Posts Tagged ‘Theater’

Om Maarten

24 oktober,2014

Het was natuurlijk wel te verwachten dat ik gisteravond helemaal op was. Te veel gedaan deze week. Maar heb ik er spijt van? Absoluut niet. Want deze week begon zoals geen enkele week eerder begon, met een uitstapje naar Amsterdam, koffie met een vriendin, eten met een andere vriendin en een heel bijzondere voorstelling met veel bijzondere vrienden.

Woensdag op mijn werk schreef ik mijn wekelijkse theaterblog over die voorstelling en die blog kun je hier lezen.

Werk

17 oktober,2014

Een bureau. Een computer. Collega’s die af en toe iets vragen en waar je ook van alles aan kunt vragen. Gezelligheid. Overleg. Even naar het andere kantoor lopen omdat daar wel suiker en melk te vinden is. Het zijn misschien kleine dingen, maar ik heb ze gemist.
De afgelopen drie weken schreef  ik al een blog vanuit huis, en dat vond ik al heerlijk om te doen, maar een eventuele diepe zucht omdat je de juiste woorden niet kunt vinden of de blijdschap dat de juiste woorden zomaar uit je vingers stromen en op het beeldscherm verschijnen, blijven dan ik de lucht hangen. En het blijft thuis bij het schrijven van die blog. Op kantoor kan ik meer doen. Daar kan ik meedenken met collega’s. Ik kan er allerlei andere talenten inzetten, mijn kennis delen. En dat vind ik heerlijk om te doen.

Het feit dat je maatschappelijk mee zou tellen als je aan het werk bent, zegt mij maar weinig. Ik heb de afgelopen jaren echt wel gemerkt dat ik op mijn eigen manier van belang ben voor anderen. Daar heb ik gelukkig geen betaalde baan voor nodig. Die heb ik trouwens nog steeds niet want ik werk op vrijwillige basis. Voor mij is het van belang dat ik op deze manier kan ervaren hoe het is om iedere week iets in mijn agenda te hebben staan. Ik wil er achter komen hoeveel tijd ik nodig heb om te herstellen van vier uur werk per week. Ik wil weten of er in de loop van de weken vooruitgang in zit. Of ik over een tijd wellicht twee keer vier uur kan gaan werken. En daar kom ik natuurlijk alleen maar achter door het te doen. En dus doe ik het. Met veel plezier.

Normaal gesproken werk ik op dinsdag, maar komende week werk ik op woensdag. Want maandag ga ik in Amsterdam naar een voorstelling en mezelf kennende heb ik dinsdag dan héél hard nodig om bij te komen. Woensdag waarschijnlijk eigenlijk ook. Maar dat verschuif ik dan wel naar donderdag. De vrijheid om met die dagen te schuiven heb ik nu. Ruimte voor slechte dagen is er ook. Dan kan ik laten weten dan het niet lukt om te komen, maar dat ik wel een blog kan schrijven. Of dat zelfs dat niet lukt. En het feit dat die ruimte er is zal er waarschijnlijk al voor zorgen dat het niet nodig is. Want het is vaak de druk die ik voel als er iets “moet”, die er voor zorgt dat de energie uit mijn lijf stroomt.

“Nee dinsdag kan ik niet, dan ben ik aan het werk”. Het was lang geleden dat ik dat kon zeggen. En het voelt heel goed dat ik het nu weer kan zeggen. Ik was natuurlijk al aan het werk als ouvreuse, een avond per week ongeveer. Maar dat voelde eigenlijk nooit als werk. Dat was eerder een excuus om vaker naar het theater te kunnen. Nu werk ik 4 uur per week op kantoor. Ook in het theater. Het bevalt me prima. Ik vermoed dat het binnen de kortste keren ook niet meer als werk voelt, eerder als excuus om even de deur uit te komen.

p.s. De blog die ik wekelijks voor het theater schrijf is hier te vinden.

Ik wil

3 oktober,2014

Ik wil vooruit
Ik wil te veel
Ik wil schrijven, fotograferen, breien, fietsen, schilderen, creëren, lezen, uit eten, zingen, auto rijden, componeren, werken, mensen ontmoeten, reizen, dichten, wandelen, koken, naar de sauna
Ik wil te veel
Ik wil nog niet echt afscheid nemen van wat ik vroeger kon en deed
Ik wil blijven hopen dat het ooit allemaal weer helemaal normaal wordt
of in ieder geval een heel stuk normaler.

