Posts Tagged ‘Theaterfotografie’

Fotograferen

6 december,2014

Twee maanden geleden schreef ik dat ik dit theaterseizoen minimaal zes voorstellingen wilde fotograferen. Twee weken geleden hDSC_5419ad ik een en ander geregeld om ervoor te zorgen dat de eerste keer dit seizoen zou gaan lukken. Helaas ging toen de voorstelling niet door. Gelukkig heb ik me op dat moment niet uit het veld laten slaan en ben ik gaan kijken naar andere mogelijkheden. En afgelopen week vond ik die: Ik mocht Rebel van Leon van der Zanden fotograferen.

Stiekem vond ik het toch wel weer spannend. Zou het allemaal wel goed gaan? Zou ik het nog kunnen? Zou ik na een middag werken op kantoor niet te moe zijn om de camera stil genoeg te houden? De twijfel sloeg aan alle kanten toe. Maar het hield me niet tegen.
Gelukkig kon ik na het werk bij een collega in de buurt eten en daar werd goed voor me gezorgd. Gevuld met energie en caffeine gingen we op weg naar het theater.DSC_5344

En ik ken het theater inmiddels natuurlijk goed, maar het podium bekijken door een camera is toch weer net even anders. Wat is de beste plek om te gaan staan? Hoe zorg ik ervoor dat ik voldoende bewegingsruimte heb om interessante foto’s te kunnen maken, maar zonder dat het hinderlijk is voor de artiest en het publiek?
En dus maakt ik een orienterend rondje, voordat ik me definitief installeerde.

Ik had de luxe dat ik de voorstelling al eens gezien had. En dat ik toen al in mijn hoofd verschillende foto’s had gemaakt. “Als ik nu daar in die hoek had gestaan had ik dit moment heel mooi in beeld kunnen brengen”. Het enige nadeel was dat ik de voorstelling maanden geleden zag en ik dus moest vertrouwen op mijDSC_5478n geheugen en daarop moest beslissen of ik voor de pauze links of rechts van het podium moest gaan staan.

Ik geloof dat ik de juiste beslissing heb genomen. Dat ik op de juiste momenten op de juiste plekken stond. Dat ik op de juiste momenten dat ene knopje op mijn camera heb ingedrukt. Na afloop heb ik de foto’s even snel bekeken op de camera. De momenten waren goed. Maar hoe was de kwaliteit, hoe scherp waren de foto’s? Dat is best lastig te zien op zo’n schermpje.

En dus keek ik thuis snel op mijn laptopje. Zo’n  kleine, een netboekje. Daar kun je iets meer op zien. Meer zit er trouwens even niet in want de pc krijg ik op  t moment niet aan de praat.
Maar goed, ik bekeekDSC_5447 de foto’s. En ik was tevreden. En een minuut later was ik niet tevreden. En toen weer wel. en toen weer niet.Mijn hoofd gaat op zo’n moment als een razende tekeer. Had ik toch niet beter…. Als ik de volgende keer nou eens….

Uiteindelijk ben ik blij met het resultaat. Tot aan het eind van de avond heb ik volgens mij de camera stil kunnen houden. Dat na het fotograferen mijn handen trilden van vermoeidheid, dat maakte mij niets meer uit. Het is me gelukt. En wellicht kan het nog beter, maar voor dit moment ben in tevreden. Alleen plan ik de volgende keer fotograferen op een dag dat ik niet hoef te werken.
 

Het Speelhuis (of wat er nog van over is)

12 augustus,2012

Omdat binnenkort de sloophamer definitief een eind gaat maken aan wat er nog over is van het Speelhuis, ben ik vandaag toch nog maar even met mijn camera in de aanslag een kijkje gaan nemen in Helmond en heb ik onder andere onderstaande foto’s gemaakt.

Een soort van afscheid was het. Zo voelde het in ieder geval toen ik wegreed. Maar het voelde ook wel goed om door de camera een blik te werpen op de plek waar ik met veel plezier 10 jaar heb rondgelopen als vrijwilliger. Het was een mooie tijd en op de nieuwe locatie gaan we er opnieuw een mooie tijd van maken.

