Posts Tagged ‘planning’

Golfbeweging

13 maart,2015

Vandaag ging ik aan de slag met mijn weekplanning. Meestal doe ik dat op zaterdagochtend, want uit de planning komt ook een boodschappenlijst voort en die boodschappen kan ik dan op zaterdag doen.
Morgenochtend staat er echter al een andere afspraak in mijn planning. Later op de dag kan ik dan nog wel de boodschappen doen, maar dan is het natuurlijk wel handig als ik dat lijstje al klaar heb. Want in de bus van de afspraak terug richting huis en dus de dichtstbijzijnde supermarkt de planning nog maken, dat gaat fout. En dus ging ik er -heel verstandig- vandaag mee aan de slag.

Ik merkte wel dat ik me er erg toe moest zetten. Het is zo nu en dan zo’n taak waarvan je weet dat het een keer moet gebeuren, dat het veel oplevert als het eenmaal gedaan is, maar waar je tóch geen  zin in hebt. Een beetje zoals de afwas of stofzuigen. Dat is zeker niet altijd het geval, maar vandaag wel. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat ik nogal moe ben. Ik heb twee behoorlijk drukke weken achter de rug. En dan kom ik mezelf natuurlijk weer tegen. Dan wordt bijna alles een opgave. Gelukkig weet ik dat dat ook weer over gaat. Dat het een golfbeweging is. En tijdens het maken van de weekplanning ontdekte ik een schakel in die golfbeweging. De planning. De planning, in combinatie met mijn gevoel.

Vandaag ben ik moe, Ik kijk naar de afspraken voor de komende week en ik krijg de neiging ze allemaal te schrappen. Die afspraken maakte ik toen ik me goed voelde. Op zo’n moment kan ik alles aan. Dan is alles leuk en alles mogelijk. Dan doe ik ook veel en daardoor voel ik me daarna iets minder goed, maar nog lang niet slecht genoeg om afspraken in de volgende weekplanning te schrappen. En dus doe ik de leuke dingen nog steeds en ga ik nog verder over grenzen heen. Dan komt de zaterdag waarop er niets anders op zit dan dat wat niet per se hoeft te schrappen uit de planning. Ik plan dan ook niets nieuws omdat ik te moe ben om aan afspraken te denken. Doordat ik niet zo veel in de planning heb staan, gaat het langzaamaan weer beter. Maar nog niet goed genoeg om een week later meer dan de noodzakelijke dingen in te plannen. Mooi want dan kom ik weer tot rust en gaat het weer steeds beter.

Maar dan slaat de eenzaamheid toe. Dan heb ik er meer dan genoeg van dat ik alleen nog maar communiceer via de sociale media en met de jongens en meisjes achter de kassa van die eerdergenoemde dichtstbijzijnde supermarkt. Inmiddels is er dan vast wel weer een zaterdag die om de hoek komt kijken en dan zie ik de planning van de dan komende week en besluit ik die extra theatervoorstelling eraan toe te voegen omdat ik dat wel verdiend heb na twee weken alleen maar doen wat moet. En als er op dat moment een vriend vraagt of ik zin heb om koffie te gaan drinken, zeg ik natúúrlijk ja. Ook daar is het wel weer tijd voor. Ik zie mijn vrienden véél te weinig. En ik voel me toch goed?

En dan komt vandaag. Ik kijk naar de afspraken voor de komende week en ik krijg de neiging ze allemaal te schrappen. Ik weet dat drie drukke weken achter elkaar te veel van het goede is. Maar helemaal niets doen is ook geen optie. Dus kijk ik nog eens heel kritisch naar de afspraken die er deze week staan en wat daarvan echt moet. Die ene belangrijke afspraak blijft staan. Werken in het theater ook net als de ondersteuning die ik krijg van mijn coachmaatje. Oh en ik wil ook nog gaan stemmen.
Eigenlijk is er dan nog maar ruimte voor één leuke afspraak. Maar er staan er zes. Ik vermoed dat er drie van over zullen blijven. Maar ik ben er nog niet uit welke

In de golfbeweging zit ik nu in het neerwaartse gedeelte. Op zich is dat niet erg. Maar nu ik wat beter door heb hoe die beweging ontstaat, wil ik het liefst ook meteen voorkomen dat ik in korte tijd van al te hoge toppen naar al te diepe dalen schiet. Ik zal er dus vooral op moeten letten dat ik, ook als het heel goed gaat, niet al te veel van mezelf vraag. Hoe lastig dat ook is, want het leven is veel te leuk en er is veel te beleven daarbuiten. Maar als ik op den duur meer energie wil hebben voor al die leuke dingen, moet ik die niet nu al opmaken.