Om dat te kunnen bereiken wil ik voor mezelf doelen stellen om vooruit te komen, om mijn grenzen te verleggen, om dingen te doen die ik al een hele tijd niet heb gedaan. Zo wil ik dit theaterseizoen minimaal zes voorstellingen fotograferen. Dat lijkt niet heel veel maar dat is toch al drie keer zo veel als vorig seizoen.
Daarnaast wil ik op bezoek bij vrienden die wat verder weg wonen. Uitstapjes buiten de regio zijn de afgelopen jaren ook heel erg schaars geweest. Nou zal ik nog niet iedere twee weken en zelfs niet iedere maand een dergelijke reis ondernemen, maar een aantal keer gaat vast wel lukken.
En ik wil langzaamaan weer aan het werk. De afgelopen twee weken heb ik al bijgedragen aan de blog van theater Speelhuis en vanaf volgende week ga ik een paar uur per week helpen op kantoor. Ik heb er erg veel zin in en ik ben benieuwd hoe mijn lijf daar op gaat reageren.

Natuurlijk wil ik veel meer dan dat, maar voor de komende weken neem ik hier genoegen mee. Er staat al een theateruitstapje naar Amsterdam in de planning waar ik heel erg naar uitkijk en wat me waarschijnlijk heel veel kruim gaat kosten dus dat in combinatie met een dagdeel werk per week is al een behoorlijke aanslag op mijn energiehuishouding. Ik hoop dat ik de ruimte houd om naast de zorg voor mezelf ook nog wat aandacht te besteden aan de mensen om me heen en om wellicht ook nog een dagje sauna te plannen. Het komt vast goed (al maak ik me een klein beetje zorgen) en ik beloof dat ik goed op mezelf zal letten.

Stabat Mater

29 november,2011

ImageHet was een uitgelezen mogelijkheid om mijn grenzen te verkennen. Weer eens als vanouds een voorstelling fotograferen. En om het mezelf niet al te makkelijk te maken, doe ik dat dan natuurlijk wel aan de andere kant van het land. Maar de lange reis was weer de moeite waard. Ik heb iets moois mee mogen maken.Image Een nieuwe Stabat Mater van de hand van Egon Kracht. Gespeeld in de Grote Kerk van Beverwijk.

Ik ga hier geen uitgebreide recensie schrijven. Dat heeft iemand met meer verstand van zaken hier namelijk al gedaan. Een verhaal als dat, daar kan ik niet overheen. Dat hoeft ook niet.
Ik vertel mijn verhaal liever in beelden. In de hoop dat het dan bij jullie gaat kriebelen. Dat je na het lezen van de recensie en het zien van deze foto’s denkt: “Daar wil ik ook het geluid bij horen.”

En dat kan. Nog tot 18 december. Kaarten zijn te bestellen via passiemuziek.nu.

Image

Waaarde

21 april,2011

Ik ben weer eens op stap geweest met mijn geliefde camera. Het is een oudje langzaamaan, tenmiste gedacht vanuit de huidige begrippen. Maar dat maakt wel dat ik hem goed heb leren kennen. En hij heeft zo nu en dan wat kuren, maar dat kan ik wel an hem hebben. Ik ben blij met hem.
Het werd tijd om weer eens met hem aan de slag te gaan, ik had hem al veel te lang verwaarloosd. En dus had ik een mooie voorstelling op het oog die het fotograferen waard was.
Het werd Waaarde, een kameropera gecomponeerd door Egon Kracht. Op zijn site vind je een mooie recensie. En als je heel snel bent kun je deze opera ook nog meemaken. Maar dan moet je wel heel snel zijn!

De eerste keer dat ik deze voorstelling zag, was in de try-outfase. Het was me toen al duidelijk dat ik deze voorstelling wilde fotograferen, maar dat zou wel een hele uitdaging worden. Het is een zeer stille voorstelling. Daar moet je niet doorheen klikken met je spiegelreflex. En toch wil je de mooie momenten vangen. Niet makkelijk dus.

Een paar hele mooie momenten heb ik daarom ook moeten laten schieten. (pun intended) maar gelukkig bleven er nog voldoende andere momenten over. En je kunt in een theater nou eenmaal niet rond gaan lopen tijdens een dergelijke intieme voorstelling. Ik zoek een donker hoekje in het theater op waar ik voor het puliek en voor degenen op het podium niet al te erg in het oog spring, en vanaf dat punt zal ik het moeten doen.
Wat het fotograferen van deze voorstelling ook niet makkelijker maakte was het grote contrast. De zangers droegen -zoals je kunt zien- witte schermpakken en de musici waren in het zwart.
Voor het toneelbeeld is dat heel mooi, en ik maak graag mooie foto’s dus wat dat betreft was ik er blij mee. Ik denk ook wel dat ik er mijn weg in gevonden heb.
En als theaterfotograaf hou ik wel van een uitdaging. Als ik van gemak zou houden, dan had ik deze richting niet in moeten gaan. En ik kan je vertellen dat ik niet van plan ben een andere route te gaan volgen als het om fotografie gaat.

