Posts Tagged ‘Egon Kracht’

Stabat Mater

29 november,2011

ImageHet was een uitgelezen mogelijkheid om mijn grenzen te verkennen. Weer eens als vanouds een voorstelling fotograferen. En om het mezelf niet al te makkelijk te maken, doe ik dat dan natuurlijk wel aan de andere kant van het land. Maar de lange reis was weer de moeite waard. Ik heb iets moois mee mogen maken.Image Een nieuwe Stabat Mater van de hand van Egon Kracht. Gespeeld in de Grote Kerk van Beverwijk.

Ik ga hier geen uitgebreide recensie schrijven. Dat heeft iemand met meer verstand van zaken hier namelijk al gedaan. Een verhaal als dat, daar kan ik niet overheen. Dat hoeft ook niet.
Ik vertel mijn verhaal liever in beelden. In de hoop dat het dan bij jullie gaat kriebelen. Dat je na het lezen van de recensie en het zien van deze foto’s denkt: “Daar wil ik ook het geluid bij horen.”

En dat kan. Nog tot 18 december. Kaarten zijn te bestellen via passiemuziek.nu.

Image

Mooie muziek, mooie mensen en mooie omgeving

23 juni,2011

Wie mij ook maar een heel klein beetje kent, zal het niet ontgaan zijn dat ik blij word van mooie muziek, van mooie mensen en van mooie plekken. En dus word ik blij van het Juttersfestival. Dit festival combineert deze dingen namelijk.

De mooie muziek is waar het allemaal om draait. In alle jaren dat ik bij het Juttersfestival ben geweest, heb ik geloof ik geen slechte muziek gehoord. Wel muziek waar ik niet zo van houd, maar mijn smaak is natuurlijk geen graadmeter voor de kwaliteit van de muziek.
Ik heb het idee dat als je het geluk hebt dat je op het Juttersfestival mag spelen, dat automatisch betekent dat je talent hebt. En dat je het lef hebt de muziekwereld op een geheel eigen wijze te betreden.
Dat resulteert erin dat de programmering bijna altijd verrassend is, dat er ruimte is voor beginnend talent, maar dat je er zeker ook gevestigde namen tegen kunt komen.

De mooie mensen zijn natuurlijk de bezoekers, mensen die het fijn vinden om verrast te worden door cultuur. Maar ook de medewerkers zijn mooie mensen en zorgen net als de bezoekers voor een flinke dosis gezelligheid. En natuurlijk de artiesten, dat zijn sowieso vaak mooie mensen.
En omdat het een kleinschalig festival is, loopt iedereen hier door elkaar. Als bezoeker heb je snel genoeg door wie er van de organisatie is, welke vrijwilligers je aan kunt spreken als je een vraag hebt, of wanneer je gewoon gezellig een praatje wilt maken, en welke artiesten je kunt verblijden met een biertje. Want er is natuurlijk wel een backstage-area, maar daar bevinden de artiesten zich eigenlijk alleen wanneer ze zich voorbereiden op hun optreden of als ze een hapje willen eten. De meeste artiesten blijven veel langer dan strikt noodzakelijk om ook de andere optredens mee te kunnen pikken. Of gewoon omdat het zo gezellig is.

De mooie plek is een gegeven. Het festival slaat zijn tenten op in Wijk aan Zee. Jarenlang stonden die op de centrale dorpsweide, op loopafstand van het strand. Dus tussen de optredens door voel je de zeewind door je haren en op de dagdelen dat er geen programmering is, kun je uitwaaien in de duinen. En dit jaar worden de tenten iets verderop opgeslagen. In de Zee van Staal. Een plek met aan de ene kant de duinen en aan de andere kant het staalbedrijf. En deze twee zeer verschillende landschappen raken elkaar op een manier waarop ze elkaar in hun waarde laten: een mooi stuk natuur met daarin stalen sculpturen gemaakt door verschillende artiesten met ieder hun eigen stijl. En ieder beeld heeft zijn eigen ruimte en komt zo perfect tot zijn recht. En samen vormen ze een fantastische beeldentuin.

En dat is precies waarom dit zo’n ideale plek is voor het Juttersfestival. Een plek waar muziek en publiek elkaar raken en waar ieder artiest met zijn eigen stijl de ruimte krijgt. En samen vormen ze een fantastisch festival.