Image

 

Image

 

Image

 

Image

 

Image

 

Image

 

Image

 

 

Concertbezoek

29 november,2011

Voor het eerst sinds zeer lange tijd ben ik weer eens naar een concert geweest. Een popconcert. Met veel mensen om je heen die niet netjes in stoelen zitten, maar kriskras door elkaar staan. Waar, voordat de artiest opkomt, al harde muziek gedraaid wordt. In een omgeving die dus niet bepaald prikkelvrij is. En omdat ik fysiek erg moe word wanneer ik word blootgesteld aan prikkels, is dit niet mijn favoriete omgeving om in te vertoeven. En dus heb ik de afgelopen twee jaar verscheidene optredens aan me voorbij laten gaan. Van bands waar ik toch wel nieuwsgierig naar was, of waar ik de Imagemuziek wel al van ken maar nog nooit live had mogen aanschouwen. Daarvan dacht ik al snel: Die komen vast nog wel een keer naar Nederland (of in geval van Nederlandse bands: naar Eindhoven) dus niet getreurd, er komt nog wel weer eens een kans om ze te gaan beluisteren. En zelfs al zou dat niet het geval zijn, en de betreffende band zou besluiten er vandaag nog mee te stoppen, ook dan vergaat de wereld niet en zijn er andere leuke dingen om van te genieten.

Maar een paar maanden geleden zag ik op Twitter een aankondiging van de Boerderij in Zoetermeer verschijnen die ik toch niet kon negeren. De voorverkoop van het concert zou die week beginnen en ook al wist ik dat de kans erg groot zou zijn dat het concert niet uitverkocht zou raken, ik wilde meteen een kaartje. Ik zou hier hoe dan ook bij zijn. Niks geen risico’s vermijden door pas op de dag zelf te kijken of ik me goed genoeg zou voelen, en me vooral ook niet tegen laten houden door het feit dat het toch best ver weg was en de kans groot was dat ik na afloop niet meer thuis zou kunnen komen met het openbaar vervoer. Nee, dit was een heel duidelijk geval van “waar een wil is, is een weg”. En mocht ik beren tegenkomen op die weg, dan zou ik ze gewoon verjagen. Zo simpel kan het leven soms zijn.

ImageNou was het natuurlijk niet zo simpel. Want inderdaad zou het erg lastig gaan worden om na afloop thuis te komen. En met de chaos die er in mijn hoofd bestaat, is het heel erg lastig om al dingen vooruit te plannen, zeker wanneer er nog andere grote plannen in mijn agenda staan die aardig wat voorbereidend werk nodig hebben. En dus was het pas een week geleden dat ik me er toe kon zetten om alles eens goed op poten te gaan zetten.
En het is allemaal gelukkig helemaal goed gekomen. Via Twitter heb ik een heerlijke slaapplaats kunnen regelen bij @Polderdom en Kornuiten. En je kon er natuurlijk op wachten, maar tijdens het concert kwam ik iemand tegen die ik al jaren niet had gezien en die heeft me na afloop met de auto naar het logeeradres gebracht.

Met alles in kannen en kruiken kon ik dus met een gerust hart op weg naar Zoetermeer. En wat een fijne plek is de Boerderij. Ik had via mailcontact een kruk in de zaal gereserveerd zodat ik kon gaan zitten op het moment dat staan even te veel werd. En daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Ik stond in eerste instantie op een goede plek dicht bij het podium. En fijne plek om met mijn camera in de aanslag te gaan staan. ImageHet nadeel van deze plek (voor ’t publiek rechts voor) was dat je de gitaren van de zijkant bekijkt, het voordeel was dat ik voor de neus van de bassist stond en van dichtbij kon genieten van zijn techniek. En het was ook de zijde waar de krukken te vinden waren.

En toen was het wachten op Nik Kershaw. Ja, die van “Wouldn’t it be good” en van “the Riddle”. Maar ook die van de 8 albums die hij na dat eerste album heeft uitgebracht. De Nik Kershaw die -op een 80’s concert na, waar hij 5 oude nummers speelde- al 27, 5 jaar niet meer in Nederland had opgetreden. De man wiens muziek ik sinds 1984 niet meer uit het oog verloren ben, en die ik in de tussenliggende jaren toch nog wel heb zien optreden, waar ik dan wel voor naar Duitsland en Engeland gereisd ben. Dus in dat opzicht is Zoetermeer vanuit Eindhoven niet eens zo heel ver. En Keulen is niet eens zo heel veel verder. Ja oke, ik verklaar mezelf ook wel een beetje voor gek dat ik er zo´n afstanden voor concerten heb afgelegd, maar dat werd bij aankomst bij de Boerderij al heel snel gerelativeerd toen ik een paar medeconcertgangers aansprak en zij uit Seattle bleken te komen…

