmerking maak ik zeer waarschijnlijk niet. En dus wordt die ander niet boos. Maar zelfs als ik de opmerking wel zou maken, is de kans nog steeds aanwezig dat de ander niet boos wordt.

Maar in mijn hoofd heeft dat hele gesprek zich al afgespeeld en dan kan het zelfs gebeuren dat ik het lastig ga vinden om die ander aan te spreken, ook al is er geen sprake meer van dat ik die opmerking ooit zal maken en gaat het inmiddels over een heel ander onderwerp.

Wat ook gebeurd is dat ik me zorgen maak over dingen die zouden kunnen gaan gebeuren. Zo ga ik over een maand bij een vriendin een paar dagen op de katten passen. Geen probleem, ik heb dat vaker gedaan. Niet op dat adres, maar ik ben er wel al vaker geweest, ik weet om welke vriendin het gaat en dat het allemaal wel goed gaat komen.
En toch betrap ik mezelf op gedachten die het allemaal moeilijk lijken te willen maken. Zo stond ik vandaag te douchen, pakte de shampoofles en maakte me plots zorgen of ik tegen die tijd nog wel voldoende shampoo zou hebben en dat ik dan niet moet vergeten die in te pakken. Over ruim vier weken.

En ja, ik weet dat er daar ook gewoon winkels zijn, dus zelfs áls ik de shampoo zou zijn vergeten, en bij die vriendin in huis is toevallig ook nog eens alles op, dan kan ik daar gewoon een fles shampoo kopen.
Er is dus geen probleem, er is rationeel ook eigenlijk geen enkele situatie te bedenken waarin het wel een probleem zou zijn, en toch schiet zo’n gedachte dan in mijn hoofd.

Ik krijg het inmiddels wel gestopt op zo’n moment. Ik verlies me niet meer in dat soort gedachten. Maar toch, het kost me nog steeds energie. En waarschijnlijk zal het er toch toe leiden dat ik binnenkort maar een lijstje ga maken van de dingen die ik -over ruim vier weken- mee moet nemen. Want dan kan ik echt tegen mezelf zeggen dat het al geregeld is en ik me er dus geen zorgen meer over hoef te maken.

Coachmaatje

21 november,2014

Afgelopen woensdag was ze er voor het eerst, mijn nieuwe coachmaatje. Tenminste, de eerste keer echt. Twee weken daarvoor was ze al kennis komen maken, samen met de begeleidster van de vrijwillige hulpdienst.
De vrijwillige hulpdienst regelt hier in de stad de maatjes voor mensen die dat nodig hebben. Ze hebben administratiemaatjes voor als het je niet lukt om al het papierwerk bij te houden, of als je eigenlijk niet helemaal begrijpt wat er in de brieven staat die met enige regelmaat op je deurmat vallen.
Ze hebben ook sociale maatjes, voor mensen die anders de deur niet meer uit komen of durven, of voor mensen die niet zo’n groot netwerk hebben.

Mijn maatje is een vanalles-maatje. Als ik in de uren dat ze komt, zou willen gaan wandelen, dan gaan we wandelen. Maar dat hoeft van mij niet zo, ik wandel namelijk erg graag alleen.

Maar er is in die paar uurtjes genoeg te doen. We beginnen altijd met koffie, limonade en/of thee. Beetje kletsen, de afgelopen week doornemen. Nu in het begin ligt de nadruk vooral op kennismaken. Wie ben ik nou eigenlijk, waar loop ik tegenaan, hoe komt t dat mijn situatie is zoals die is.
Over een tijdje gaat het meer om het mee signaleren of ik wel een goede week heb gehad. En als dat niet zo is, hoe dat dan komt. Ben ik wellicht weer te veel aan het doen?

En na dat kopje koffie gaan we aan de slag. Deze keer hebben we kritisch gekeken naar mijn weekplanning. Ik had vanwege mijn eerdere vaste momenten in de week, in de planning staan dat ik op dinsdag de afwas doe. (Niet alleen maar op dinsdag trouwens, maar dat terzijde.) Maar nu ik op dinsdagen aan het werk ben, is dat natuurlijk niet zo slim. Want als ik moe van t werk thuis kom, plof ik op de bank, ben ik blij dat ik niet meer hoef te koken en komt er behalve wellicht wat haakwerk, niet bijster veel meer uit mijn handen.

Nu staat het doen van de afwas dus op maandag. Voorheen kon dat weer niet, want dan had ik therapie, en dat combineerde ik vrij vaak met wat boodschappen in de stad, dus was die dag toen al druk genoeg.
Maar zoals jullie weten, ben ik al een tijd geleden gestopt met therapie, en dus geeft dat weer een mooie opening in de planning.

We hebben nog wat meer dingen in de planning omgegooid. Vervolgens heb ik het in een mooi overzichtje opgeschreven. En nog eens overgekeken. Is het op deze manier wel haalbaar? Is er voldoende ruimte om te schuiven met dingen als ik een avond moet werken in het theater? Vraag ik niet te veel van mezelf?

Ik denk dat het nu wel klopt. Het lijken misschien kleine dingen, maar voor mij geeft het rust. Het staat in een overzicht. Nu staat het trouwens ook in mijn google-agenda, en dus ook op m’n telefoon. Ik had met haar afgesproken  dat ik zou proberen dat vandaag allemaal in te voeren. Dat heb ik zojuist dus gedaan.
Ook  dat is dus gelukt. Heerlijk.

Iedere week kan ik nu kijken of een en ander niet botst met andere dingen die ik wil doen. Als ik op maandag naar de sauna ga, moet ik voor mezelf bedenken of ik dan ’s ochtends die afwas nog wil doen, of dat ik dat naar een ander moment van de week schuif. Doe ik dat niet, dan blijft de afwas gewoon liggen. Voor een keertje is dat niet zo erg, maar dan wil ik daar wel bewust voor gekozen hebben, en niet, zoals de afgelopen weken, dat het gewoonweg niet meer gebeurt omdat mijn hoofd te vol zit met andere dingen.

Er is een kans dat mijn coachmaatje denkt dat ze maar weinig heeft gedaan deze keer. Maar het helpt me enorm. Zouden we dit niet hebben gedaan, dan was de chaos in mijn hoofd alleen maar groter geworden. Nu hoef ik over het huishouden niet meer na te denken, het staat namelijk netjes in een overzicht.

Het is heerlijk iemand te hebben die een beetje met je meedenkt en die je een beetje in de gaten houdt. Want het gaat allemaal best goed hoor, maar als het wat minder gaat, trek ik me terug, dan zien jullie me niet meer. Dan is er niemand die aan me ziet dat het minder gaat, omdat ik dat dan niet láát zien. Maar zij komt gewoon iedere week, en dan kan ik er niet onderuit. Dan zal ze wel zien dat mijn handen na een tijdje beginnen te trillen van vermoeidheid. Zal ze wel merken dat ik heel stil ben. Of dat ik juist enorm ga ratelen.
En ik hoop dat heel snel voldoende op haar gemak ik hier dat ze me daar dan op aan durft te spreken. Maar dat komt vast goed.

Woensdag hebben we een mooie basis neergezet. Daar kunnen we op bouwen. Komende woensdag komt ze weer. Ik moet nog even bedenken wat we dan kunnen gaan doen. Ik denk dat ik een paar dozen voor de dag haal met spullen die uitgezocht moeten worden. En over een maand of acht, als haar stageperiode erop zit, dan heb ik een opgeruimd huis. En een opgeruimd hoofd. Ik kijk er nu al naar uit.