Helaas wordt het Juttersfestival dit jaar beperkt tot 1 dag, in tegenstelling tot de normale drie dagen. De grootste sponsor heeft zich teruggetrokken waardoor de organisatie zich genoodzaakt zag de programmering van de andere twee dagen volledig te schrappen.


Maar die ene dag die overblijft wordt een groot feest. Letterlijk. Het wordt de 50-ste verjaardag van de Bintangs. De avond begint met een superworkshop waarbij iedereen die mee wil doen en een muziekinstrument meeneemt in 45 minuten en nummer van de Bintangs instudeert. Het uitvoeren van dit muziekstuk door al deze mensen is vervolgens de officiële opening van het festival en het begin van een avond volledig georganiseerd rond de Bintangs. Met natuurlijk de Bintangs zelf, maar ook met het bassenkollektief KraKraSound waar Frank Kraayeveld deel van uit maakt.

Mooie muziek, gezelligheid én een mooie plek gegarandeerd dus. En je kunt erbij zijn. Op vrijdag 1 juli. In Wijk aan Zee. En het zou mooi zijn als jullie allemaal zouden komen om samen met mij en al die andere gezellige mensen dit feestje te vieren.

En om de organisatie te laten zien dat het publiek behoefte heeft aan een Juttersfestival.

Waaarde

21 april,2011

Ik ben weer eens op stap geweest met mijn geliefde camera. Het is een oudje langzaamaan, tenmiste gedacht vanuit de huidige begrippen. Maar dat maakt wel dat ik hem goed heb leren kennen. En hij heeft zo nu en dan wat kuren, maar dat kan ik wel an hem hebben. Ik ben blij met hem.
Het werd tijd om weer eens met hem aan de slag te gaan, ik had hem al veel te lang verwaarloosd. En dus had ik een mooie voorstelling op het oog die het fotograferen waard was.
Het werd Waaarde, een kameropera gecomponeerd door Egon Kracht. Op zijn site vind je een mooie recensie. En als je heel snel bent kun je deze opera ook nog meemaken. Maar dan moet je wel heel snel zijn!

De eerste keer dat ik deze voorstelling zag, was in de try-outfase. Het was me toen al duidelijk dat ik deze voorstelling wilde fotograferen, maar dat zou wel een hele uitdaging worden. Het is een zeer stille voorstelling. Daar moet je niet doorheen klikken met je spiegelreflex. En toch wil je de mooie momenten vangen. Niet makkelijk dus.

Een paar hele mooie momenten heb ik daarom ook moeten laten schieten. (pun intended) maar gelukkig bleven er nog voldoende andere momenten over. En je kunt in een theater nou eenmaal niet rond gaan lopen tijdens een dergelijke intieme voorstelling. Ik zoek een donker hoekje in het theater op waar ik voor het puliek en voor degenen op het podium niet al te erg in het oog spring, en vanaf dat punt zal ik het moeten doen.
Wat het fotograferen van deze voorstelling ook niet makkelijker maakte was het grote contrast. De zangers droegen -zoals je kunt zien- witte schermpakken en de musici waren in het zwart.
Voor het toneelbeeld is dat heel mooi, en ik maak graag mooie foto’s dus wat dat betreft was ik er blij mee. Ik denk ook wel dat ik er mijn weg in gevonden heb.
En als theaterfotograaf hou ik wel van een uitdaging. Als ik van gemak zou houden, dan had ik deze richting niet in moeten gaan. En ik kan je vertellen dat ik niet van plan ben een andere route te gaan volgen als het om fotografie gaat.

De foto’s heb ik gemaakt in theater De Regentes in Den Haag. Een mooi theater is dat. Het is dat ik er niet al te dicht in de buurt woon, anders zou ik er graag vaker komen. Het was er ook gezellig. En dan heb je wat mij betreft alle ingredienten voor een mooie avond. En die heb ik daar zeker gehad. Ik hoop dan ook dat ik steeds vaker de energie zal vinden om er op uit te trekken en met mijn camera de theaters in te gaan. Want er zijn veel meer theaters zoals de Regentes, en er zijn veel mooie voorstellingen om op de gevoelige chip vast te leggen.