Planning

19 december,2014

Zoals ik al eerder schreef ben ik sinds een tijdje één dagdeel per week aan het werk. Ik vind het heerlijk. Liefst zou ik per januari wat meer uren  gaan maken. Maar ik weet dat dat niet verstandig zou zijn. Als ik heel eerlijk ben, merk ik namelijk dat het veel is. Te veel misschien wel. Of in ieder geval te veel achter elkaar.

Het werken zelf niet hoor. Ik kom vrolijk thuis, heb het gevoel dat ik nuttig bezig ben geweest. Ik heb het naar mijn zin gehad. En dat ik vier uur later merk dat ik eigenlijk heel erg moe ben, dat hoort er ook bij. Ik baal daarvan, en kan er moeilijk aan wennen dat die moeheid dan pas toeslaat en ik niet tijdens het werken merk dat er een grens is bereikt, maar het is vooralsnog niet anders.

Het gaat vooral om de combinatie van allerlei activiteiten. Het werk is op dinsdag. Op woensdagmiddag komt mijn coachmaatje. Ook daar wordt ik blij van. We doen samen dingen die me alleen niet lukken én het is een moment van evalueren. Ze is nog maar een paar keer geweest maar ik ben heel blij met haar.

Deze week hebben we een planning gemaakt voor de komende weken. Hard nodig, want direct na de kerst ga ik een paar dagen weg, en dus moet er ingepakt worden. Maar voor de kerst zelf moet er ook nog het een en ander gebeuren en vergeet niet dat tijdens de kerstdagen de openingstijden van de winkels gewijzigd zijn. Dat zorgt dus voor chaos in mijn hoofd en in anderhalf uur tijd hebben we dat verholpen met wat lijstjes.

Maar woensdagmiddag ben in eigenlijk nog niet hersteld van het werken op dinsdag. Dat betekent dus dat op woensdag de grenzen van mijn energievoorziening zeker overschreden worden. En dat betekent dan weer dat ik donderdag niet meer vooruit te branden ben, dat ik met een pijnlijk, gespannen lijf op de bank lig en te moe ben om te kunnen slapen.

Uiteindelijk val ik ergens in de nacht van donderdag op vrijdag wel in slaap, maar mijn vrijdag begint niet voor 12uur ’s middags. En de vrijdag is ook een dag waarop ik rustig aan moet doen. Vandaag heb ik de was gedaan en nu schrijf ik deze blog. Ik wilde -net als gisteravond- eigenlijk naar het theater maar dat zit er dus niet in. Het avondeten hoeft gelukkig alleen maar opgewarmd.

Op zich is het allemaal best logisch. Ik schreef er al eerder over. Als ik twee dagen achter elkaar iets doe, moet ik dat bekopen met een heel slechte dag, gevolgd door een minder slechte dag. Maar met dit weekschema betekent dat dus dat ik iedere week die twee dagen door moet maken. Dat is niet verstandig.
Daarom ga ik in het nieuwe jaar de weekplanning omgooien. Kijken of ik op maandag kan werken in plaats van dinsdag en anders mijn coachmaatje op vrijdag laten komen. Er is vast een oplossing voor te vinden.

Maar eerst heb ik twee weken vakantie. Geen werk en geen coachmaatje. Blijft er tijd en energie over om vrienden en familie te ontmoeten, op katten te passen en uit te rusten.

Fijne kerstdagen!

Slechte dagen

26 september,2014

In mijn vorige blog schreef ik dat ik heel slechte dagen had gehad. Vandaag wil ik jullie uitleggen wat zo’n slechte dag nou eigenlijk inhoudt. Maar om dat te kunnen doen wil ik jullie eerst vertellen hoe een heel goede dag er uit ziet.

Goede dagen bevatten minimaal een uitje. Meestal is dat een bezoek aan een theater want daar krijg ik nog steeds veel (mentale) energie van. Maar het kan ook zijn dat ik een paar uur met een vriend op een terras koffie heb gedronken. Op een heel goede dag kan ik het allebei. Heel af en toe lukt het dan ook nog om wat boodschappen te doen of om te koken én af te wassen. En in ieder geval is het rustig in mijn hoofd. Ik weet dat deze dingen in mijn agenda staan of op mijn todo-lijstje, en ik heb daar vrede mee. Of ik zie er zelfs naar uit. (behalve het afwassen dan, daar zal ik waarschijnlijk nooit naar uitkijken)

Een dergelijke dag wordt meestal gevolgd door een slechtere dag. Laat ik het een rustdag noemen. De energie is dan op en er rest mij dan niet veel meer dan de dag thuis door te brengen. Als het meevalt kan ik dan nog wel wat huishoudelijk dingen doen, maar meestal komt het er op neer dat ik op de bank lig, wat tv kijk en voornamelijk wat haak of brei. En ’s avonds schrijf ik een kort gedichtje. Als ik de week goed gepland heb, staat er voor die dag al eten in de koelkast of vriezer en hoeft dat alleen maar opgewarmd te worden. Dit soort dagen vind ik niet eens zo erg. Ik vermaak me wel en kom tot rust.