Het was een mooie show met een goede mix van oude hits, oude maar enigszins minder bekende nummers, nieuwere nummers en hele nieuwe, nog niet uitgebrachte nummers. Zijn setlist was een beetje te vergelijken met zijn publiek. Een mooie mix van jong en oud met wat meer oud dan jong.
En er zaten verbazend veel van mijn favoriete nummers tussen. Nou heeft Nik in mijn ogen geen nummers die hij van mij niet hoeft te spelen dus in die zin kan hij niet heel erg veel fout doen, maar ik heb wel een aantal nummer die ik erg graag live hoorImage omdat ik weet dat hij daar live nog leukere dingen mee doet dan op de albums. En dat deed hij dus ook. Zo zette hij een erg fijne versie van “Dancing Girls” neer en heb ik weer erg genoten van “Don Quixote”

Na ongeveer tien nummers heb ik me teruggetrokken op de kruk en genoot ik verder van een afstandje. En ook daarvandaan heb ik nog een paar mooie foto´s kunnen maken. Wat alleen op een dergelijke plek aan de zijlijn jammer is, is dat zich een front van lange mensen voor je neus kan vormen. En dat gebeurde dan ook. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ik wist inmiddels wel hoe Nik er tegenwoordig uitziet en dat ik ´m dan een heel nummer niet zag, maakte mijn avond er niet minder om. En met een beetje flexibiliteit kon ik er ook nog wel omheen fotograferen.

Het lijkt me duidelijk dat ik een fijne avond heb gehad. En dat dit uitstapje als gevolg heeft dat ik de rest van de week alleen nog maar de energie heb om bij te komen kan me even niets schelen. Dit concert gaat hoe dan ook te boek als memorabel.

Image

Stabat Mater

29 november,2011

ImageHet was een uitgelezen mogelijkheid om mijn grenzen te verkennen. Weer eens als vanouds een voorstelling fotograferen. En om het mezelf niet al te makkelijk te maken, doe ik dat dan natuurlijk wel aan de andere kant van het land. Maar de lange reis was weer de moeite waard. Ik heb iets moois mee mogen maken.Image Een nieuwe Stabat Mater van de hand van Egon Kracht. Gespeeld in de Grote Kerk van Beverwijk.

Ik ga hier geen uitgebreide recensie schrijven. Dat heeft iemand met meer verstand van zaken hier namelijk al gedaan. Een verhaal als dat, daar kan ik niet overheen. Dat hoeft ook niet.
Ik vertel mijn verhaal liever in beelden. In de hoop dat het dan bij jullie gaat kriebelen. Dat je na het lezen van de recensie en het zien van deze foto’s denkt: “Daar wil ik ook het geluid bij horen.”

En dat kan. Nog tot 18 december. Kaarten zijn te bestellen via passiemuziek.nu.

Image

Waaarde

21 april,2011

Ik ben weer eens op stap geweest met mijn geliefde camera. Het is een oudje langzaamaan, tenmiste gedacht vanuit de huidige begrippen. Maar dat maakt wel dat ik hem goed heb leren kennen. En hij heeft zo nu en dan wat kuren, maar dat kan ik wel an hem hebben. Ik ben blij met hem.
Het werd tijd om weer eens met hem aan de slag te gaan, ik had hem al veel te lang verwaarloosd. En dus had ik een mooie voorstelling op het oog die het fotograferen waard was.
Het werd Waaarde, een kameropera gecomponeerd door Egon Kracht. Op zijn site vind je een mooie recensie. En als je heel snel bent kun je deze opera ook nog meemaken. Maar dan moet je wel heel snel zijn!

De eerste keer dat ik deze voorstelling zag, was in de try-outfase. Het was me toen al duidelijk dat ik deze voorstelling wilde fotograferen, maar dat zou wel een hele uitdaging worden. Het is een zeer stille voorstelling. Daar moet je niet doorheen klikken met je spiegelreflex. En toch wil je de mooie momenten vangen. Niet makkelijk dus.

Een paar hele mooie momenten heb ik daarom ook moeten laten schieten. (pun intended) maar gelukkig bleven er nog voldoende andere momenten over. En je kunt in een theater nou eenmaal niet rond gaan lopen tijdens een dergelijke intieme voorstelling. Ik zoek een donker hoekje in het theater op waar ik voor het puliek en voor degenen op het podium niet al te erg in het oog spring, en vanaf dat punt zal ik het moeten doen.
Wat het fotograferen van deze voorstelling ook niet makkelijker maakte was het grote contrast. De zangers droegen -zoals je kunt zien- witte schermpakken en de musici waren in het zwart.
Voor het toneelbeeld is dat heel mooi, en ik maak graag mooie foto’s dus wat dat betreft was ik er blij mee. Ik denk ook wel dat ik er mijn weg in gevonden heb.
En als theaterfotograaf hou ik wel van een uitdaging. Als ik van gemak zou houden, dan had ik deze richting niet in moeten gaan. En ik kan je vertellen dat ik niet van plan ben een andere route te gaan volgen als het om fotografie gaat.