De foto’s heb ik gemaakt in theater De Regentes in Den Haag. Een mooi theater is dat. Het is dat ik er niet al te dicht in de buurt woon, anders zou ik er graag vaker komen. Het was er ook gezellig. En dan heb je wat mij betreft alle ingredienten voor een mooie avond. En die heb ik daar zeker gehad. Ik hoop dan ook dat ik steeds vaker de energie zal vinden om er op uit te trekken en met mijn camera de theaters in te gaan. Want er zijn veel meer theaters zoals de Regentes, en er zijn veel mooie voorstellingen om op de gevoelige chip vast te leggen.

Het Geheim van de Graal

12 juni,2010

Een vriend van me werkt mee aan een musical. Nou ja, werkt mee is nogal een understatement. Samen met een vriendin heeft hij de musical gemaakt. Zij kwam met het verhaal, hij schreef de muziek, de liedjes en de arrangementen. Zij regisseert, hij is orkestleider. En samen regelden ze alles wat er geregeld moest worden. En nu is het klaar. Na bijna een jaar hard werken.

Het is een heel proces geweest, en ik mag het staartje van dat proces meemaken. Ik heb een van de repetities bijgewoond en ik het de generale repetitie gefotografeerd. Erg leuk om te doen. Ik vind het een genot om te zien hoe een groep mensen hard werkt om iets moois op een podium te zetten.

Ik ga niets vertellen over het verhaal. De titel zegt wat dat betreft vind ik voldoende. En de foto’s die ik hier laat zien vertellen ook wel wat. Het geeft wel een beeld. En als je meer wilt weten over deze productie, kun je kijken op de bijbehorende website http://www.theatergroepludiek.nl

Het gaat mij namelijk niet zo zeer om het verhaal. Het gaat er mij om dat mensen hun droom verwezelijken. Dat twee mensen een idee hebben en dat ook daadwerkelijk uitvoeren. En ja het is amateurtheater. Sommige mensen vinden dat te min. Ik zie echter mensen die zo graag iets neer willen zetten dat ze dat doen naast hun dagelijkse bezigheden.

Je ziet het bij alle deelnemers terug. Dit is wat ze willen doen. Dit geeft voldoening. En spanning. Zeker ook spanning. Want de première komt steeds dichter bij. En dan moet alles goed gaan. Dan moet alles kloppen. En dat gaat het ook zeker doen, daar heb ik vertrouwen in. Want het meeste klopte al bij de generale repetitie.

Als je tijd hebt en niet al te ver weg woont, kom dan vooral kijken. Ze spelen 12 en 13 juni in Vught (speeldoos), 19 juni in Tilburg(Midi) en 25 en 26 juni in Eindhoven. Kom kijken naar de droom van een groep mensen, en met name van de twee initiatiefnemers, Marnix en Anouk. Zij hebben dit voor elkaar gekregen. En dat is niet niks. Zeker niet als je 19 en 20 jaar oud bent.

De première is vanavond. In Vught, in de Speeldoos. Ik ben ook daar weer bij. En mijn camera gaat mee. En ik ga mijn best doen de spetterende energie van alle deelnemers vast te leggen. Aan de deelnemers zal het niet liggen. Volgens mij hebben ze er zin in.

Maarten van Roozendaal

6 december,2009

Ik ben al enkele jaren bezig met theaterfotografie. Helaas ben ik de afgelopen maanden door gezondheidsproblemen niet in staat geweest om te fotograferen, maar ik mistte het wel heel erg. Als ik weer eens een voorstelling bezocht, dan zag ik al in welke hoek ik eigenlijk had willen zitten voor het verkrijgen van de mooiste beelden.

En alhoewel ik nog steeds niet veel energie heb, besloot ik afgelopen vrijdag toch weer eens een voorstelling vast te leggen. Niet alleen vanwege het feit dat ik al zo lang niet gefotografeerd had, maar ook omdat ik deze voorstelling gewoon heel graag wilde fotograferen en er niet ze heel veel mogelijkheden meer waren om dat te doen.

Gezien de titel zul je wel snappen dat het gaat om de voorstelling “En noem het maar vrienden” van Maarten van Roozendaal En Ik ben helaas nog niet in staat om foto’s te bewerken, maar gelukkig heb ik ook een aantal momenten gevangen, die wat mij betreft geen bewerking behoeven. Dit zijn er twee.