Maar zo nu en dan lukt het in de planning niet om na een goede dag een rustdag in te plannen. Meestal komt dat omdat ik het nou eenmaal leuk vind om mensen te ontmoeten en naar het theater te gaan. Wat doe je als twee heel goede artiesten op twee achtereenvolgende dagen in het theater staan? Of als die leuke vriendin haar verjaardag viert in een al iets te drukke week? Of als er wat familieomstandigheden zijn en het gewoon even van belang is om met je moeder koffie te drinken?
Soms lukt het me dan om verstandig te zijn. Dan blijf ik lekker thuis en zet een extra kopje thee voor mezelf. Maar zo nu en dan baal ik van de beperkingen die ik heb, doe iets met een kont en een krib en ga ik lekker toch.

k weet natuurlijk wel dat ik dat moet bekopen. De dag daarna -of af en toe als ik heel erg leuke dag heb gehad en het lukt me om de energie nog even vast te houden, twee dagen daarna- komt de heel slechte dag om de hoek kijken.
Ik wordt wakker met het gevoel dat ik nog maar drie uur geslapen heb en het nog midden in de nacht is, maar de wekker geeft dan toch echt aan dat het na achten is. Heel soms ver na achten. Vandaag was het twee uur ’s middags. Vervolgens voel ik dat ik honger heb, maar om de nodige moed te verzamelen om mijn bed uit te komen en ontbijt te maken, kost toch minimaal twee uur. Dan zijn die veertien treden naar beneden een hele opgave, en van te voren moet ik me dan óók nog aankleden. Wat moet ik in ’s hemelsnaams aan?
Het ontbijt maken zelf, kost me ook veel meer moeite dan normaal. Waar ik op een goede dag bijna op gevoel naar de juiste beker reik voor de koffie en alles precies in de juiste volgorde gaat, lukt er deze dag helemaal niets. Wat over kan koken, kookt ook over en wat om kan vallen, valt om. Maar goed, enige tijd later zit ik dan toch met een kop koffie op de bank. Maar dan begint mijn hoofd te malen. Ik raak gefrustreerd omdat de dingen niet gaan zoals ik dat wil, ik vraag me af of ik het allemaal wel goed aan pak, ik ben boos op mezelf dat ik de dag ervoor niet toch wat verstandiger ben geweest. Het lukt niet mezelf tot rust te manen en om na te genieten van de heerlijke avond die ik heb gehad. En als ik dan de energie heb om even rond te kijken op de sociale media, maak ik me boos om de ongenuanceerde reacties van mensen die ik niet eens ken, op onderwerpen die er niet toe doen.
De kans is groot dat ik de weekplanning in een week als deze dan ook niet goed op orde heb en dan blijkt dat ik toch echt nog wat boodschappen in huis moet halen wil ik die avond iets te eten hebben. De korte wandeling naar de winkel voelt dan alsof ik bergop met flinke wind tegen een aantal kilometer moet lopen. Ieder spier in mijn lijf stribbelt tegen. Maar wat moet dat moet en ik zet door.
Zo tegen een uur of acht ’s avonds begint het dan letterlijk te duizelen. Het dagelijkse gedichtje gaat die dag echt niet lukken en van een rustige buikademhaling wil dit lijf niets meer weten. Als ik op de bank lig voel ik dat mijn rug zo gespannen is dat ie de bank niet raakt. En het enige dat er nog opzit is stil blijven liggen en de chaotische gedachten in mijn hoofd onderdrukken door naar zinloze tv-programma’s te staren. En als het mee zit kan ik de dag erna weer ombuigen naar een gewone rustdag. Als ik er daar dan weer een paar van heb gehad, lukt het me wel weer om er op uit te gaan.

Het is dus van groot belang om een goede balans te creëren in het aantal goede dagen en het aantal rustdagen om zo de slechte dagen te voorkomen. Ik zie vooruitgang. Ik kan tegenwoordig een heel goede en een goede dag achter elkaar plannen als ik daarna dan twee rustdagen heb. Voorheen had ik na iedere heel goede dag twee rustdagen nodig. En slechte dagen komen gelukkig steeds minder voor. Als ik me maar aan mijn planning houdt.