De foto’s heb ik gemaakt in theater De Regentes in Den Haag. Een mooi theater is dat. Het is dat ik er niet al te dicht in de buurt woon, anders zou ik er graag vaker komen. Het was er ook gezellig. En dan heb je wat mij betreft alle ingredienten voor een mooie avond. En die heb ik daar zeker gehad. Ik hoop dan ook dat ik steeds vaker de energie zal vinden om er op uit te trekken en met mijn camera de theaters in te gaan. Want er zijn veel meer theaters zoals de Regentes, en er zijn veel mooie voorstellingen om op de gevoelige chip vast te leggen.

Het Geheim van de Graal

12 juni,2010

Een vriend van me werkt mee aan een musical. Nou ja, werkt mee is nogal een understatement. Samen met een vriendin heeft hij de musical gemaakt. Zij kwam met het verhaal, hij schreef de muziek, de liedjes en de arrangementen. Zij regisseert, hij is orkestleider. En samen regelden ze alles wat er geregeld moest worden. En nu is het klaar. Na bijna een jaar hard werken.

Het is een heel proces geweest, en ik mag het staartje van dat proces meemaken. Ik heb een van de repetities bijgewoond en ik het de generale repetitie gefotografeerd. Erg leuk om te doen. Ik vind het een genot om te zien hoe een groep mensen hard werkt om iets moois op een podium te zetten.

Ik ga niets vertellen over het verhaal. De titel zegt wat dat betreft vind ik voldoende. En de foto’s die ik hier laat zien vertellen ook wel wat. Het geeft wel een beeld. En als je meer wilt weten over deze productie, kun je kijken op de bijbehorende website http://www.theatergroepludiek.nl

Het gaat mij namelijk niet zo zeer om het verhaal. Het gaat er mij om dat mensen hun droom verwezelijken. Dat twee mensen een idee hebben en dat ook daadwerkelijk uitvoeren. En ja het is amateurtheater. Sommige mensen vinden dat te min. Ik zie echter mensen die zo graag iets neer willen zetten dat ze dat doen naast hun dagelijkse bezigheden.

Je ziet het bij alle deelnemers terug. Dit is wat ze willen doen. Dit geeft voldoening. En spanning. Zeker ook spanning. Want de première komt steeds dichter bij. En dan moet alles goed gaan. Dan moet alles kloppen. En dat gaat het ook zeker doen, daar heb ik vertrouwen in. Want het meeste klopte al bij de generale repetitie.

Als je tijd hebt en niet al te ver weg woont, kom dan vooral kijken. Ze spelen 12 en 13 juni in Vught (speeldoos), 19 juni in Tilburg(Midi) en 25 en 26 juni in Eindhoven. Kom kijken naar de droom van een groep mensen, en met name van de twee initiatiefnemers, Marnix en Anouk. Zij hebben dit voor elkaar gekregen. En dat is niet niks. Zeker niet als je 19 en 20 jaar oud bent.

De première is vanavond. In Vught, in de Speeldoos. Ik ben ook daar weer bij. En mijn camera gaat mee. En ik ga mijn best doen de spetterende energie van alle deelnemers vast te leggen. Aan de deelnemers zal het niet liggen. Volgens mij hebben ze er zin in.

Maarten van Roozendaal

6 december,2009

Ik ben al enkele jaren bezig met theaterfotografie. Helaas ben ik de afgelopen maanden door gezondheidsproblemen niet in staat geweest om te fotograferen, maar ik mistte het wel heel erg. Als ik weer eens een voorstelling bezocht, dan zag ik al in welke hoek ik eigenlijk had willen zitten voor het verkrijgen van de mooiste beelden.

En alhoewel ik nog steeds niet veel energie heb, besloot ik afgelopen vrijdag toch weer eens een voorstelling vast te leggen. Niet alleen vanwege het feit dat ik al zo lang niet gefotografeerd had, maar ook omdat ik deze voorstelling gewoon heel graag wilde fotograferen en er niet ze heel veel mogelijkheden meer waren om dat te doen.

Gezien de titel zul je wel snappen dat het gaat om de voorstelling “En noem het maar vrienden” van Maarten van Roozendaal En Ik ben helaas nog niet in staat om foto’s te bewerken, maar gelukkig heb ik ook een aantal momenten gevangen, die wat mij betreft geen bewerking behoeven. Dit zijn er twee.